RSV-Rotterdamse Schoolvereniging

RSV-Rotterdamse Schoolvereniging

Over twee jaar sta ik alweer 40 jaar voor de klas. In mijn blog “Collega’s”, die ik vorig jaar april schreef vertelde ik over mijn collega’s van de vier scholen waar ik tot nu toe heb gewerkt. Over ándere dingen die ik op de scholen heb meegemaakt is ook het een en ander te vertellen.

Vandaag begin ik met vertellen over de Rotterdamse Schoolvereniging. Met ingang van 20 augustus 1979 werd ik benoemd tot onderwijzeres van de 1e Lagere School van de R.V.S. (Rotterdamse Schoolvereniging). Het was mijn eerste baan in het onderwijs na het behalen van mijn Pabo diploma en een aantal invaluren op scholen in Leidschendam.

Het bijzondere van deze school was, dat de school in 1980 100 jaar bestond. Ik herinner mij van dat bijzondere schooljaar een optreden door alle leerlingen. In een programmaboekje vond ik: “Kijken voor een cent?” Revue uitgevoerd door de leerlingen van de school aan de Schiedamsesingel 155 ter gelegenheid van het 100-jarig jubileum van de Rotterdamse Schoolvereniging. Ook werd het boekje “Een eeuw Rotterdamse Schoolvereniging” 1880 – 1980 uitgereikt. Een mooi boekje over honderd jaar bijzonder neutraal onderwijs aan de Schiedamsesingel.

Heel veel herinner ik mij niet meer van de school. Alleen dat het een statig gebouw was met volgens mij beneden de kleutergroepen en boven de lokalen van klas 1 t/m 6. Ik kreeg klas 2 onder mijn hoede, een zeer drukke groep met overwegend Nederlandse kinderen uit een goed milieu. In de klas had ik een Chinese jongen, waarvan de ouders een Chinees restaurant runden. Ik weet nog dat ik een keer werd uitgenodigd om daar te komen eten. De gymlessen werden gegeven door een vakleerkracht. Ik herinner mij dat zij de klas ook een lastige groep vond. Van de heer Bantje, de toenmalige directeur, weet ik nog dat ik een belangrijke tip kreeg: “Laat de leerlingen niet te lang in de rij staan als ze eenmaal rustig zijn. Ga lopen, voordat er weer rumoer ontstaat”. Fijn dat ik dat eerste jaar steun had aan een leerkracht van de parallel klas 2.

Na één jaar moest ik weg bij deze school, omdat er minder formatie was. Ik stuurde sollicitatiebrieven naar scholen in heel Zuid-Holland. Hellevoetsluis was op dat moment een groeigemeente. Niet alleen huizen, maar ook scholen schoten er als paddenstoelen uit de grond. Ik herinner mij nog dat de directeur en adjunct van “De Brandaris” bij mij in de klas kwamen kijken n.a.v. mijn sollicitatie. Tijdens mijn proefles was de klas niet bepaald rustig, maar ik werd toch uitgenodigd voor een gesprek, omdat ze zagen, dat ik, ondanks de drukke groep, heel rustig bleef. Fijn dat ze mij dit vertrouwen gaven. Het was het begin van bijzondere jaren: Wonen, en werken op een experimentele basisschool, in Hellevoetsluis.

Muziek loopt als een rode draad door mijn leven. Niet alleen thuis, maar ook op alle scholen waar ik heb gewerkt. Daarom zal ik bij elke blog waarbij ik vertel over de scholen waar ik heb gewerkt, een muziekfoto plaatsen. De foto bij deze blog is gemaakt tijdens de Kerstviering in december 1979.

Zomaar een zondag.

Zomaar een zondag.

Voor deze blog was ik aan het bedenken waar ik over zou kunnen schrijven. Er kwam maar geen idee bovendrijven, tot ik opeens bedacht: “Misschien is het leuk om eens te schrijven over zomaar een zondag”. Een zondag waarop ik geen bijzondere dingen onderneem, maar me gewoon thuis vermaak. Vandaar onderstaande blog over “zomaar een zondag”.

