Familiedag 2019

Familiedag 2019

Op de laatste dag van september was het zover: onze jaarlijkse familiedag stond weer gepland. Deze dertiende keer was het de beurt van “Leidschendam” om een activiteit te bedenken.

Na zoeken op internet, prijzen vergelijken en overleggen, kwamen we uit op sporten bij TRIXS in Leidschendam. Aanvankelijk wilden we zandsculpturen maken in Scheveningen, maar gelukkig waren we van dit idee afgestapt. Het stormde en regende op de familiedag, we waren dus blij dat we iets  hadden bedacht dat we binnen konden doen.

Met medewerkers van TRIXS had ik mailcontact over de verschillende banen die we wilden huren, de tijden, de lunch en de drankjes. Linda en ik hadden het idee om vier teams te maken, die allen een gekleurde bandana kregen als herkenning. Ons idee was dat de vier teams als team zouden beach-volleyballen, beach-tennissen, springen op de trampoline en spelletjes spelen. Maar al gauw zagen we dat het leuker was om vier tegen vier te volleyballen en speelden we beach-tennis twee tegen twee.

Ondertussen vermaakte Noah zich prima in het zand en met de ballen en was hij gezellig met die en gene aan het spelen. Er werden door de vriendelijke medewerkers van TRIXS heerlijke Tapas hapjes en Turks brood geserveerd, waarvan we voorafgaand aan het sporten en tussendoor lekker van konden eten. Met de muziek op de achtergrond heerste er een gezellig zomers sfeertje. Op het eind van de middag gingen een paar mensen nog springen op de trampoline. Zo sloten we onze “Familiespelen” af en reden we hierna richting de sluisjes, waar we een tafel hadden gereserveerd bij Pannenkoe.

Aan een kleine en lange tafel aten we heerlijke pannenkoeken of broodjes hamburger en namen we ijs of koffie toe. Helaas waren Lianne en Roos er deze editie niet bij. Hopelijk volgend jaar wel, als de familiedag door “Utrecht” wordt georganiseerd en er inmiddels nóg een klein telgje bij is gekomen.

Ibiza 2019 Dag 5 en dag 6

Ibiza 2019 Dag 5 en dag 6

Dag 5 Esther ophalen
Zondag 18 augustus ging ik Esther ophalen bij het vliegveld.
Om half 12 nam ik de bus, die lekker door kon rijden, omdat het rustig was op de weg. Ik moest een klein uur wachten op het vliegveld, tot Esther de aankomsthal binnenkwam en we samen bij Hertz de gereserveerde auto konden ophalen. Ze hadden bedacht om Esther een “stoere” gróte auto te geven, maar daar was Esther toch niet echt blij mee. Daarom een kleinere auto aangevraagd, en dat was beter.

’s Middags hebben we heerlijk op het strand van St. Eularia gezeten en ’s avonds liet ik Esther de boulevard zien. Daarna zochten we een eettentje vlakbij Ebusus op. We kwamen via Tripadvisor uit bij een Italiaans restaurant, waar ik een heerlijke Lasagne met groenten heb gegeten. We sloten de dag af met een lekker ijsje bij Laolao.

 

 

Dag 6 Es Vedra en Cala Vadella
Omdat Esther een auto had gehuurd, kon ik op plaatsen komen, die met de bus niet te bereiken zijn.
Zo reden we op maandag 19 augustus naar een prachtig uitzichtpunt, waar we Es Vedra, het “magische punt van Ibiza”, prachtig konden zien liggen. We hadden geluk met het laatste parkeerplekje, vanwaar het nog 17 minuten lopen was naar de rotskust met het geweldige uitzicht. Heel apart was de grijze lucht, die overging in het grijs van de zee.

Hierna reden we naar Cala Vadella, waar ik mooie herinneringen heb met Febe en Linda. Leuk om er weer eens te komen. Op de plek, bovenaan het strand, waar je een heel mooi uitzicht hebt over de Middellandse Zee, zijn nu parkeerplaatsen gemaakt. Hier hebben we de auto neergezet en zijn toen naar beneden gelopen over het nieuw aangelegde fiets- en wandelpad. Het was erg druk op het kleine strandje, maar toch vonden we een plekje voor onze handdoeken en parasolletje. We gingen ’s avonds op tijd eten, omdat we bij de parkeerplaats graag de zonsondergang wilden zien. Zo zaten we om 19.00 uur al achter een heerlijke zalmsalade. Omdat het eettentje wat hoger gelegen lag, hadden we een mooi uitzicht over de baai.

