Het nieuwe normaal

Het nieuwe normaal

Nu het alweer vier weken geleden is dat er allemaal maatregelen van kracht werden in verband met het coronavirus, lees je steeds vaker over het nieuwe normaal. Voor iedereen ziet het leven er nu anders uit, voor de een wat meer dan voor de ander. In deze blog vertel ik hoe mijn nieuwe normaal er nu uit ziet.

In het nieuwe normaal ga ik op dinsdagochtend niet badmintonnen, maar wandelen of fietsen in de omgeving om toch een soort van sportmoment te hebben. En als ik dan toch op pad ben, oefen ik met foto’s maken met mijn nieuwe camera. Zo vang ik twee vliegen in een klap.

In het nieuwe normaal houd ik mij nauwelijks nog bezig met bestuurszaken voor de badmintonclub, geef ik geen blokfluitles meer en ben ik geen tijd kwijt met lessen voorbereiden voor school. Zelfs mijn lesuren op school zijn verminderd, omdat er maximaal maar drie leerkrachten op school aanwezig mogen zijn voor de opvang van kinderen. In de tijd die ik hierdoor over heb volg ik een online cursus Engels voor beginners en gevorderden.

In het nieuwe normaal ga ik niet naar school om les te geven, maar om een aantal kinderen op te vangen van ouders met vitale beroepen. De kinderen van mijn groep hebben papierwerk meegekregen om thuis te doen, dus hoef ik mij niet bezig te houden met online lessen. Naast oppassen bestaat mijn werk nu uit mailtjes beantwoorden van ouders en de werkpakketten nakijken van de eerste drie weken. Ook zie ik in het nieuwe normaal veel van mijn collega’s niet. We spreken elkaar nu via de mail en Whatsapp en vergaderen sinds kort via Microsoft Teams.

In het nieuwe normaal schrijf ik geen kaarten meer via Postcrossing zoals ik regelmatig deed, maar schrijf ik twee keer per week een brief naar ouderen of anderen in mijn netwerk die een steuntje kunnen gebruiken.

In het nieuwe normaal zijn de bureaus in huis overgenomen door de thuiswerkers, liggen er regelmatig puzzels van 1000 stukjes op de huiskamertafel, kijken we dagelijks gezamenlijk het NOS journaal om 20.00 uur, wassen we heel vaak onze handen, houden we geen spelletjesavonden met ons gezin, maar zien we elkaar via Facetime, kijken we alleen naar onze kleindochter, houden we overal zoveel mogelijk voldoende afstand, hebben we geen vakantie voorpret, blijven we zoveel mogelijk thuis, doen we het met onze herinneringen en vragen we ons regelmatig af: “Hoe lang zal het nog duren voor alles weer NORMAAL is?

Werkplezier

Werkplezier

Gisteren en vandaag staak ik om -weer- aandacht te vragen voor het onderwijs. Hoe kunnen we er voor zorgen dat meer mensen kiezen voor werken in het onderwijs en hoe kunnen we de mensen die er al werken behouden? Wat kan ik daar aan doen?
Gisteren ben ik -weer- naar Den Haag gegaan om te demonstreren, om de politiek -weer- te laten zien dat de nood heel hoog is. Vandaag schrijf ik over mijn werkplezier, om te laten zien dat er ook hele mooie dingen gebeuren in de klas.

Op onze school hebben wij veel leerlingen met Nederlands als tweede taal. Het is heel mooi om te zien, dat je deze kinderen vaak na weken van niets zeggen, plotseling Nederlands hoort praten. Eerst tijdens het spelen en werken, daarna ook voorzichtig in de kring. Leuk om te zien hoe de kinderen stralen als ik ze daar een compliment voor geef.
De kinderen en ik kunnen erg genieten van muziek in de klas. Het zingen van liedjes, bewegen hierbij en spelen op de schoolinstrumenten zorgt voor veel plezier bij iedereen. De liedjes van Kinderen voor Kinderen gebruik al vanaf het begin van mijn schoolcarrière. De eerste jaren werden de liedjes meegezongen en uitgebeeld tijdens weeksluitingen, tegenwoordig zingen we de liedjes bij verschillende activiteiten. Het zingen en dansen hierbij zorgt voor een gezellige sfeer in de klas.
Tijdens het spelen en werken kunnen de kinderen van mijn groep werken aan de weektaak of vrij kiezen. Heel mooi om te zien dat groep 2 leerlingen dan uit zichzelf bezig zijn met sommen opschrijven of woorden naschrijven of dat een leerling van groep 3 meerdere malen het schaakspel pakt en klaar zet en zo laat zien “ik wil leren schaken”.
Naast deze voorbeelden van het werken in de klas, vind ik het creatief bezig zijn ook erg leuk. Bedenken hoe een thema ingevuld kan worden en hier materialen bij bedenken en maken geeft mij ook veel voldoening.

