Reünie

Reünie

7 januari 2018 vierde De Margriet haar 55 jarig bestaan en daarom leek het mij leuk om ook dit lustrum een reünie te houden voor oud-teamleden.

Inmiddels werk ik 16 jaar op deze school en in die tijd heb ik veel collega’s zien komen en gaan. In het begin van het schooljaar prikte ik een datum voor de reünie, zodat dit alvast in de agenda’s genoteerd kon worden. Daarna vroeg ik twee oud-collega’s, waar ik nog regelmatig contact mee heb, of zij mij wilden helpen meedenken en organiseren.

Van een oud-collega die 5 jaar geleden de reünie organiseerde, kreeg ik een lijst met mailadressen, zodat ik in elk geval deze oud-collega’s een berichtje kon sturen. Ook maakte ik een evenement aan op Facebook en plaatste ik berichtjes in het AD (Lezers helpen lezers) en in het plaatselijke krantje. Dit leverde bij elkaar bijna 30 reünie gangers op, waaronder een vijftal oud-leerkrachten “van het eerste uur” (1963/1964).

Op 7 april was het dan zover. Met een auto volgeladen (twee statafels, tafelkleden en wat lekkers) ging ik twee uur van te voren naar school om alles klaar te zetten: de drank, die al bezorgd was, in de koelkast zetten, de fotoboeken van school klaarleggen en alle deuren van de lokalen openen, zodat iedereen nog even de lokalen in kon om herinneringen op te halen. Omdat het prachtig weer was, maakten we buiten zitjes en werd de “aanmeldtafel” ook buiten neergezet. Binnen, in het halletje, werden tafels neergezet voor de hapjes die iedereen mee zou nemen.

Vanaf half twee kwamen de eerste reünie gangers binnen. Wat was het leuk om collega’s van een aantal jaar of járen geleden weer te zien. Met een aantal heb ik nog contact op Facebook, maar elkaar weer in levende lijve zien en spreken, is toch wel erg leuk. Ook de leerkrachten van de begintijd maakten met iedereen een praatje, heel gezellig. Een van deze leerkrachten had foto’s meegenomen uit de 60-er jaren, van de Heuvelwijk in opbouw. Heel leuk om die oude plaatjes te bekijken. Ik had gevraagd of iedereen hapjes mee zou kunnen nemen voor ongeveer 8 personen, voor de drank zou worden gezorgd. Het was erg leuk om te zien, wat voor een verscheidenheid aan hapjes er werden meegebracht: een prachtige taart, fruitspiesjes, slaatjes, zoutjes, heerlijk allemaal.

Rond drie uur werd er een groepsfoto gemaakt en ook tussendoor werden er foto’s gemaakt, zodat we de gezellige middag nog terug kunnen beleven. Om half vijf zongen we met elkaar het schoollied van het 40 – en 55 jarig lustrum. Dit laatste lied, op de wijs van “Vader Jacob”, zongen we ook in canon. Het was een gezellige muzikale onderbreking.

Een aantal oud-teamleden hadden zich niet opgegeven, omdat de reünie van 5 jaar geleden nog in vers in het geheugen lag. Maar deze zaterdag was men toch wel van mening, dat het toch wel erg leuk is om om de vijf jaar een reünie te houden. Daarom zal ik een draaiboekje maken hoe ik het heb aangepakt, zodat we er in 2023 weer een leuke middag van kunnen maken. Ik heb er nu al zin in……

Klein(e)zoon

Klein(e)zoon

Tijdens een oppasdag sprak ik met Linda over het woord kleinzoon, we vonden het eigenlijk een grappig woord. “Je zoon in het klein, mam. Een kleine zoon, hoe leuk is dat”.

Inderdaad, al ruim een jaar ben ik de trotse oma van een klein(e)zoon. Eerst was er de verwondering van het kleine mannetje dat net geboren was. De dag van zijn geboorte zal ik niet snel vergeten, net als de geboortes van mijn eigen kinderen. Zo weet ik nog precies wat ik aan het doen was toen de bevalling van klein(e)zoon zich aankondigde.