Na de klim naar de auto, klommen we over het hek om naar het rotsgedeelte te lopen, waar je prachtig de weidse horizon kon zien en de zon die langzaam onder ging. Dit keer was de zonsondergang weer anders; de zon schoof op een gegeven moment door een dunne laag wolken en had toen een soort ring, waarbij het iets weg had van Saturnus. Daarna verdween de zon in een laag wolken en was er weer een mooie dag voorbij.

Ibiza 2019 Dag 4 Dalt Vila

Ibiza 2019 Dag 4 Dalt Vila

Dalt Vila is het oudste gedeelte van Ibiza-stad. De oude en historische stadsmuren die het oude stadsgedeelte omringen, stammen uit de 16e eeuw, en zijn goed bewaard gebleven. Via de ophaalbrug en heel oude straatjes kun je de stadsheuvel beklimmen, waar je op het plein voor de kathedraal een prachtig uitzicht hebt over het eiland.

Op de vierde dag, 17 augustus, vond ik het leuk om hier foto’s te gaan maken met mijn camera. Omdat het die dag érg warm was, liep ik in een rustig tempo naar boven en pauzeerde ik regelmatig om foto’s te maken of om even te rusten. Met mijn pet en zonnebril op en water bij de hand, was het te doen. Boven aangekomen brandde ik weer een kaarsje in de kathedraal en kwam ik even op adem. Daarna volgde de weg naar beneden, waarbij ik mij goed moest concentreren, omdat de ronde steentjes aardig glad waren. Met mijn camera in de ene hand en mijn andere hand vrij om soms een muur of railing vast te pakken, kwam ik veilig beneden aan.

Hier zocht ik in de haven de City Boat naar Figueretas, het deel van Ibiza-stad waar we zes jaar geleden onze Ibiza avonturen begonnen. Na 10 minuten varen, waar ik Dalt Vila vanaf het het water prachtig zag liggen, kwam ik om 14.15 uur aan bij het strandje. Hotel Figueretas zag er nog precies hetzelfde uit. Het is een van de weinige lage hotels, dat maakt het gebouw zo bijzonder. Alleen het plein ervoor was helemaal aangepast en gemoderniseerd met zelfs een prachtig mini speeltuintje voor de allerkleinsten. Bij Homeloos, een bar die door Nederlanders wordt gerund, at ik een heerlijke sorbet. Daarna nog even energie verzameld met een bak fruit en vers water, en toen op pad gegaan naar het busstation, waar ik na 20 minuten lopen, tegen 16.00 uur de bus terug nam naar St. Eularia.

Na de ruim 10.000 stappen was ik toch wel moe en ging ik lekker op bed zitten om wat foto’s te appen en te lezen in het mooie boek “Samen sterk” over de Oranje Leeuwinnen. Om 20.30 uur ging ik een hapje eten bij Restaurant Panda in het gezellige straatje van het appartement.

Ibiza 2019 Dag 3 Zonsondergang

Ibiza 2019 Dag 3 Zonsondergang

Vandaag wilde ik weer heel graag de zonsondergang zien aan de andere kant van het eiland. Ik kwam toch weer op St. Antoni uit, omdat dat de enigste plaats was, waar ik ’s avonds weer terug kon met het openbaar vervoer. Vanaf de kleine plaatsen lukt dit alleen maar tot het begin van de avond.

Omdat de zon pas om 20.50 uur onder zou gaan, ging ik toch weer naar de schreeuwerige stad St. Antoni. Wat een verschil met het rustige St. Eularia. Gelukkig weet ik inmiddels aardig de weg van het busstation naar de zonsondergang plek, zodat ik in een rechte weg door kan lopen. Ik was er mooi op tijd, om 19.00 uur, zodat ik nog genoeg tijd had voor een wandeling over het mooi aangelegde fiets- wandelpad, voorbij de beroemde “Sunset tenten” La Mambo en Café del Mar. Ik liep wat verder dan de vorige jaren en kwam daar ook nog veel vertier tegen.