Dit zijn slechts een paar voorbeelden waar ik werkplezier van krijg, op social media heb ik er nog veel meer staan. Naast de werkdruk ervaar ik gelukkig ook veel werkplezier en hoop ik dat ik dit kan overdragen, zodat meer mensen kiezen voor werken in het onderwijs.

De foto is gemaakt door BEELD31

De kerstvakantie

De kerstvakantie

Dit jaar begon de kerstvakantie voor mij op vrijdag 20 december. Na een lange laatste dag op school, was het na alle kerstversieringen opruimen en de klas startklaar maken voor januari om vijf uur eindelijk vakantie. Thuis moest ik nog wel een paar dagen “landen”, ik was nog volop bezig met schoolse zaken. Ik maakte een brievenbus, woordkaartjes en drukte ideeën, liedjes en voorbeelden af voor het nieuwe thema. Na een paar dagen besloot ik de “administratie” en het plannen te bewaren voor het allerlaatste weekend en besloot ik schoolse zaken los te laten.

De eerste vakantieweek, waarin de Kerstdagen vielen, was heel gezellig met een aantal leuke bezoekjes: aan “oude” sportvrienden, die over waren uit Portugal, aan mijn dierbare tante en oom in Noordwijk en aan broer en schoonzus in Utrecht. Eerste Kerstdag was gezellig met de kinderen en klein(e)zoon, we aten traditiegetrouw kaas- en vleesfondue en deden daarna spelletjes.

Op zondag 29 december ben ik een dag naar Rotterdam geweest met Linda. We bezochten eerst het Nederlands Fotomuseum, waar een presentatie werd gehouden met Hugo Borst en de sportfotograaf van het AD, Pim Ras. We bezochten ook de tentoonstelling “Samen sterk”; visuele verhalen met maatschappelijke en alledaagse beelden. Naar aanleiding hiervan, kwam ik op het idee om ook iets met mijn vele foto’s te doen. In mijn albums ga ik steeds twee foto’s zoeken die iets met elkaar te maken hebben. Ze zijn alleen in een andere tijd gemaakt. Ik plaats ze op mijn nieuwe Instagram account “mijnfotoverhalen” en ga later nog iets met de foto’s doen. Een boek, een collage maken, dat bedenk ik nog.

Maandag 30 december kwam klein(e)zoon weer een dagje langs. Omdat er in de vakantie geen gym is, gingen we naar Monkey Town, waar hij weer genoot van alle speelmogelijkheden. Klein(e)zoon rende, klauterde en gleed dat het een lieve lust was. Tijd om te eten of te drinken had hij bijna niet, zo druk was hij bezig. Toen we thuis kwamen, brachten we de kleine man naar het “grote bed”, waar hij sinds kort in slaapt. Hij sliep door, tot we hem wakker maakten om half vier. We speelden nog even met de Duplo, tot hij om 17.00 uur weer werd opgehaald.

Op Oudjaarsdag werd er buiten veel en hard geknald, binnen was het rustig. ’s Avonds keken we televisie, onder andere naar de oudejaarsconference van Claudia de Breij. Op Nieuwjaarsdag lukte het om tot 9.45 uur uit te slapen. Ik keek naar het journaal van 10.00 uur en om 11.15 uur, traditie getrouw, naar het nieuwjaarsconcert vanuit Wenen. Het blijft leuk om te ontbijten en koffie met oliebollen te eten tijdens het luisteren en kijken naar dit beroemde orkest. ’s Avonds bestelde ik ruim 200 fotoafdrukken om mijn fotoalbum van 2019 te kunnen maken.

De laatste dagen van de vakantie speelde ik nog mee met het oliebollentoernooi van Orbiton en ging ik naar de film (La Belle Epoque) in Den Haag. De gezellige kerstperiode sluit ik morgen af met het opruimen van de kerstboom, pak ik schoolse zaken weer op en maak ik mij op voor de eerste bestuursvergadering in het nieuwe jaar.