Vandaag, zondag 19 maart, stond ik even na 8.15 uur op. Het was nog heerlijk stil in huis, omdat de rest van de familie nog sliep. Nadat ik me had gewogen (doe ik iedere dag als ik vrij ben), ging ik met de wasmand met was voor 60 graden naar beneden. Hier zette ik thee, maakte een croissantje met ham en komkommer klaar, deed de was in de wasmachine en ging ontbijten aan de keukentafel. Tijdens het ontbijt keek ik op mijn mobiel of er nog berichtjes waren binnengekomen, daarna las ik wat in het AD Magazine.

Inmiddels was het half 10 en ging ik “de planten doen”: Water geven, gele blaadjes wegknippen, oude bloemen weggooien en kaarsen die waren opgebrand, vervangen voor nieuwe. Hierna ging ik mijn tas met spullen voor school ordenen. Meestal doe ik dit op zaterdag, maar daar was het gisteren nog niet van gekomen. Een aantal stencils moest ik nog nakijken en daarna maakte ik van alle stencils van de afgelopen weken boekjes voor de kinderen, die ze mee naar huis mogen nemen. Zo kunnen de ouders zien welke stof is aangeboden.

Inmiddels was de was klaar. Deze ging ik eerst ophangen op zolder, voordat ik een stuk fruit ging eten en koffie ging drinken. Tijdens de koffie zat ik in mijn favoriete stoel, vlakbij de verwarming en met uitzicht op de achtertuin. Ik las verder in de spannende triller “Ik hou je in de gaten” van Joy Fielding. Na dit eerste kopje koffie ging ik de bedden opmaken en begon ik op zolder met het inpakken van allerlei “uitzet” spullen van Linda. Bij Ikea had ik laatst verhuisdozen gekocht, zodat alles wat Linda inmiddels verzameld heeft goed ingepakt kon worden. Rond 12.45 uur was het tijd voor de tweede koffieronde. Ik las weer verder in het boek en ging daarna weer naar zolder om door te gaan met de dozen. Na het inpakken gaf ik ze een plekje onder het schuine dak.

Inmiddels was het 14.00 uur. Voordat ik mijn lunch klaarmaakte, zette ik runderlappen op, die 2 1/2 uur moesten sudderen. Deze zondag at ik een lekker broodje haring en een restje salade van gisteravond. Hierna ging ik weer naar zolder om het laatste op te ruimen: De wieg die toch niet nodig was en een ventilator die er nog stond sinds de zomer. Eerst de plek leeggehaald waar alles moest komen, er gestoft en gezogen en daarna alles weer ingeruimd. Het ziet er weer ruim en netjes uit op zolder, vooral ook omdat ik nu dan toch maar de zeer grote lidcactus heb weggegooid, die daar stond te verstoffen.

Na al het opruimen, stoffen en zuigen ging ik me dan -eindelijk- wassen en aankleden. Tegen half 5 zette ik thee en schreef ik het eerste deel van deze blog. Verder hielp ik Linda nog even met haar afstudeervoorstel en toen was het alweer tijd om te gaan koken: aardappelen, snijbonen en rundvlees met jus. Een van onze favoriete zondagsgerechten. Na het eten keek ik nog een stukje Studio Sport en het NOS Journaal. Daarna heb ik alvast voorbereid voor de komende schoolweek. Meestal doe ik dit op maandagavond, maar morgen wil ik op tijd naar bed, omdat ik dinsdagochtend naar Utrecht ga voor de cursus “Automatiseren kun je leren”. Meestal ben ik de hele avond bezig met voorbereiden, maar vandaag ging het vlot, omdat komende vrijdag uitvalt als lesdag.

Dit was “zomaar een zondag”, een hele gewone “thuisblijfdag”. Toch was dit ook wel een bijzondere dag; 19 maart. Precies 101 jaar geleden werd op 19 maart pa Kaiser geboren. 101 jaar geleden, 1916… hoe zou “zomaar een zondag” er toen hebben uitgezien???