Toen ik even op een bord van de Sunsetbar keek, werd ik gelijk aangesproken door een medewerker. Dat zie je veel: eventuele klanten aanspreken, in de hoop dat deze er wat komen drinken of eten. Ik kreeg een 10% korting kaart, die ik kon inwisselen als ik terug zou komen. De bar lag wat hoger op de boulevard en zag er gezellig uit, met witte rieten stoelen en uitzicht op het water. Nadat ik verderop mijn meegenomen broodjes had gegeten, besloot ik een uur voor de zonsondergang bij de Sunsetbar wat te gaan drinken. Ik bestelde een water en een Sangria en genoot van de zon, die steeds verder naar de horizon zakte. Ondertussen maakte ik foto’s met mijn fotocamera en mobiel. Het was weer een prachtig gezicht toen de zon als een oranje bal op de horizon stond.

De reis terug naar St. Eularia was een hele onderneming, maar dat had ik er graag voor over. De zonsondergang op Ibiza heeft toch iets magisch; “Weer een mooie dag voorbij, op naar meer mooie herinneringen”.

Ibiza 2019 Dag 1 en dag 2

Ibiza 2019 Dag 1 en dag 2

Dag 1 De heenreis
Woensdag 14 augustus was het zover, ik ging weer een weekje naar Ibiza. Midden in de nacht, tijdens een hevige regenbui, bracht Linda mij in alle vroegte naar Schiphol.

Na het snelle inchecken en een voorspoedige vlucht, kwam ik al om 8.15 uur aan op het vliegveld van Ibiza. Helaas bleek het hengsel, waarmee je de koffer trekt, afgebroken tijdens het vervoer. Dus moest ik, gebogen als een oud vrouwtje, de koffer voorttrekken. Gelukkig deden de wieltjes het nog wel goed. Met de lijnbus ging ik naar Santa Eularia, waar ik eerst op een terrasje ging ontbijten.

Om 12 uur kon ik de kamer op bij appartement Ebusus, waar ik vorig jaar ook was met Linda. Na het uitpakken van de koffer en wat boodschappen doen bij de Spar, ging ik ’s middags naar het strand van St. Eularia. Lekker om even tot rust te komen na de drukke “laatste dingen doen” dag, het vroege opstaan en de reis in mijn eentje. Rond 16.00 uur ben ik weer naar de kamer gegaan, waar ik een uurtje heb geslapen. Daarna kon ik er weer tegenaan en nam ik de bus naar Ibiza-stad. Hier heb ik mooie foto’s gemaakt bij de haven en heb ik lekker gegeten bij La Solera, waar we vorig jaar de vakantie zijn geëindigd. Leuk om hier de vakantie weer te beginnen.

Dag 2 Cala Llonga
Vanaf St. Eularia kun je met de Ferry naar verschillende plaatsen en strandjes varen. Zo ook naar Cala Llonga, dat op ongeveer 20 minuten varen ligt.

Donderdag 15 augustus kocht ik voor €14,- een retourticket en nam ik om 12.30 uur de boot richting het populaire familiestrandje. Het was er inderdaad knap druk, maar toch vond ik een goed plekje vanwaar ik alle levendigheid op het strandje goed kon zien. Tussendoor liep ik naar winkeltjes, waar ik leuke cadeautjes, wat te drinken en een heerlijk ijsje kocht. Het ijsje at ik in de schaduw op (het was flink dooreten) en daarna zocht ik mijn plekje op het strand weer op. Om 17.10 uur nam ik de Ferry weer terug. Heel mooi om ook eens de kust van de andere kant te zien en de uitgestrektheid van de Middellandse Zee te bewonderen. ’s Avonds heb ik foto’s gemaakt op de boulevard van St. Eularia, kocht ik cadeautjes bij kraampjes op de Ramblas en heb ik heerlijk gegeten bij Royal India.

Wat een dag…

Wat een dag…

Soms heb je wel eens van die dagen, die anders dan anders verlopen en waar veel onverwachte dingen gebeuren… Gisteren, donderdag 1 augustus was zo’n dag. Een dag dat Linda en ik samen op pad gingen.

We hadden ’s morgens als eerste om 10 uur een afspraak bij de tandarts voor onze driekwart jaarlijkse controle. Toen ik aan de beurt was, vertelde ik dat ik nog steeds een gevoelige plek heb, bij mijn achterste kies. Een plek, die vooral gevoelig is als ik ’s morgens wakker word. Heel raadselachtig. Met een heel koud wattenstaafje en een röntgenfoto, kwam de tandarts er achter dat er een zenuw dood is en dat hij binnenkort de wortel schoon zal moeten spoelen, omdat het anders misschien toch weer kan gaan ontsteken. Ik vroeg natuurlijk of dat dan verdooft kan worden, en dat is gelukkig zo. “Het is alleen vervelend dat je dan een uur met je mond open moet liggen”, zei de tandarts. Nou ja, als het geen pijn doet, dan is dat niet erg.