Familiedag 2019

Familiedag 2019

Op de laatste dag van september was het zover: onze jaarlijkse familiedag stond weer gepland. Deze dertiende keer was het de beurt van “Leidschendam” om een activiteit te bedenken.

Na zoeken op internet, prijzen vergelijken en overleggen, kwamen we uit op sporten bij TRIXS in Leidschendam. Aanvankelijk wilden we zandsculpturen maken in Scheveningen, maar gelukkig waren we van dit idee afgestapt. Het stormde en regende op de familiedag, we waren dus blij dat we iets  hadden bedacht dat we binnen konden doen.

Met medewerkers van TRIXS had ik mailcontact over de verschillende banen die we wilden huren, de tijden, de lunch en de drankjes. Linda en ik hadden het idee om vier teams te maken, die allen een gekleurde bandana kregen als herkenning. Ons idee was dat de vier teams als team zouden beach-volleyballen, beach-tennissen, springen op de trampoline en spelletjes spelen. Maar al gauw zagen we dat het leuker was om vier tegen vier te volleyballen en speelden we beach-tennis twee tegen twee.

Ondertussen vermaakte Noah zich prima in het zand en met de ballen en was hij gezellig met die en gene aan het spelen. Er werden door de vriendelijke medewerkers van TRIXS heerlijke Tapas hapjes en Turks brood geserveerd, waarvan we voorafgaand aan het sporten en tussendoor lekker van konden eten. Met de muziek op de achtergrond heerste er een gezellig zomers sfeertje. Op het eind van de middag gingen een paar mensen nog springen op de trampoline. Zo sloten we onze “Familiespelen” af en reden we hierna richting de sluisjes, waar we een tafel hadden gereserveerd bij Pannenkoe.

Aan een kleine en lange tafel aten we heerlijke pannenkoeken of broodjes hamburger en namen we ijs of koffie toe. Helaas waren Lianne en Roos er deze editie niet bij. Hopelijk volgend jaar wel, als de familiedag door “Utrecht” wordt georganiseerd en er inmiddels nóg een klein telgje bij is gekomen.

Ibiza 2019 Dag 5 en dag 6

Ibiza 2019 Dag 5 en dag 6

Dag 5 Esther ophalen
Zondag 18 augustus ging ik Esther ophalen bij het vliegveld.
Om half 12 nam ik de bus, die lekker door kon rijden, omdat het rustig was op de weg. Ik moest een klein uur wachten op het vliegveld, tot Esther de aankomsthal binnenkwam en we samen bij Hertz de gereserveerde auto konden ophalen. Ze hadden bedacht om Esther een “stoere” gróte auto te geven, maar daar was Esther toch niet echt blij mee. Daarom een kleinere auto aangevraagd, en dat was beter.

’s Middags hebben we heerlijk op het strand van St. Eularia gezeten en ’s avonds liet ik Esther de boulevard zien. Daarna zochten we een eettentje vlakbij Ebusus op. We kwamen via Tripadvisor uit bij een Italiaans restaurant, waar ik een heerlijke Lasagne met groenten heb gegeten. We sloten de dag af met een lekker ijsje bij Laolao.

 

 

Dag 6 Es Vedra en Cala Vadella
Omdat Esther een auto had gehuurd, kon ik op plaatsen komen, die met de bus niet te bereiken zijn.
Zo reden we op maandag 19 augustus naar een prachtig uitzichtpunt, waar we Es Vedra, het “magische punt van Ibiza”, prachtig konden zien liggen. We hadden geluk met het laatste parkeerplekje, vanwaar het nog 17 minuten lopen was naar de rotskust met het geweldige uitzicht. Heel apart was de grijze lucht, die overging in het grijs van de zee.

Hierna reden we naar Cala Vadella, waar ik mooie herinneringen heb met Febe en Linda. Leuk om er weer eens te komen. Op de plek, bovenaan het strand, waar je een heel mooi uitzicht hebt over de Middellandse Zee, zijn nu parkeerplaatsen gemaakt. Hier hebben we de auto neergezet en zijn toen naar beneden gelopen over het nieuw aangelegde fiets- en wandelpad. Het was erg druk op het kleine strandje, maar toch vonden we een plekje voor onze handdoeken en parasolletje. We gingen ’s avonds op tijd eten, omdat we bij de parkeerplaats graag de zonsondergang wilden zien. Zo zaten we om 19.00 uur al achter een heerlijke zalmsalade. Omdat het eettentje wat hoger gelegen lag, hadden we een mooi uitzicht over de baai.