Lion

Lion

Woensdag 1 maart ben ik met Linda naar de film Lion geweest in Buitenhof in Den Haag. Toen Linda een film ging uitzoeken, viel haar oog toevallig op deze film. Afgelopen zomer hebben we het boek (A long way home) gelezen over dit waargebeurde verhaal en nu zagen we dat er een verfilming van was gemaakt. We reserveerden een paar dagen eerder kaartjes, waardoor we mooie plaatsen hadden. Goed dat we dit al zo vroeg hadden gedaan, want de zaal was helemaal uitverkocht.

Voor aanvang van de film gingen we een hapje eten bij Havanna, waar we een toast uitbrachten op de 88-ste verjaardag van -opa- Rob en waar we fantaseerden over ons kleinkind en neefje “dat nu toch wel gauw geboren zou worden”.

Lion was een prachtige film; een indrukwekkend verhaal en mooi gespeeld. Op Wikipedia staat het verhaal mooi beschreven, ik neem het hieronder over:
De Indiase jongen Saroo Brierley raakt op vijfjarige leeftijd in Khandwa gescheiden van zijn broer Guddu, die moest werken, op een treinstation. Zijn moeder is analfabeet en erg arm. Zij voorziet in haar levensonderhoud door het sjouwen van stenen.

Saroo stapt in een lege trein die wegrijdt en komt terecht in Calcutta, waar hij de taal niet kent. Hij blijft in leven door onder andere op een vuilnisbelt zijn kostje bij elkaar te zoeken en slaapt op straat. Als hij van een vriendelijke vrouw hulp krijgt, blijkt haar partner ook niet veel goeds in de zin te hebben met het mooie jongetje Saroo. Saroo vlucht weg. Hij komt uiteindelijk terecht in een soort weeshuis. Vandaar uit wordt hij geadopteerd door een Australisch echtpaar, dat later nog een ander kind uit India adopteert. Deze broer van Saroo, Mantosh, ontwikkelt zich niet goed en raakt aan de drugs.

Saroo doet goed zijn best en wordt een succesvolle student. Hij gaat naar Melbourne. Op een avond bij vrienden wordt Indiaas gegeten. Saroo ziet daar een bepaalde gefrituurde, knalrode, lekkernij uit zijn vroege jeugd. Hij herkent het en allerlei beelden komen terug, onder andere van het treinstation waar hij zijn broertje is kwijtgeraakt. Hij gaat zich verdiepen in zijn afkomst en wil weten waar hij vandaan komt. Dit wordt een ware obsessie voor hem waardoor het misloopt met zijn vriendin. Saroo zoekt op Google Earth naar beelden om zijn geboorteplaats terug te vinden. Uiteindelijk lukt hem dat en vindt hij zijn moeder terug, die altijd op hem gewacht heeft.
Aan het eind van de film wordt de reden van de titel, Lion, pas duidelijk. Saroo kwam er bij de ontmoeting met zijn moeder achter dat hij zijn naam niet goed uitgesproken had. Zijn naam luidde Sheru, een woord dat “leeuw” betekent in het Hindi.

Na afloop van de film liepen we naar het Centraal Station, waar we de bus naar huis zouden nemen. Op Het Plein dronken we nog wat bij De Tijd en spraken we nog even na over de acteurs van de film en het ongelooflijke verhaal.

17

17

Afgelopen januari stond er een leuke column van Paul de Leeuw in het AD: “Happy 2017”. Hij begon zijn column met “Wat heerlijk om het getal 17 weer eens op te schrijven. Het lijkt al weer zo lang geleden dat ik 17 was. Een kop vol krullend haar, tuinbroek, zelfgebreide truien en de Dolly Dots nog bij elkaar”.