Hierna reden Linda en ik met de Corsa naar Schiedam, waar we de sleutels van loodsen in Dordrecht op gingen halen, omdat Linda hier de binnenkant zou gaan fotograferen als opdracht van een architectenbureau. Afgelopen maandag had ze de buitenkant al vastgelegd. Toen we richting Dordrecht reden voelde ik dat de auto soms wat moeite had om dóór te trekken, alsof er wat haperde. Linda dacht dat het aan mijn rijstijl lag, maar ik zei dat het anders voelde dan anders. Mijn oog viel toen op een oranje lampje, dat af en toe aan ging. We besloten om toch maar te stoppen om te kijken wat er aan de hand was en zochten een benzinepomp op. Heel toevallig zagen we daar een ANWB auto staan, bij een ander pech geval. We belden de ANWB centrale (gelukkig had ik ’s morgens mijn pasje meegenomen) en na een half uur kwam de ANWB auto onze kant op.

We werden ontzettend aardig door Jan-Willem geholpen, die vandaag op pad was met een vrouw, die anders op het kantoor werkt. Met een apparaatje las hij uit wat er aan de hand was en in “Jip en Janneke taal”, wist hij ons dat goed uit te leggen. Het euvel zat in de bobine, waarbij een van de vier cilinders niet optimaal functioneerde en waardoor dus het schokkerige gevoel ontstond. Jan-Willem spoot wat kruipolie op de bougies, die in contact staan met deze cilinders en zei dat we onze weg gewoon konden vervolgen. “Binnenkort even langs de garage kan geen kwaad”, zei hij, “maar het kan ook zijn dat het nu is opgelost”. Dat was inderdaad zo. De rest van de dag heb ik het lampje niet meer zien branden en reed de auto zoals ik gewend was.

Na dit ANWB avontuur vervolgden we onze weg naar Dordrecht. Hier fotografeerde Linda de binnenkant van de drie loodsen. Bij het laatste pand begon het heel hard te regenen. Dit maakte een enorme herrie op het dak van de metalen platen. Na het nemen van alle foto’s, reden we weer terug naar Schiedam om de sleutels terug te brengen. Gelukkig ging het nog steeds goed met de auto en konden we met een gerust hart onze weg vervolgen.

Onze volgende stop was Ikea in Delft, waar ik spullen kocht voor de inrichting van de klas. Grote plastic bakken, een tafeltje en kleerhangers voor de huishoek, een karretje voor de eetbakjes en drinkbekers enzovoort. Leuk dat ik alles van mijn wensenlijstje kon vinden. We dronken er nog wat, omdat onze benen toçh wel wat moe begonnen te worden van de lange dag op pad. Maar nog even, en we zouden rond 18.15 uur thuis zijn. Dáchten we…

Ik wilde nog even langs school rijden om de spullen daar vast neer te zetten. Helaas vertoonde het alarm weer kuren. Ik voerde bij binnenkomst mijn code in en deed daarna de deur naar de gang open, maar op dat moment ging het alarm weer af. Net als vorige keer toen dit gebeurde, voerde ik weer mijn code in en toen bleef het gelukkig stil. Maar inmiddels had wel de beveiligingscentrale een seintje gekregen en belde naar school. De medewerker vroeg naar de code van zes cijfers, die je moet doorgeven als er iets mis gaat. Maar ja, het is vakantie, en de code was nergens te vinden. Ooit natuurlijk wel gekregen, maar het is niet iets dat ik standaard bij me heb. Gelukkig kon ik Nina van de administratie bereiken en zij heeft me kunnen helpen. Ik kreeg van haar het telefoonnummer van de centrale en de zes cijfers die ik door kon geven. Hiermee kon Westvliet beveiliging door hen worden afgebeld en kon ik met Linda de spullen in school zetten.

Om 19.00 uur kwamen we eindelijk thuis. Linda had nog een klein beetje energie om na deze lange dag Chicken Tonight te maken, wat we op schoot opaten. Het was me een dagje wel geweest. Ik heb alle bijzonderheden omtrent het alarm maar in mijn telefoon gezet, zodat ik een volgende keer alles bij de hand heb als ik iets door moet geven. Hoop dat mijn telefoon dan wel goed opgeladen is, want de 2% was wel erg weinig toen ik Nina wilde bellen. Gelukkig had ik wel een schooltelefoon bij de hand en lukte het zelfs het alarm er weer op te zetten met een tip van Nina, want ook daar had het alarm vandaag aanvankelijk geen zin in. Uiteindelijk kwam alles weer goed en waren Linda en ik blij dat we vandaag samen op stap waren.