De maanden na de geboorte kregen we via Whats-app veel foto’s en filmpjes doorgestuurd, zodat we goed op de hoogte bleven hoe klein(e)zoon zich ontwikkelde. Dat is toch wel erg leuk tegenwoordig, dat je op deze manier zo kunt meeleven. Nu ik mijn fotoalbum van 2017 aan het bijwerken ben, laten al die foto’s goed zien hoe een kind verandert zo’n eerste jaar. Een bijzonder moment vorig jaar was het vastleggen op de foto van de vier generaties. We gingen een maand na de geboorte op bezoek bij mijn vader, die zijn eerste achterkleinkind ontmoette.

Na twee maanden kreeg klein(e)zoon meer haar en kwam al naar boven, dat hij een heel vrolijk en makkelijk kind is. Na ruim drie maanden kwam hij voor het eerst bij ons logeren. Zo konden we hem nog even bewonderen, voordat we naar Ibiza zouden gaan. Het filmpje waarop klein(e)zoon aan het schateren is om het woordje “You Tube” werd de filmhit van onze vakantie.

Na een half jaar was het echte babygezichtje van klein(e)zoon verdwenen, moest hij éven wennen als hij op bezoek kwam en leerde hij zitten in een kinderstoel. Begin november, klein(e)zoon is dan acht maanden oud, ging hij mee een weekendje weg. Het was erg leuk om zijn flesjes, fruit- en groentehapjes, huiltjes en optrekpogingen van dichtbij mee te maken.

Steeds vaker kwam klein(e)zoon een dagje langs of een nachtje logeren de laatste maanden. Dat ging heel goed. Hier thuis weten we nu goed hoe we het “kleinkindproof” moeten maken (salontafel aan de kant, vazen omhoog en kleine obstakels aan de kant) en kan hij hier goed slapen. We hebben inmiddels een campingbedje en een kinderstoel aangeschaft en we hebben een speciale doos met speelgoed voor hem.

Inmiddels heeft klein(e)zoon zes tandjes, loopt hij langs de tafel of de bank en eet hij zelfstandig koekjes. Heel leuk om te zien hoe goed hij zichzelf al kan vermaken met blokjes, een doos en balletjes. Wandelen vindt hij ook heerlijk, vaak valt hij na een half uurtje in slaap en als we dan ergens wat gaan drinken is hij tevreden met een flesje water en rozijntjes. Het is leuk om te zien onze kleine zoon erg lijkt op grote zoon qua karakter; rustig, lief en heel tevreden. We kijken er al naar uit als klein(e)zoon weer een nachtje blijft logeren en een dagje langskomt.

Vrijwilligerswerk

Vrijwilligerswerk

Naast mijn baan in het basisonderwijs doe ik sinds een paar jaar steeds meer vrijwilligerswerk voor Orbiton, de badmintonclub, waar ik al ongeveer 45 jaar lid van ben.

Wat extra’s doen voor de vereniging begon toen ik een aantal jaar geleden het aanspreekpunt werd van de leden van de dinsdagmorgen 50+ groep. Naast de spelers die de sleutels van de hal beheren, de koffie- en thee verzorgen en de netten ophangen, zorg ik voor de ontvangst van nieuwe leden, ben ik het aanspreekpunt voor de groep, organiseer ik het husselen en houd ik elke week bij wie er is geweest. Is een lid vijf weken niet geweest, dan stuur ik een mailtje om te vragen hoe het gaat. Soms stuur ik kaarten naar leden die ziek of geblesseerd zijn.

Sinds september 2015 ben ik ook lid van het bestuur geworden toen er iemand werd gezocht om de nieuwsbrief te maken. Toen ik begreep dat de vergaderingen altijd op maandagavond gepland werden en niet te lang duurden en vooral heel gezellig waren, besloot ik algemeen bestuurslid te worden. Met name om de nieuwsbrief te maken, wat te doen aan de website en om op te komen voor de dinsdagmorgengroep, die toen nog weleens “het ondergeschoven kindje” was.