Naar aanleiding van zijn column, ben ik eens terug gaan kijken/lezen, naar wat ik deed als 17 jarige. Het was een jaar met bijzondere hoogtepunten. Toen ik net 17 was, in december 1975, deed mijn moeder op 45-jarige leeftijd haar doctoraal sociologie in Leiden. Tijdens het wachten op de uitslag, moesten we wachten in het beroemde “zweetkamertje”, dat indruk op ons maakte met alle namen op de muur.

Een half jaar later, in juni 1976, stond ik in het middelpunt. Tijdens het vakantiewerk in bejaardentehuis Schoorwijck hoorden vriendin Astrid en ik dat we geslaagd waren voor ons HAVO examen. Ik zie ons nog dansen door de gang daar en de stevige omhelzing van mijn moeder bij thuiskomt kan ik mij nog altijd goed herinneren. Zó blij was ze voor mij. De HAVO haalde ik vooral op doorzettingsvermogen en inzet. Het in een keer slagen zorgde voor een heerlijk gevoel.

In de lange zomervakantie die volgde, ging ik op Tienertoer met Esther. We bezochten Veere, Middelburg en het Openluchtmuseum. Met het gezin gingen we met de trein naar Frankrijk waar we in Souillac een bungalowtent hadden gehuurd op camping “La Draille”. Op het terrein konden we zwemmen, gingen we ’s avonds na het eten volleyballen en “naar de disco”. Na die zomervakantie begon ik met de PA (Pedagogische Academie), toen nog een 3-jarige opleiding. We begonnen het studiejaar met een werkweek in Havelte, waar we elkaar beter leerden kennen onder leiding van een vormingsleider.

Paul de Leeuw schrijft ook over 17 jaar geleden, het jaar waarin hij in het huwelijk trad “met de man die alles kan”.
Wat deed ik 17 jaar geleden? Het was toen nét het jaar 2000. Ik herinner me nog het “aftellen” in de krant, tot dit bijzondere jaar. Precies 17 jaar geleden waren mijn kinderen 8, 5 en 3 jaar. De oudste twee zaten op de basisschool en de jongste bezocht twee keer per week de peuterspeelzaal. Ik werkte twee dagen in Poeldijk en op mijn vrije dagen was ik heel wat “heen en weer” aan het rijden:  Van de gymles van Febe, naar de tennistrainingen van Joep en naar De Fluit, waar ik zelf op dinsdag en zaterdag badminton speelde.

Op de Valentijnskaart van 17 jaar geleden schreef Eus: “Twee mijlpalen dit jaar. 20 jaar samen en 12,5 jaar getrouwd. Op naar de 25!” En nu, vandaag op Valentijnsdag 2017, zijn we 37 jaar samen en in september 30 jaar getrouwd.
Onze kinderen vliegen uit en gaan we binnenkort een nieuwe fase in, als we voor het eerst opa en oma worden.

Herinneringen 2016

Herinneringen 2016

Op onze Kerst- en Nieuwjaarskaart stond:
Wie van zijn
herinneringen
kan genieten,
leeft tweemaal.
Een spreuk die ik gelezen heb in de Flow en heb gebruikt, omdat ik dit heel sterk voel als ik bezig ben met het inplakken van foto’s, kaartjes, stukjes uit de krant enz. Het is net of je alles dan nog een keer beleeft, heel leuk.

Er zijn herinneringen die elke jaar weer terugkomen, omdat ze traditie zijn geworden. Een aantal herinneringen van afgelopen jaar heb ik hieronder beschreven, iedere maand heb ik één herinnering uitgekozen:

Januari 2016: Deze maand begon ik weer met het luisteren en kijken naar het Nieuwjaarsconcert. Deze traditie heb ik overgenomen van mijn moeder, met wie ik vroeger samen deze uitzending bekeek.

Februari 2016: Op de vrijdag in de voorjaarsvakantie gingen we naar Schiphol voor de “Schiphol behind the scenes” tour. Het was een leuke, leerzame tocht waarbij we met een bus langs delen van Schiphol reden, waar je anders niet mag komen.