Groep 1/2B 2018/2019

Groep 1/2B 2018/2019

Afgelopen schooljaar was ik leerkracht van groep 1/2B van OBS De Margriet. Op donderdag en vrijdag stond ik voor de groep, op de andere dagen een nieuwe collega, met kleuterervaring. Voor mij was het het eerste jaar dat ik een kleutergroep draaide. Al vaker had ik een dag per week “de kleuters” gedaan, maar afgelopen jaar was ik echt -mede- verantwoordelijk voor de groep. De groep startte met 13 kinderen, 8 kinderen in groep 1, 5 kinderen in groep 2.

Omdat ik afgelopen jaar wilde kijken of ik weer mijn werkplezier terug kon krijgen ben ik een schrift bij gaan houden waarin ik de leuke dingen opschreef die ik meemaakte. Hieronder een greep hieruit:

De rekenlessen geven, in het begin van het schooljaar aan de hele groep en later aan een deel van de groep, vond ik heel leuk. Vooral het zelf bedenken hoe te werken aan een doel gaf mij energie. De methode gebruiken als bronnenboek, ideeën opzoeken op internet of zelf iets bedenken was leerzaam. Ik genoot met de kinderen van het “Met Sprongen Vooruit” spel “Van pakken tot plakken”, een soort “Kip, ik heb je”, maar dan met rekenvaardigheden.

De lessen van de Kanjertraining waren ook heel leuk om te geven. De kinderen waren tijdens de oefeningen heel enthousiast, ze wilden allemaal de beurt krijgen. Bijvoorbeeld met het spel “Vallen als een plank”, waarbij het kind naar achteren valt en ik hem/haar op moest vangen. Het gaat bij dit spel om vertrouwen. Net als een kind, dat op de grond ligt, op laten tillen door vijf groepsgenootjes. Het vertrouwen in elkaar was in deze groep groot, iedereen wilde worden opgetild.

Ook de muzieklessen waren fijn om te geven. We zongen liedjes bij de thema’s en ik gebruikte regelmatig de schoolinstrumenten. Zo maakten we in de Sinterklaastijd een Sint- en een Pietenorkest. Ik dirigeerde, gaf aan wélk orkest moest spelen, of dat dat de hele groep zich mocht laten horen. De kinderen, ook de allerjongsten, begrepen dit “dirigeren” heel goed.

De lessen uit Schatkist, waarin een bepaalde letter centraal staat, waren ook heel leuk. Samen luisteren naar de klank, hoe voelt dat, met elkaar op zoek gaan naar spullen voor de lettertafel. Kinderen die tot de ontdekking komen dat een bepaalde klank of letter ook in hun naam zit, was prachtig om te zien.

In mijn schrift staan nog veel meer mooie momenten, te veel om hier allemaal op te schrijven. Het afgelopen jaar gaf ik les aan een fijne groep kinderen, die uiteindelijk uitgroeide tot een groep van 24. De ervaringen die ik heb opgedaan afgelopen jaar, kan ik goed gebruiken als ik komend schooljaar de groep 2/3 ga draaien. Een nieuwe uitdaging, waarbij ik weer les ga geven in mijn vertrouwde lokaal en waarvan ik mijn belevenissen ga bijhouden op mijn “Juf Iris” Facebook pagina. Maar nu eerst genieten van de zomer en de vakantie.

Le Havre

Le Havre


Dinsdag 11 juni was het dan zover: de Leeuwinnen zouden aftrappen voor hun allereerste wedstrijd van het WK. Omdat het WK voetbal dit jaar in Frankrijk werd gehouden én de poulewedstrijden aan te rijden zouden zijn, besloten Eus, Linda en ik de eerste wedstrijd in Le Havre bij te gaan wonen. Via de Fifa kochten we al vroeg kaarten, om zeker te zijn van een plaats.

Op zondag 9 juni reden we om 10 uur richting de Franse havenplaats, waar we een leuk, kleinschalig hotel hadden geboekt, op loopafstand van de boulevard en naar later bleek, de fanzone. Maandag 10 juni vermaakten we ons, ondanks de regen, prima in en rondom de stad.