In dat jaar stopten een aantal bestuursleden door privé omstandigheden en omdat het voor een aantal tijd werd om het stokje door te geven. Een bestuur heeft echter een voorzitter, een secretaris en een penningmeester nodig om te kunnen bestaan. Daarom werd ik “benoemd” tot secretaris. Langzamerhand doe ik steeds meer zaken van een secretaris. Zo maak ik de agenda voor de bestuursvergadering, die eens in de zes weken plaatsvindt, regel ik de zaalhuur met de beheerder en zorg ik dat berichten via de mail bij de juiste persoon terecht komen.

Het in elkaar zetten van de nieuwsbrief is elke maand een leuk en creatief klusje, vooral ook omdat ik beeld van mijzelf wil gebruiken om de brief op te leuken. De foto’s die ik maak, plaats ik ook in het fotoalbum van de club, zodat -nieuwe- leden kunnen zien wat we allemaal doen als vereniging. Ruim een jaar houd ik ook de website van Orbiton bij; www.orbiton.nl Eerst was dat een lastige klus, omdat we gebruik maakten van een gratis website aanbieder. Sinds kort hebben we een website via WordPress en dat is voor mij veel handiger (en leuker) om mee te werken.

Ook het promoten van de vereniging is een van mijn taken. Af en toe schrijf ik stukjes in Het Krantje (en hoop dat ze geplaatst worden), zorg ik voor kleine advertenties (Snuffeltjes) en doe ik mee met activiteiten om leden te trekken zoals het Heuveltopperfestival en de Sport-in voor de jeugd.

Ik vind het leuk om te zien, dat er voor mij steeds meer ruimte komt om me bezig te houden met het vrijwilligerswerk voor de club. Nu mijn kinderen volwassen zijn en ik op school gebruik kan maken van “duurzame inzetbaarheid” voor werknemers van 57+, waardoor ik minder taken hoef te doen, heb ik meer tijd. Activiteiten die ik eerst voor school deed, doe ik nu voor de club. Zo kan ik toch de dingen blijven doen die ik leuk vind, en help ik ook nog eens de club, waar ik al zo lang lid van ben.

Dagje Rotterdam

Dagje Rotterdam

Woensdag 27 december hielden Linda en ik in onze agenda vrij om een dagje er op uit te gaan. Dit keer besloten we naar Rotterdam te gaan. Linda is hier de laatste jaren veel geweest, toen ze haar minor volgde op de Fotovakschool en er stage liep en later werkte bij de Nationale Beeldbank. Ik werkte in 1979 een jaar in Rotterdam, dus alweer veel te lang geleden dat ik eens een bezoekje bracht aan het centrum van de stad.

Om 11.30 uur gingen we op de fiets naar station Leidschendam-Voorburg, waar we de E lijn namen naar Beurs in Rotterdam. Hier gingen we eerst naar de Markthal.

De Markthal is een woon- en winkelgebouw met inpandige markthal. De opening vond op 1 oktober 2014 plaats door koningin Máxima. Naast een overdekte markt herbergt het complex 228 appartementen, 4600 m² winkelruimte, 1600 m² horeca en een parkeergarage voor meer dan duizend auto’s. Het grijze natuurstenen gebouw heeft een boogvorm als van een hoefijzer. Tussen de binnen- en buitenboog zijn de appartementen gebouwd. Het gebouw heeft aan beide kopse kanten een glazen gevel. De binnengevel van de Markthal is bekleed met een 11.000 m² (twee voetbalvelden) groot kunstwerk van Arno Coenen en Iris Roskam, getiteld “Hoorn des Overvloeds”. Het kunstwerk toont sterk uitvergrote vruchten, groenten, granen, vissen, bloemen en insecten. 
Het kunstwerk van Coenen en Roskam werd geselecteerd uit 9 internationale kandidaten. Voor de vervaardiging van de animatie is gebruikgemaakt van digitale 3D-technieken. Voor het renderen van het enorme bestand van 1,47 terabyte werden servers gebruikt die ook gebruikt worden voor de films van Pixar Studios”.