Maart 2016, Deze maand werd Jacques 65 jaar. Hij vierde dit met een feest op tennispark Overdam. We spraken weer met familieleden en vrienden die we al veel te lang niet meer hadden gezien.

April 2016: Koningsdag vieren is inmiddels ook een terugkomende traditie. In 2016 gingen Eus en ik weer naar de vrijmarkt op de Julianabaan in Voorburg. Déze Koningsdag bezochten we niet meerdere vrijmarkten, omdat het die dag wel herfst leek. Regen (in sommige delen van het land zelfs sneeuw), wind en kou, we hebben meestal beter weer op deze feestdag.

Mei 2016: Begin mei ging ik met Linda naar Ibiza. We hadden de pech dat in Nedeland “de mussen van het dak vielen” en dat het op Ibiza bewolkt en aan de frisse kant was. Maar toch hebben we er een heerlijke week gehad, met overnachten in een nieuw hotel, een bezoek aan het strand van Beneiras (met de trommelaars) en weer een bezoek aan het eiland Formentera.

Juni 2016: In juni organiseerde de tennisclub van Febe een familietoernooi. Ik, al jaren geen tennisracket vastgehouden, deed ook mee. Samen met Febe en Linda ging het best aardig en was het die dag vooral leuk om eens te zien waar Febe zoveel -gezellige- uren doorbrengt.

Juli 2016: Ook in juli zijn we naar Ibiza geweest. Dit keer naar de ándere kant van het eiland, waar we hebben genoten van de leuke strandjes en de prachtige zonsondergangen. Zo langzamerhand wordt “naar Ibiza gaan” ook een traditie. Komende zomer gaan we wéér…

Augustus 2016: Nog net in mijn zomervakantie had ik een gezellige zussendag in Apeldoorn, waar we fietsten over de Hoge Veluwe en het Jachthuis Sint Hubertus bezochten. Het was die dag heerlijk zomerweer, zodat we aan het eind van de middag ook lekker buiten konden eten. In de trein, terug naar huis, zag ik op mijn mobiel dat Sanne Wevers olympisch kampioen werd op de balk. Een mooi moment.

September 2016: September was al bijna voorbij, toen we het jubileum vierde van onze familiedagen. Voor deze tiende keer hadden we twee achtpersoons huisjes gehuurd voor een weekend. We speelden met elkaar spelletjes, aten gezellig in het huisje en het restaurant en probeerden binnen het uur te ontsnappen uit een escape room.

Oktober 2016: In de herfstvakantie ging ik weer op pad met de meiden. Een dagje Amsterdam en naar de film. Altijd gezellig om samen ergens een hapje te eten en te shoppen.

November 2016: De maand waarin we beiden jarig zijn. Op mijn verjaardag haalden we eten en speelden we ’s avonds gezellig Catan. Een dag later, de verjaardag van Eus, gingen we ’s middags naar een documentaire over The Beatles in Buitenhof. Daarna gingen we samen uit eten bij een Thais restaurant in Voorburg.

December 2016: In deze maand liggen natuurlijk heel veel  herinneringen, met alle feestdagen. De leukste herinnering van afgelopen december is toch wel Lissabon, waar ik tussen Kerst en Oud- en Nieuwjaar hele gezellige dagen heb gehad met Febe en Linda.

Gebeurtenissen die vaker terugkomen worden tradities. Dan is niet alleen het moment zélf en de napret leuk, maar kun je ook al genieten van de vóórpret.
Ik wens iedereen, beter laat dan nooit, een jaar met mooie herinneringen.

Lissabon 2016; Dag 4

Lissabon 2016; Dag 4

Lissabon 74 De laatste dag van ons verblijf in Lissabon begonnen we weer rustig aan. Uiterlijk om 12 uur moesten we uit checken en om half 5 zou het pas tijd zijn, om richting het vliegveld te gaan.