’s Morgens bezochten de St. Joseph’s Church, een rooms-katholieke kerk. Van 1945 tot 1964 gaf de stad Le Havre de opdracht aan Auguste Perret om leiding te geven aan de wederopbouw van de stad nadat deze was verwoest door de Britten tijdens de Tweede Wereldoorlog. De St. Jozef werd gebouwd tussen 1951 en 1957/58 als onderdeel van deze opbouw. De enkele, centrale toren van 107 meter hoog, is goed zichtbaar vanuit de haven van de stad.

’s Middags reden we met de auto naar d’Étretat. De hele kust van d’Étretat is beroemd vanwege de gigantische krijtrotsen, waar één gedeelte iets weg heeft van een olifantenslurf. Ook de andere gebogen krijtrotsen zorgen voor de prachtige uitzichten waar d’Étretat zo beroemd om is. De krijtrotsen zagen we het best toen we aan de zuidkant de berg verder opliepen. Vanaf de boulevard gaat er een trap en weg naar boven toe die zich verder en verder vervolgt langs de krijtrotsen.

Boven aangekomen genoten we van het prachtige uitzicht en bezochten Linda en ik de tuinen van d’Étretat. Twee Russen kochten enkele jaren geleden een villa met bijbehorende tuin aan de rand van d’Étretat en restaureerden de meer dan een eeuw oude tuin. Vanaf 2017 kun je deze prachtige tuin bezoeken. De villa werd rond 1905 gebouwd voor Madame Thébault, een actrice uit het stadje, die bevriend was met de beroemde schilder Claude Monet. Zij liet op het erf een boom planten, die de aanzet vormde voor een uitgebreide tuin, de basis van de huidige Jardins d’Étretat. De Russische landschapsarchitect Alexandre Grivko heeft het geheel nu gevormd tot een groen paradijsje aan de kust. In de opbouw van de tuin herken je de omgeving terug, bijvoorbeeld de werking van eb en vloed, en de ronde vormen van de gesnoeide planten en struiken lijken op de zee, altijd in beweging. Tussen de struiken, die prachtig zijn gesnoeid, zijn allerlei kunstwerken te vinden die de bloemen, bomen en planten mooi aanvullen.

Hoewel de wedstrijd dinsdag pas om 15.00 uur zou beginnen in stadion Océane, waren we de hele dag bezig met de voorpret. De dag begon in de fanzone, waar we de eerste hordes oranje supporters zagen, met een optreden van “de gebroeders Rosso”, die de stemming er goed in wisten te brengen. Anderhalf uur later, liepen en zongen we als een oranje sliert achter de Oranje bus aan naar de pendelbussen die ons naar het stadion zouden brengen. Fransen, die langs de weg stonden en uit de ramen hingen, keken hun ogen uit. Na de strenge controle bij de ingang gingen we om 13.00 uur het stadion in, en waren we heel blij dat het juist deze dag stralend weer was. We hadden plaatsen vlakbij het veld en konden de Leeuwinnen dan ook heel goed zien tijdens de warming-up en de wedstrijd. Toen ik al vrede had met 0-0, omdat Oranje niet goed speelde, viel tóch het winnende doelpunt voor Nederland. Het Oranjelegioen sprong als één man op, het was prachtig om deze ontlading mee te maken. Dat deze overwinning het begin zou zijn van de zegetocht van de Leeuwinnen wisten we toen natuurlijk nog niet. Hoe het is afgelopen weten we allemaal, maar die allereerste wedstrijd in Le Havre was voor ons heel speciaal, want “wij waren er bij”.

Mijn moeder

Mijn moeder

Zoek houvast
bij de herinnering
want die leeft voort
voor altijd…
Zo beginnen de plakboeken die ik heb gemaakt na het overlijden van mijn moeder, op 20 februari 2010. Mijn moeder heeft tijdens haar leven heel veel fotoboeken gemaakt van dagelijkse gebeurtenissen, festiviteiten en reizen. Alle fotoboeken kwamen na haar overlijden bij mij terecht. Ik heb hier de hoogtepunten uit gezocht en stelde weer nieuwe fotoboeken samen voor mijn broer, zus en onze kinderen, zodat we allemaal nog eens terug kunnen denken aan de bijzondere vrouw, die mijn moeder is geweest. In deze blog vertel ik over het eerste fotoboek, dat ik voor mijzelf heb samengesteld.