Na de klim naar de auto, klommen we over het hek om naar het rotsgedeelte te lopen, waar je prachtig de weidse horizon kon zien en de zon die langzaam onder ging. Dit keer was de zonsondergang weer anders; de zon schoof op een gegeven moment door een dunne laag wolken en had toen een soort ring, waarbij het iets weg had van Saturnus. Daarna verdween de zon in een laag wolken en was er weer een mooie dag voorbij.

Ibiza 2019 Dag 4 Dalt Vila

Ibiza 2019 Dag 4 Dalt Vila

Dalt Vila is het oudste gedeelte van Ibiza-stad. De oude en historische stadsmuren die het oude stadsgedeelte omringen, stammen uit de 16e eeuw, en zijn goed bewaard gebleven. Via de ophaalbrug en heel oude straatjes kun je de stadsheuvel beklimmen, waar je op het plein voor de kathedraal een prachtig uitzicht hebt over het eiland.

Op de vierde dag, 17 augustus, vond ik het leuk om hier foto’s te gaan maken met mijn camera. Omdat het die dag érg warm was, liep ik in een rustig tempo naar boven en pauzeerde ik regelmatig om foto’s te maken of om even te rusten. Met mijn pet en zonnebril op en water bij de hand, was het te doen. Boven aangekomen brandde ik weer een kaarsje in de kathedraal en kwam ik even op adem. Daarna volgde de weg naar beneden, waarbij ik mij goed moest concentreren, omdat de ronde steentjes aardig glad waren. Met mijn camera in de ene hand en mijn andere hand vrij om soms een muur of railing vast te pakken, kwam ik veilig beneden aan.

Hier zocht ik in de haven de City Boat naar Figueretas, het deel van Ibiza-stad waar we zes jaar geleden onze Ibiza avonturen begonnen. Na 10 minuten varen, waar ik Dalt Vila vanaf het het water prachtig zag liggen, kwam ik om 14.15 uur aan bij het strandje. Hotel Figueretas zag er nog precies hetzelfde uit. Het is een van de weinige lage hotels, dat maakt het gebouw zo bijzonder. Alleen het plein ervoor was helemaal aangepast en gemoderniseerd met zelfs een prachtig mini speeltuintje voor de allerkleinsten. Bij Homeloos, een bar die door Nederlanders wordt gerund, at ik een heerlijke sorbet. Daarna nog even energie verzameld met een bak fruit en vers water, en toen op pad gegaan naar het busstation, waar ik na 20 minuten lopen, tegen 16.00 uur de bus terug nam naar St. Eularia.

Na de ruim 10.000 stappen was ik toch wel moe en ging ik lekker op bed zitten om wat foto’s te appen en te lezen in het mooie boek “Samen sterk” over de Oranje Leeuwinnen. Om 20.30 uur ging ik een hapje eten bij Restaurant Panda in het gezellige straatje van het appartement.

Ibiza 2019 Dag 3 Zonsondergang

Ibiza 2019 Dag 3 Zonsondergang

Vandaag wilde ik weer heel graag de zonsondergang zien aan de andere kant van het eiland. Ik kwam toch weer op St. Antoni uit, omdat dat de enigste plaats was, waar ik ’s avonds weer terug kon met het openbaar vervoer. Vanaf de kleine plaatsen lukt dit alleen maar tot het begin van de avond.

Omdat de zon pas om 20.50 uur onder zou gaan, ging ik toch weer naar de schreeuwerige stad St. Antoni. Wat een verschil met het rustige St. Eularia. Gelukkig weet ik inmiddels aardig de weg van het busstation naar de zonsondergang plek, zodat ik in een rechte weg door kan lopen. Ik was er mooi op tijd, om 19.00 uur, zodat ik nog genoeg tijd had voor een wandeling over het mooi aangelegde fiets- wandelpad, voorbij de beroemde “Sunset tenten” La Mambo en Café del Mar. Ik liep wat verder dan de vorige jaren en kwam daar ook nog veel vertier tegen.