Na het uitchecken konden we de koffers in het hotel in bewaring geven, zodat we nog even de stad in konden. Met de blauwe metrolijn gingen we twee haltes naar metrohalte S. Sebastiâo, waar we het grote, Spaanse winkelcentrum El Corte Inglés wilden bezoeken. Onder het winkelcentrum stapten we uit, liepen er wat rond, maar vonden het zó immens, dat we besloten tóch nog even naar de gezellige wijk Baixa te gaan. Maar voordat we dat deden, dronken en aten we eerst wat bij een Starbucks. Daarna “konden we er weer even tegen”.

We kwamen weer leuke winkeltjes tegen, waar we nog wat cadeautjes en souveniertjes kochten. De zon scheen nog steeds en ook de temperatuur was deze dag heel aangenaam. Nadat we een aantal typische Portugese gebakjes hadden gekocht (Pastel de Nata; van crème en bladerdeeg), gingen we heerlijk een uurtje zitten bij een van de fonteinen op het Rossioplein. Dit plein is een van de belangrijkste pleinen van de stad. Rond het plein staan nog de statige gebouwen van vóór de aardbeving in 1755. Helaas moesten we om 16.00 uur dan toch écht richting het hotel, om onze koffers op te halen.

We besloten om met de taxi naar het vliegveld te gaan. Deze stonden voor het hotel, makkelijker konden we het niet krijgen. Heerlijk, geen gesjouw met de koffers in de metro. Op het vliegveld genoten we nog een half uurtje van de laatste zonnestralen. Het was nog even spannend of we wel zouden kunnen vliegen in verband met de mist, maar dat gaf gelukkig geen problemen. We kwamen mooi op tijd aan op Schiphol, maakten nog een sprint, even voor 00.00 uur om de trein naar Leiden te halen, waar we om 00.15 uur aankwamen. Hier haalde Eus ons op met de auto.

Het waren vier hele gezellige dagen, we hebben veel gedaan en gezien en hadden enorm geluk met het zonnige weer.

Weetjes:
€ 1,-      Gebakje Pasta da Nata
€ 12,50 Taxi van vliegveld naar centrum

De foto is gemaakt door Linda Kaiser Fotografie

Lissabon 2016; Dag 3

Lissabon 2016; Dag 3

lissabon-45 De derde dag in Lissabon, 29 december, begonnen we lekker rustig aan. We begonnen met zwemmen in het zwembad op de tweede etage.

Met de ochtendjassen van het hotel aan, stapten we in de lift, waar nog meer “ochtendjassen” stonden. Een grappig gezicht. Omdat het verplicht was te zwemmen met een badmuts, kochten we er een bij de balie. In het zwembad waren nog meer mensen, vooral gezinnen met oudere kinderen. Lekker om even te ontspannen in het water.

Nadat we hadden gedoucht op de kamer, namen we de blauwe metrolijn naar het eindpunt: Santa Apolónia. Vanaf hier was het 20 minuten lopen naar het Museu Nacional do Azulejo (tegelmuseum). Wij deden er wat langer over, omdat ik last had van mijn voet. Waarschijnlijk overbelast van het vele lopen over de ongelijke, kleine steentjes, de afgelopen dagen. Bij de entree konden we gelukkig gelijk naar binnen. Febe en Linda hoefden slechts een studententarief te betalen.

In dit museum zijn prachtige tegelwerken te zien, vele met historische taferelen. Deze azulejos, typische Portugese wandtegeltjes, zijn op veel plaatsen in Lissabon te zien. Het museum is ondergebracht in een 16e-eeuws klooster. Je vindt hier een overzicht van vijf eeuwen azulejokunst. Op de tweede verdieping het Tableau van Lissabon te zien. Dit tegelpanorama van Lissabon is 23 meter lang. Het stelt de stad aan de rivier voor, omstreeks 1740, vóór de grote aardbeving in 1755. Het is afkomstig uit een van de paleizen van de stad.