Nadat we de kraampjes met etenswaren hadden bewonderd, kochten we iets te drinken en te eten. We gingen zitten op een bovenverdieping, waar we ook foto’s maakten van de kraampjes en de mensenmenigte.

Hierna namen we een paar haltes bus 32 naar de Kunsthal, waar we de fototentoonstelling van Jeroen Oerlemans gingen bekijken. 

“Jeroen Oerlemans werkte, als een van de weinige Nederlandse persfotografen, veel in crisisgebieden. Hij reisde regelmatig af naar Afghanistan, Libië en Irak. Op reis gaf hij in reportages de wereldproblematiek een gezicht, of het nu ging over oorlog, natuurgeweld, honger of de vluchtelingenstroom. Thuis in Amsterdam, bij zijn gezin, werkte hij hoofdzakelijk aan portretopdrachten . De foto’s van Oerlemans kenmerken zich door een enorme betrokkenheid bij de situaties die hij vastlegde, een groot gevoel voor esthetiek en een scherp oog voor compositie. In de tentoonstelling, samengesteld door zijn vrouw Boes Hogewind, zijn beelden te zien die middenin de actualiteit staan.

Jeroen Oerlemans heeft talloze conflictgebieden bezocht, van Haïti en Soedan tot Libanon. Oerlemans wist dat zijn werk gevaarlijk was, maar hij voelde een noodzaak om zijn hart te volgen. Hij wilde laten zien wat de gevolgen van oorlog zijn, zowel mondiaal als voor de plaatselijke bevolking. In de tentoonstelling ‘Jeroen Oerlemans’ ligt de keuze van Hogewind op Oerlemans’ journalistieke werk om daarmee het belang van onafhankelijke berichtgeving te benadrukken. Van de honger in Tsjaad (2004) als gevolg van etnische zuiveringen en de verwoestende aardbeving in Port-au-Prince (2010) tot de onlusten die uitbraken na de val van Khadaffi (2011) in Libië. Ook versloeg hij met zijn camera de vluchtelingenstroom in Griekenland (2010) en de rampplek van vlucht MH17 (2014) in de Oekraïne.

Jeroen Oerlemans (1970-2016) is drie keer onderscheiden met een eerste prijs in de buitenland-categorie van de Zilveren Camera. In opdracht van Knack was Oerlemans in 2016 in Libië, waar hij op 2 oktober in de Libische stad Sirte dodelijk werd geraakt door een sluipschutter van IS”.

Tussen de zeer indrukwekkende foto’s uit de crisisgebieden hingen een aantal foto’s van zijn kinderen, genomen in Amsterdam. Een groot contrast met de andere foto’s.

Na het bezoek aan de Kunsthal liepen we naar Witte de Withstraat, waar we eerst iets dronken bij de Bazar. Een gezellig restaurant met kleurige houten tafels, prachtig gekleurde oosterse lampen en mooie tegelwanden. Hierna keken we rond in “de lampenwinkel”, zoals Linda de winkel noemt. Een winkel met heel veel Arabische lampen, wierook, kaarsenhouders, Boeddha’s enz. enz. “Echt een winkel voor jou, mam”. Inderdaad, ik keek er mijn ogen uit en kocht er een kleurrijk Boeddha beeldje en mooi waxinehouder van wit glas en witte kraaltjes. Langzamerhand werd het donker en besloten we een hapje te gaan eten in de Markthal. Voordat we naar binnen gingen, maakte Linda eerst nog mooie foto’s van de buitenkant. In deze decembertijd is de hal mooi versierd en met het licht van binnen naar buiten heel fotogeniek.

Toen we uitgegeten waren kochten we nog wat Baclava voor Eus en liepen we door de regen naar het metrostation van Beurs. Op de fiets naar huis, regende het nog steeds en kwam de harde wind van alle kanten op ons af. Om half acht kwamen we weer thuis, na een gezellig dagje Rotterdam. Iets om nog eens vaker te doen. De verbinding is heel makkelijk en er is vast nog veel meer moois te zien.