Op de eerste bladzijde van het fotoboek is het schoolzwemdiploma A te zien, dat mijn moeder op 7 juli 1943 behaalde in Amsterdam. Zij was toen 12 jaar oud. Uit diezelfde periode komt het rapportboekje van de Tweede Eltheto-school uit Amsterdam-Oost. Bijzonder om te lezen dat van de eerste tot de vierde klas, het schooljaar liep van 1 maart t/m 28 februari. Dan, in 1942, begint het vijfde schooljaar in januari. Na de 6e klas, was er nog een 7e klas, die liep van 1 april 1944 tot 1 april 1945. In dit laatste rapport is te lezen dat mijn moeder zeer goed was in “Bijbelse geschiedenis”, waar ze een 9 voor kreeg. Natuurkunde was duidelijk niet haar favoriete vak. Naast deze twee officiële documenten is de akte van bekwaamheid in Nederlandse Handelscorrespondentie bewaard gebleven. Dit examen werd afgenomen in Den Haag op 25 juni 1956, mijn moeder was toen 25 jaar. Ik herinner mij nog wel dat mijn moeder in “steno” kon schrijven, waarschijnlijk heeft zij dat in deze periode geleerd.

Dan volgen foto’s uit 1963, van de Haverkamp in Den Haag, waar wij toen woonden. Familie kiekjes, foto’s met de buurjongens, huiselijke tafereeltjes, alles met commentaar erbij geschreven door mijn moeder. Ook foto’s van dierenpark Wassenaar, “waar de speeltuin een grote trekpleister was”. Hierna volgen bladzijden met vakantiefoto’s. In 1966 ging mijn moeder op vakantie naar Berner Oberland en Walis, een jaar later volgde Israël en op de foto’s van 1969 is te zien dat we met het gezin naar Oostenrijk gingen. Foto’s van gletchers, berghutten, dammetjes bouwen in beekjes en bouillon maken onderweg. Het was een avontuurlijke vakantie zo te zien.

Daarna volgen foto’s dichterbij huis. Het Kootwijkerzand en Stramproy in 1973. Hierna is de briefwisseling tussen mij en mijn moeder te lezen, waaruit blijkt dat zij alleen op vakantie was naar Tirol en ik logeerde bij famile in Noordwijk. Na al deze vakantieherinneringen zit in het fotoboek een brief van de Universiteit van Leiden, waarin staat dat mijn moeder is afgestuurd en dat “over enkele dagen haar bul zal worden uitgereikt”. In de brief wordt zij gelukgewenst met het behalen van de titel “drs. sociologie”.

Hierna volgen weer foto’s “dichtbij huis; mijn HAVO diploma uitreiking in 1976, het uitzicht vanuit ons huis van de Graaf Willem de Rijkelaan in Leidschendam, waar we toendertijd de treinen nog konden zien rijden. De vakantiefoto’s die volgen laten zien dat we in 1977 naar een vakantiehuisje in Beekbergen zijn geweest en in de kerstvakantie naar Gries in Oostenrijk. In 1979 bezocht mijn moeder Noorwegen, in augustus van dat jaar ging ik met mijn moeder voor het eerst naar Parijs. In de kerstvakantie van 1978/1979 gingen we met familie naar Westendorf, waar we Oud en Nieuw vierden. Een jaar later, in februari 1980, ging mijn moeder met een vriendin op wintersport. Het briefje dat ik toen in haar koffer deed, had ze bewaard en is terug te vinden in het fotoalbum. Dit eerste fotoalbum, vol met mooie herinneringen van mijn moeder en -deels- van mij, eindigt met een foto van een etentje bij de Chinees, waar wij de 50e verjaardag van mijn moeder vierden op 20 november 1980.

De Lessenaar/Het Palet

De Lessenaar/Het Palet

In mijn derde blog over de scholen waar ik heb gewerkt, is De Lessenaar/Het Palet aan de beurt, waar ik heb gewerkt van 1985 tot 2002. In deze 17 jaar gebeurde heel veel, ik heb mijn fotoboeken er even op na moeten slaan om mijn herinneringen in een goede volgorde te plaatsen.

In 1985 was er een overschot aan leerkrachten. Honderd sollicitanten voor een vacature was toen niet ongewoon, zo ook voor de vacature van groepsleraar (m/v) voor de openbare basisschool die in Poeldijk zou worden opgericht. Mijn blijdschap over het krijgen van de baan kan ik mij nog goed herinneren. Naast mij werden een directeur en een kleuterleidster aangesteld.