Toen ik even op een bord van de Sunsetbar keek, werd ik gelijk aangesproken door een medewerker. Dat zie je veel: eventuele klanten aanspreken, in de hoop dat deze er wat komen drinken of eten. Ik kreeg een 10% korting kaart, die ik kon inwisselen als ik terug zou komen. De bar lag wat hoger op de boulevard en zag er gezellig uit, met witte rieten stoelen en uitzicht op het water. Nadat ik verderop mijn meegenomen broodjes had gegeten, besloot ik een uur voor de zonsondergang bij de Sunsetbar wat te gaan drinken. Ik bestelde een water en een Sangria en genoot van de zon, die steeds verder naar de horizon zakte. Ondertussen maakte ik foto’s met mijn fotocamera en mobiel. Het was weer een prachtig gezicht toen de zon als een oranje bal op de horizon stond.

De reis terug naar St. Eularia was een hele onderneming, maar dat had ik er graag voor over. De zonsondergang op Ibiza heeft toch iets magisch; “Weer een mooie dag voorbij, op naar meer mooie herinneringen”.

Ibiza 2019 Dag 1 en dag 2

Ibiza 2019 Dag 1 en dag 2

Dag 1 De heenreis
Woensdag 14 augustus was het zover, ik ging weer een weekje naar Ibiza. Midden in de nacht, tijdens een hevige regenbui, bracht Linda mij in alle vroegte naar Schiphol.

Na het snelle inchecken en een voorspoedige vlucht, kwam ik al om 8.15 uur aan op het vliegveld van Ibiza. Helaas bleek het hengsel, waarmee je de koffer trekt, afgebroken tijdens het vervoer. Dus moest ik, gebogen als een oud vrouwtje, de koffer voorttrekken. Gelukkig deden de wieltjes het nog wel goed. Met de lijnbus ging ik naar Santa Eularia, waar ik eerst op een terrasje ging ontbijten.

Om 12 uur kon ik de kamer op bij appartement Ebusus, waar ik vorig jaar ook was met Linda. Na het uitpakken van de koffer en wat boodschappen doen bij de Spar, ging ik ’s middags naar het strand van St. Eularia. Lekker om even tot rust te komen na de drukke “laatste dingen doen” dag, het vroege opstaan en de reis in mijn eentje. Rond 16.00 uur ben ik weer naar de kamer gegaan, waar ik een uurtje heb geslapen. Daarna kon ik er weer tegenaan en nam ik de bus naar Ibiza-stad. Hier heb ik mooie foto’s gemaakt bij de haven en heb ik lekker gegeten bij La Solera, waar we vorig jaar de vakantie zijn geëindigd. Leuk om hier de vakantie weer te beginnen.

Dag 2 Cala Llonga
Vanaf St. Eularia kun je met de Ferry naar verschillende plaatsen en strandjes varen. Zo ook naar Cala Llonga, dat op ongeveer 20 minuten varen ligt.

Donderdag 15 augustus kocht ik voor €14,- een retourticket en nam ik om 12.30 uur de boot richting het populaire familiestrandje. Het was er inderdaad knap druk, maar toch vond ik een goed plekje vanwaar ik alle levendigheid op het strandje goed kon zien. Tussendoor liep ik naar winkeltjes, waar ik leuke cadeautjes, wat te drinken en een heerlijk ijsje kocht. Het ijsje at ik in de schaduw op (het was flink dooreten) en daarna zocht ik mijn plekje op het strand weer op. Om 17.10 uur nam ik de Ferry weer terug. Heel mooi om ook eens de kust van de andere kant te zien en de uitgestrektheid van de Middellandse Zee te bewonderen. ’s Avonds heb ik foto’s gemaakt op de boulevard van St. Eularia, kocht ik cadeautjes bij kraampjes op de Ramblas en heb ik heerlijk gegeten bij Royal India.

Wat een dag…

Wat een dag…

Soms heb je wel eens van die dagen, die anders dan anders verlopen en waar veel onverwachte dingen gebeuren… Gisteren, donderdag 1 augustus was zo’n dag. Een dag dat Linda en ik samen op pad gingen.