De foto is gemaakt door LindaKaiserFotografie

 

Pakjesavond

Pakjesavond

“Wie komt er alle jaren
weer uit Spanje varen?
Over de grote zee, ja ja…
Dat is Sinterklaas, hoera!

Wie brengt er veel cadeautjes?
Pakjes en pepernootjes,
letters van fijne chocola…
Dat is Sinterklaas, hoera!”

Dit jaar vierden we pakjesavond op zaterdag 2 december. We waren dit jaar met een grote groep; Eus-Iris, Joep-Nikita en Noah, Febe-Max en Linda-Rowan. De afgelopen weken waren we op pad gegaan om cadeautjes te kopen voor het traditionele dobbelspel. Dit jaar kocht iedereen twee “gewone” cadeautjes van €7,50 en een “eet” cadeautje van €5,- We kochten niet alleen cadeautjes voor het spel, maar dachten ook aan Noah, die voor het eerst Sinterklaas mee zou vieren. Er lagen dan ook heel wat cadeautjes voor hem klaar.

Overdag maakten we de zitkamer “kindproof”, dekten we alvast de tafel en gingen Linda en ik in de keuken aan de slag. voor het avondeten. Linda maakte Surinaamse nasi en ik maakte, net als vorige jaren, tomatensoep met paprika en varkensvlees en een maaltijdsalade met aardappel, ei, komkommer, appel en ui.

Rond half 4 kwam iedereen aan en dronken we eerst gezellig thee met kruidnoten, marsepein en chocola. De salontafel hadden we voor de TV gezet, zodat Noah alle ruimte had om te tijgeren, bíjna te kruipen en staan. Na even wennen en kijken wie er allemaal waren, vond hij alle aandacht prima. De cadeautjes uitpakken begreep hij nog niet zo, daar werd hij mee geholpen. Het mooist van alles vond Noah het gekleurde sinterklaaspapier en de plakbandjes.

Nadat Noah had gegeten en in bed was gelegd, gingen wij eten en het dobbelspel spelen.
Alle 24 cadeautjes werden in het midden op de grond gelegd. Op een speciale dobbelsteen stond wát je moest doen. Alle cadeautjes werden verdeeld door “Kies een cadeautje”. Ondertussen kon het ook zijn dat je een cadeautje moest ruilen of een plaats moest opschuiven. Toen alle cadeautjes verdeeld waren, begon ronde 2. In plaats van een cadeautje te kiezen, moest je een cadeautje uitpakken, zodat langzamerhand zichtbaar werd welke cadeautjes er waren gekocht. Heel leuk om te zien. Bij ronde 3 zette Linda de timer op ongeveer 18 minuten. Dit was de meest hilarische ronde, vooral tegen de tijd dat de timer bíjna af zou gaan. Want dat betekende dat de cadeautjes die voor je lagen voor jou zouden zijn. Na afloop werd nog het een en ander spontaan geruild, zodat iedereen drie cadeautjes had.

We sloten de avond af met het spelen van “30 seconds”, met vier tweetallen. Rowan en ik hobbelde al gauw achteraan, maar de andere tweetallen waren erg aan elkaar gewaagd. Er werden prachtige omschrijvingen gegeven en er werd veel gelachen. Nikita en Linda en Joep en Max stonden tot op het eind gelijk. Maar helaas voor Max, kon hij niet op tijd een goede omschrijving geven van “Ciske de Rat”, waardoor een kostbaar punt verloren ging en de meiden nipt wisten te winnen.

En vandaag, op 5 december? Vanmorgen ging ik met 30 badmintonleden “Sinthusselen” en ben ik na afloop gezellig gaan lunchen met badmintonvriend Fred. Hij verwende me met een prachtig gedicht, erg leuk.


“Dag, Sinterklaasje, dag, dag.
Dag, dag, lieve Piet.

Dag, Sinterklaasje, dag, dag.
Luister naar ons afscheidslied”.

Ibiza 2017; De laatste dagen

Ibiza 2017; De laatste dagen

Op dinsdag 25 juli, onze laatste hele dag op Ibiza, vierde Febe haar 23e verjaardag. De avond ervóór ging ze al met Linda en vriendin Koren en haar zus naar Ibiza-stad om op een terrasje te proosten om 00.00 uur.