De school, met een kleutergroep en een gecombineerde groep 3 t/m 5, telde 39 leerlingen. Op maandag gaf ik les aan de 10 kinderen (9 jongens en 1 meisje) van groep 3, de andere dagen had ik ook de leerlingen van groep 4 en 5 er bij. De school huurde een verdieping in een MBO school aan de A.J. van Reststraat, waar we ook gebruik maakten van het schoolplein en de aula. Een groot voordeel was de gymzaal in het gebouw, zodat we geen tijd kwijt waren met “naar de gym lopen”. Wel kostte het schoolzwemmen veel tijd, met de bus gingen we een keer per week naar het zwembad in Monster.

In dat eerste schooljaar werd de school officieel geopend en kreeg het de naam “De Lessenaar”. Omdat de school zo klein was, werden Sinterklaas en Kerst gezamenlijk gevierd en gingen we met de hele school op schoolreis. Zo bezochten we in 1987 eerst Madurodam, waarna we ’s middags het Plaswijkpark in Rotterdam aandeden. Toen groep 8 er nog niet was, of erg klein was, werd het jaar een aantal keer afgesloten met een toneelstuk, opgevoerd door ouders en leerkrachten. Jaren later, toen groep 7/8 groot genoeg was, werd er gewerkt aan een musical op het eind van het jaar. Naast de maandsluitingen herinner ik mij ook de muziekafsluitingen die ik een aantal jaar heb gegeven. Ook op De Lessenaar gaf ik meerdere groepen muziekles en waagde ik me zelfs aan blokfluitles geven aan een hele groep leerlingen. Tijdens de muziekafsluiting zongen de groepen hun favoriete lied, speelden groepjes leerlingen blokfluit en speelde ik met een collega dwarsfluit, waardoor we zo bij elkaar een mooi programma hadden voor de leerlingen en hun ouders.

In 1991 vierde “De Lessenaar” haar eerste lustrum. We gingen zwemmen met de hele school en aten aansluitend pannenkoeken. In maart van dat jaar ging ik voor de eerste keer met zwangerschapsverlof. Als -voorlopig- afscheid voerde ik met mijn groep 3/4 een mini-musical op: “Loetje de hoedjesman”. Na mijn verlof ging ik twee dagen per week werken, afwisselend in diverse combinatiegroepen. Die dagen gaf ik naast de basisvakken mijn specialisaties: schrijven en muziek. Tijdens mijn verlof verhuisde de school naar een gebouw van een voormalige kleuterschool, aan de Bernardolaan. Ook herinner ik mij de projecten, waar we schoolbreed aan werkten en die we afsloten met een kijkavond. Het project “toerisme” had als afsluiting een schoolreisje naar “Het land van Ooit”.

In 1995 fuseerde De Lessenaar met drie andere openbare scholen, in verschillende dorpskernen van het Westland. Met een spectaculaire show, met als thema “Niet alleen maar samen”, waaraan alle leerkrachten meededen ging De Lessenaar op in Het Palet.

Ook buiten schooltijd deden we als team veel met elkaar. In de beginjaren, toen het team nog uit vier leerkrachten bestond, vierden we thuis bij de directeur Sinterklaas met gedichten en surprises. Een aantal jaar liepen we met leerlingen en ouders de Duinenmars. Ik kwam daarvoor uit Voorburg en liep mee met zoon in de kinderwagen. Ook heb ik heel wat keer bij collega’s thuis gegeten, als we ’s avonds op school moesten zijn voor bijvoorbeeld oudergesprekken, kijkavonden of de musical. In 1998 werkten vier collega’s 25 jaar in het onderwijs. Met alle leerkrachten van de vier vestigingen gingen we met een bus naar ‘s-Hertogenbosch, waar we de dag begonnen met koffie en een Bossche bol.

In 2002 was voor mij de tijd gekomen om dichterbij te gaan werken. Inmiddels was er een gebrek aan leerkrachten en wist ik dat ik welkom was op “De Margriet” in Leidschendam. De 17 jaar dat ik in Poeldijk heb gewerkt, draaide ik combinatiegroepen, waar ik veel van heb geleerd. Vooral bij de groep 3/4 voelde ik mij “als een vis in het water”. Ik vond het erg leuk dat ik op deze school de kans kreeg om mijn muziekideeën uit te voeren. Dit jaar werk ik net zolang op De Margriet als in Poeldijk: 17 jaar. Ik ben er nog niet uit wanneer ik over De Margriet een blog zal schrijven. Als ik het nú doe, voelt het of ik al ga stoppen met werken en dat is nog niet zo (waarschijnlijk-:)