We hadden ’s morgens als eerste om 10 uur een afspraak bij de tandarts voor onze driekwart jaarlijkse controle. Toen ik aan de beurt was, vertelde ik dat ik nog steeds een gevoelige plek heb, bij mijn achterste kies. Een plek, die vooral gevoelig is als ik ’s morgens wakker word. Heel raadselachtig. Met een heel koud wattenstaafje en een röntgenfoto, kwam de tandarts er achter dat er een zenuw dood is en dat hij binnenkort de wortel schoon zal moeten spoelen, omdat het anders misschien toch weer kan gaan ontsteken. Ik vroeg natuurlijk of dat dan verdooft kan worden, en dat is gelukkig zo. “Het is alleen vervelend dat je dan een uur met je mond open moet liggen”, zei de tandarts. Nou ja, als het geen pijn doet, dan is dat niet erg.

Hierna reden Linda en ik met de Corsa naar Schiedam, waar we de sleutels van loodsen in Dordrecht op gingen halen, omdat Linda hier de binnenkant zou gaan fotograferen als opdracht van een architectenbureau. Afgelopen maandag had ze de buitenkant al vastgelegd. Toen we richting Dordrecht reden voelde ik dat de auto soms wat moeite had om dóór te trekken, alsof er wat haperde. Linda dacht dat het aan mijn rijstijl lag, maar ik zei dat het anders voelde dan anders. Mijn oog viel toen op een oranje lampje, dat af en toe aan ging. We besloten om toch maar te stoppen om te kijken wat er aan de hand was en zochten een benzinepomp op. Heel toevallig zagen we daar een ANWB auto staan, bij een ander pech geval. We belden de ANWB centrale (gelukkig had ik ’s morgens mijn pasje meegenomen) en na een half uur kwam de ANWB auto onze kant op.

We werden ontzettend aardig door Jan-Willem geholpen, die vandaag op pad was met een vrouw, die anders op het kantoor werkt. Met een apparaatje las hij uit wat er aan de hand was en in “Jip en Janneke taal”, wist hij ons dat goed uit te leggen. Het euvel zat in de bobine, waarbij een van de vier cilinders niet optimaal functioneerde en waardoor dus het schokkerige gevoel ontstond. Jan-Willem spoot wat kruipolie op de bougies, die in contact staan met deze cilinders en zei dat we onze weg gewoon konden vervolgen. “Binnenkort even langs de garage kan geen kwaad”, zei hij, “maar het kan ook zijn dat het nu is opgelost”. Dat was inderdaad zo. De rest van de dag heb ik het lampje niet meer zien branden en reed de auto zoals ik gewend was.

Na dit ANWB avontuur vervolgden we onze weg naar Dordrecht. Hier fotografeerde Linda de binnenkant van de drie loodsen. Bij het laatste pand begon het heel hard te regenen. Dit maakte een enorme herrie op het dak van de metalen platen. Na het nemen van alle foto’s, reden we weer terug naar Schiedam om de sleutels terug te brengen. Gelukkig ging het nog steeds goed met de auto en konden we met een gerust hart onze weg vervolgen.

Onze volgende stop was Ikea in Delft, waar ik spullen kocht voor de inrichting van de klas. Grote plastic bakken, een tafeltje en kleerhangers voor de huishoek, een karretje voor de eetbakjes en drinkbekers enzovoort. Leuk dat ik alles van mijn wensenlijstje kon vinden. We dronken er nog wat, omdat onze benen toçh wel wat moe begonnen te worden van de lange dag op pad. Maar nog even, en we zouden rond 18.15 uur thuis zijn. Dáchten we…

Ik wilde nog even langs school rijden om de spullen daar vast neer te zetten. Helaas vertoonde het alarm weer kuren. Ik voerde bij binnenkomst mijn code in en deed daarna de deur naar de gang open, maar op dat moment ging het alarm weer af. Net als vorige keer toen dit gebeurde, voerde ik weer mijn code in en toen bleef het gelukkig stil. Maar inmiddels had wel de beveiligingscentrale een seintje gekregen en belde naar school. De medewerker vroeg naar de code van zes cijfers, die je moet doorgeven als er iets mis gaat. Maar ja, het is vakantie, en de code was nergens te vinden. Ooit natuurlijk wel gekregen, maar het is niet iets dat ik standaard bij me heb. Gelukkig kon ik Nina van de administratie bereiken en zij heeft me kunnen helpen. Ik kreeg van haar het telefoonnummer van de centrale en de zes cijfers die ik door kon geven. Hiermee kon Westvliet beveiliging door hen worden afgebeld en kon ik met Linda de spullen in school zetten.