De 25e juli begonnen we rustig aan, en gingen we ontbijten bij een van tentjes op de boulevard waar we al eerder deze vakantie lekker hadden gegeten. ’s Middags genoten we nog voor de laatste keer van het strandje “voor de deur”. We hebben er nog even heerlijk gelezen, gezwommen en vooral rústig aan gedaan.

Op het eind van de middag namen we de bus naar Ibiza-stad, waar we naar Figueretas liepen, op zoek naar de hamburgertent waar Febe graag wilde eten. Vorig jaar was ze hier met vriendinnen geweest en dít jaar wilde ze óns de heerlijke hamburgers laten proeven. We kwamen langs Hotel Figueretas, waar we de eerste twee jaar op Ibiza verbleven en liepen ook langs het appartement waar Linda en ik vorig jaar mei logeerden. Leuk om alles weer even terug te zien en herinneringen op te halen.

Woensdag 26 juli hadden we genoeg tijd om onze spullen bij elkaar te zoeken en alles in te pakken. Onze vlucht zou pas ’s middags gaan. Aanvankelijk wilden we met de bus naar het vliegveld, maar het duurde en duurde maar eer er een bus kwam, omdat het erg druk was op de weg. Daarom namen we maar een taxi vanaf het busstation.

Om 18.00 uur kwamen we weer aan op Schiphol, na een heerlijke vakantie. We hebben weer veel gezien en gedaan. Wie weet gaan we in de zomer van 2018 weer die kant op, want er is nog zoveel te zien en te doen…

Bekijk ons Ibiza 2017 fotoalbum.
Veel foto’s zijn gemaakt door Linda

Ibiza 2017; Dag 7 Zonsondergang

Ibiza 2017; Dag 7 Zonsondergang

Zondag 23 juli, onze zevende vakantiedag, begon de dag bewolkt. ’s Avonds wilden we graag naar Sant Antoni om toch één keer deze vakantie de zonsondergang te zien, maar dan moest het wel helder zijn, anders had het geen zin om helemaal naar de andere kant van het eiland te reizen.

Gelukkig kwam de weersvoorspelling uit, toen we op het eind van de middag in de bus zaten, trok de bewolking weg. Omdat het zondag was reed er geen rechtstreekse bus naar Sant Antoni, maar moesten we via Eivissa reizen. We waren mooi op tijd en gingen eerst een hapje eten voordat we naar de plek gingen waar we een aantal jaar geleden ook zo mooi de zonsondergang hadden gezien. We liepen langs het beroemde Café Mambo en Café del Mar en konden prachtige plaatsen vinden op leuke ijzeren stoelen die langs de boulevard stonden, waar het later op de avond drukker en drukker zou worden. We moesten nog anderhalf uur wachten, maar vermaakten ons prima met foto’s maken van elkaar, kijken naar de boten en bootjes die we langs zagen varen en van de voorbijgangers die aan Linda vroegen of ze foto’s van hen wilde maken. Ondertussen zakte de zon steeds meer naar de horizon en was het moment nabij: de zon stond als een vuurbal op de horizon en zakte langzaam weg, tot er nog een streep over was. Nog even en … applaus! Weer een prachtige dag voorbij.

Onze dag begonnen we met een wandeling rondom Santa Eulària. Bij de receptie had ik een leuk foldertje gevonden waarin een mooie wandeling stond langs de rivier, de oude brug de Pont Vell en de kerkheuvel, Puig de Missa. Deze heuvel is 52 meter hoog en bovenop staan een kerk, een klooster en een indrukwekkend kerkhof. Het was dan wel bewolkt, maar erg benauwd, dus we liepen rustig aan en namen regelmatig de tijd om water te drinken. Boven aangekomen hadden we een prachtig uitzicht, in de verte zagen we ook ons appartement liggen. Weer beneden gekomen liepen we langs de Rambla naar de boulevard, waar we wat aten en dronken in een leuk eettentje.