Halverwege het bekijken van al het moois in dit museum, gingen we even lunchen in het museumcafé. Een gezellige plek, die uitkijkt op de wintertuin. Rond half 3 gingen we met de bus weer terug naar het metrostation, waar we de metro namen naar de wijk Baixa. Hier weer wat gewinkeld en een paar pogingen gedaan om de Fado restaurantjes te vinden, die ik de eerste dag toch écht ergens had gespot.

Al zoekende, ging mijn voet steeds meer pijn doen, dus besloten we toch maar te gaan eten op het enorme plein aan de rivier, het Terreire do Paco. Hier vind je ook de schitterende triomfboog, Praca do Comercio. Van de 16de eeuw tot het midden van de 18de eeuw stond hier het koninklijk paleis. De aardschokken van 1755, gevolgd door een vloedgolf en een vuurzee, verwoestten het Paco Real en bijna alle middeleeuwse huizen erachter. De wijk Baixa is gebouwd op de ruïnes van die stad.

Bij een Italiaans restaurant, waar we onze zoektocht ook begónnen, aten we een heerlijke pizza. Op de tafels lagen lange pakjes met zoutstengels, “Grissini“. Wij dachten: “Wat leuk, een geste van het restaurant, voor de eerste trek”. Dat was dus niet het geval. Op de bon werden deze zoutjes gewoon afgerekend. Bijzonder.

Niet alleen het verkeer in Lissabon was opvallend druk, ook in de winkels was het met de “Saldos” soms een gekkenhuis. Niet alleen toeristen, maar ook inwoners van de stad gingen waarschijnlijk op koopjesjacht tussen Kerst en Oud en Nieuw. Portugal heeft ongeveer 11 miljoen inwoners, waarvan een kwart in Lissabon woont. Dus reken maar uit…

€ Weetjes:
Entree Museu Nacional do Azejejo
€ 2,50 student
€ 5,- volwassene

Restaurant Nosolo Itália Lisboa
€   1,95 pakje “Grissini”
€   3,70 rode wijn
€ 11,80 pizza Romana
€   2, –   latte Macchiato

De foto is gemaakt door Linda Kaiser Fotografie

Bekijk het fotoalbum Lissabon 2016

Lissabon 2016; Dag 2-deel2

Lissabon 2016; Dag 2-deel2

lissabon-39 Na de flinke wandeling langs de Taag vonden we het heerlijk om weer een eind met de “Yellow-bus” mee te rijden.

We maakten het rondje helemaal af, tot we weer bij de halte van het hotel aankwamen. Toch bleven we zitten, tot -weer- punt 9, het uitzichtpunt over Parque Eduardo VII, het standbeeld op het grote plein Marques de Pombal en in de verte de Taag.

Onderweg was het een drukte van belang. Beetje bij beetje schoof het verkeer op, elke ruimte die maar even vrij kwam, werd gelijk benut door de buschauffeur. Ook veel getoeter van automobilisten, die het even te veel werd allemaal.

Rond een uur of vier waren we dan toch waar we wilden zijn, namen foto’s en liepen toen via een soort “Winterwonderland” naar het winkelcentrum Amoreiras. Dit winkelcentrum ziet er uit zoals waarschijnlijk “The Mall of the Netherlands” (of wel “Het nieuwe Leidsenhage”) er uit gaat zien: overdekt, veel winkels, restaurantjes en een bioscoop. Na het vele lopen, waren we best wel moe, dus zochten we al gauw een restaurantje, een steakhouse, op om te eten.

De “Yellow-bus” rijdt van oktober tot mei van 9.00 uur tot 17.30 uur, dus daarmee konden we niet mee terug naar het hotel. Ook de metro had geen halte in deze wijk, dus besloten we maar terug te lopen. Langs rustige straatjes en met de kaart in de hand, om toch vooral de góede kant op te lopen, zagen we na een half uur de grote hotels in het donker opdoemen. We waren blij dat we het hadden gevonden!