Om 19.00 uur kwamen we eindelijk thuis. Linda had nog een klein beetje energie om na deze lange dag Chicken Tonight te maken, wat we op schoot opaten. Het was me een dagje wel geweest. Ik heb alle bijzonderheden omtrent het alarm maar in mijn telefoon gezet, zodat ik een volgende keer alles bij de hand heb als ik iets door moet geven. Hoop dat mijn telefoon dan wel goed opgeladen is, want de 2% was wel erg weinig toen ik Nina wilde bellen. Gelukkig had ik wel een schooltelefoon bij de hand en lukte het zelfs het alarm er weer op te zetten met een tip van Nina, want ook daar had het alarm vandaag aanvankelijk geen zin in. Uiteindelijk kwam alles weer goed en waren Linda en ik blij dat we vandaag samen op stap waren.

Groep 1/2B 2018/2019

Groep 1/2B 2018/2019

Afgelopen schooljaar was ik leerkracht van groep 1/2B van OBS De Margriet. Op donderdag en vrijdag stond ik voor de groep, op de andere dagen een nieuwe collega, met kleuterervaring. Voor mij was het het eerste jaar dat ik een kleutergroep draaide. Al vaker had ik een dag per week “de kleuters” gedaan, maar afgelopen jaar was ik echt -mede- verantwoordelijk voor de groep. De groep startte met 13 kinderen, 8 kinderen in groep 1, 5 kinderen in groep 2.

Omdat ik afgelopen jaar wilde kijken of ik weer mijn werkplezier terug kon krijgen ben ik een schrift bij gaan houden waarin ik de leuke dingen opschreef die ik meemaakte. Hieronder een greep hieruit:

De rekenlessen geven, in het begin van het schooljaar aan de hele groep en later aan een deel van de groep, vond ik heel leuk. Vooral het zelf bedenken hoe te werken aan een doel gaf mij energie. De methode gebruiken als bronnenboek, ideeën opzoeken op internet of zelf iets bedenken was leerzaam. Ik genoot met de kinderen van het “Met Sprongen Vooruit” spel “Van pakken tot plakken”, een soort “Kip, ik heb je”, maar dan met rekenvaardigheden.

De lessen van de Kanjertraining waren ook heel leuk om te geven. De kinderen waren tijdens de oefeningen heel enthousiast, ze wilden allemaal de beurt krijgen. Bijvoorbeeld met het spel “Vallen als een plank”, waarbij het kind naar achteren valt en ik hem/haar op moest vangen. Het gaat bij dit spel om vertrouwen. Net als een kind, dat op de grond ligt, op laten tillen door vijf groepsgenootjes. Het vertrouwen in elkaar was in deze groep groot, iedereen wilde worden opgetild.

Ook de muzieklessen waren fijn om te geven. We zongen liedjes bij de thema’s en ik gebruikte regelmatig de schoolinstrumenten. Zo maakten we in de Sinterklaastijd een Sint- en een Pietenorkest. Ik dirigeerde, gaf aan wélk orkest moest spelen, of dat dat de hele groep zich mocht laten horen. De kinderen, ook de allerjongsten, begrepen dit “dirigeren” heel goed.

De lessen uit Schatkist, waarin een bepaalde letter centraal staat, waren ook heel leuk. Samen luisteren naar de klank, hoe voelt dat, met elkaar op zoek gaan naar spullen voor de lettertafel. Kinderen die tot de ontdekking komen dat een bepaalde klank of letter ook in hun naam zit, was prachtig om te zien.

In mijn schrift staan nog veel meer mooie momenten, te veel om hier allemaal op te schrijven. Het afgelopen jaar gaf ik les aan een fijne groep kinderen, die uiteindelijk uitgroeide tot een groep van 24. De ervaringen die ik heb opgedaan afgelopen jaar, kan ik goed gebruiken als ik komend schooljaar de groep 2/3 ga draaien. Een nieuwe uitdaging, waarbij ik weer les ga geven in mijn vertrouwde lokaal en waarvan ik mijn belevenissen ga bijhouden op mijn “Juf Iris” Facebook pagina. Maar nu eerst genieten van de zomer en de vakantie.