Aanvankelijk wilden we deze avond ook nog gaan zwemmen in het zwembad van het hotel, maar daar hadden we na deze lange dag echt geen puf meer voor. Het zwemmen besloten we voor de volgende ochtend te bewaren. Eerst even rustig aan doen en dan aan het eind van de ochtend weer op pad.

De foto is gemaakt door Linda Kaiser Fotografie

Bekijk het fotoalbum Lissabon 2016

Lissabon 2016; Dag 2-deel 1

Lissabon 2016; Dag 2-deel 1

rij-lissabon Ook deze tweede dag was het weer prachtig weer. De zon scheen volop en er stond weinig wind. We hadden dan ook echt niet het gevoel, dat het al eind december was.

De firma “Yellow bus” verzorgt allerlei routes door de stad met een Hip Hop bus, tram of boot. Je kunt je kaartje 24 uur gebruiken en onderweg kun je verschillende keren in- en uitstappen. Er kan gekozen worden voor één route, of je kunt een combinatie maken van verschillende routes of vervoer.

Wij kozen voor de blauwe busroute. Vlakbij ons hotel was een halte van deze route én deze bus ging langs een aantal bezienswaardigheden die we graag wilden bekijken. Fijn dat we in het hotel een ticket konden kopen. Om half 12 stapten we op de bus, waar we bovenin gingen zitten, zodat we alles goed konden zien. De audiotour, ook in het Nederlands, vertelde over de bezienswaardigheden waar we langs reden.

Bij halte 13, Mosteiro dos Jerónimos, stapten we uit. Dit klooster is een van de meest bezochte plekken in Lissabon. Dat was wel te zien aan de enorme rij die tot ver buiten het klooster stond. Wij bekeken het gebouw alleen aan de buitenkant. Het wit stak prachtig af tegen de blauwe lucht en het groene gras. Hierna liepen we naar Torre de Belèm, een verdedigingsfort, dat gebouwd is in de vorm van een schip. De toren werd gebouwd tussen 1515 en 1520. Tijdens de bouw stond de toren op een eilandje in de Taag, zo’n 200 meter uit de wal. Ook hier stond een lange rij met wachtende mensen, om het gebouw van binnen te bekijken. Linda maakte daar de foto, die ik geplaatst heb bij deze blog.

Bij het zelfbedieningsrestaurant Vela Latina gingen we lunchen. Net als bij Mac Donalds, een dag eerder, kon je de wc binnenkomen met de code van je bon. Deze code moest je scannen, waardoor de toegangsdeur open ging. Een systeem dat ik nog niet in Nederland heb gezien.

Na de lunch liepen we langs de Taag richting de bekende stalen brug. Onderweg kwamen we het monument Padrão dos Descobrimentos tegen. Dit monument werd in 1960 gebouwd als herdenking van de 500ste sterfdag van Hendrik de Zeevaarder. Het heeft de vorm van de boeg van een schip. Het monument was waarschijnlijk net gerestaureerd, want de steigers die eromheen stonden werden afgebroken.

Daarna liepen we gestaag door langs de Taag. Voorbij de brug was weer een opstappunt van de bus en het was leuk om de brug ook even van onderaf te bekijken. De brug werd gebouwd van 1962 tot 1966 en heeft dezelfde constructie als de Golden Gate Bridge van San Francisco. Eerst had de brug de naam van een Portugese dictator, maar in 1974 kreeg de brug de naam Ponte 25 de Abril. Omdat het verkeer steeds drukker werd, is de brug de laatste 40 jaar regelmatig aangepast. Er werden nieuwe rijstroken aangelegd en er werd een spoorlijn (onderlangs) toegevoegd.
Toen we onder de brug doorliepen, hoorden we het speciale “ijzeren” geluid van het verkeer dat er overheen reed.

€ Weetjes:
€ 16 Bustour blauwe lijn

Lunch bij Vela Latina:
€ 1,30 Kroket
€ 1,95 Soep
€ 4,25 Broodje gezond

De foto is gemaakt door Linda Kaiser Fotografie