Ibiza 2017; Dag 6 Cala Vadella

Ibiza 2017; Dag 6 Cala Vadella

Zaterdag 22 juli besloten we naar het strandje te gaan waar we vorig jaar verbleven, omdat we Febe graag de mooie uitzichtpunten wilden laten zien waar we vorig jaar zo van hadden genoten.

We gingen met de bus naar de andere kant van het eiland en stapten één halte voor Cala Vadella uit, bij Blanco Sol, het appartementencomplex waar we vorig jaar zaten. Vanaf hier namen we de weg naar beneden, waar we al gauw het eerste uitzichtpunt op Cala Vadella tegenkwamen. Dit uitzichtpunt zie je hier op de foto.

Daarna liepen we door naar het punt waar we vorig jaar zo prachtig de zon onder hebben zien gaan. Die foto gebruik ik vaak op social media. Nu geen ondergaande zon, maar wel het prachtige weidse uitzicht over de Middellandse zee. Hier maakten we weer foto’s en liepen daarna door naar het laatste uitzichtpunt, voor we naar het strandje zouden afdalen. Op dit punt zagen we heel mooi de baai van boven af en om het hoekje van de rots konden we nog net een stukje van Es Vedra zien.

Nadat we even hadden gekeken waar de bushalte voor de terugreis was, installeerden we ons om 15.00 uur op het kleine, maar knusse strandje. We genoten van het kijken naar de kinderen die er speelden, het uitzicht over het water, het lauwe water mét vissen en haalden Linda en ik herinneringen op aan de vorige zomer.

Toen, opeens, hoorden we een doffe knal. We sloegen er verder geen acht op, maar zagen even later uit een van de boten die in de baai lagen, witte rook omhoog komen. De lifeguard holde er heen en de man die op de boot stond, gooide zijn tas naar de kant en sprong in het water. Even later zagen we de eerste vlammen en gitzwarte rook uit de boot komen. Het was dus echt ernstig! Omdat je niet weet wat er komen gaat, pakten we onze spullen, kochten nog wat te drinken en namen de bus van 18.00 uur terug, richting Eivissa. Het was nog lastig wegrijden voor de buschauffeur, omdat er allerlei auto’s van hulpdiensten in de weg stonden, maar na 20 minuten konden we dan toch echt doorrijden.

In Eivissa namen we weer de bus naar Santa Eulària, waar we na een verfrissende douche, met z’n viertjes uit eten gingen. Voor het eerst deze vakantie op een echte Spaanse tijd; 21.30 uur. Hierna speelden we nog gezellig een kaartspelletje op het balkon van het appartement.

Ibiza 2017; Dag 5 Eivissa

Ibiza 2017; Dag 5 Eivissa

De vijfde dag van onze vakantie, vrijdag 21 juli, begonnen we lekker rustig bij het zwembad en het strand. Ik ging op het strand zitten. Het was nog vroeg, half 11, en daardoor heerlijk rustig. Het grote strand lag er mooi en open bij, ik zag de prachtige zee, de wolken en de zon en kreeg het gevoel dat door Wendy zo mooi in haar “Ibiza” magazine wordt beschreven:

Ik vind Ibiza een magische plek, ervaar er het ultieme geluksgevoel. Geen plek op de wereld waar ik me zó thuis voel. Wakker worden, deuren openslaan, ontbijten in de zon met de fuchsiaroze bougainville, palmen en bergen op de achtergrond, Dan -onverwacht- komt een overweldigend gevoel keihard bij me binnen. Bám: schoonheid. Échte ontroering knalt mijn hart binnen. Een gevoel van rust, verwondering en geluk. Geen arrogantie, snobisme of overdreven mondain gedoe; voor ieder wat wils. In de basis is Ibiza Love, Peace and Happiness. Het échte hippiegevoel. Je ruilt je hoge hakken in voor slippertjes en hoe langer je je haar niet wast, des te beter het gaat zitten. Je kunt er zijn wie je bent.

Af en toe ging ik even de zee in om af te koelen en verder heb ik heerlijk gelezen en gewoon zitten kijken op het strand. Om half twee ging ik weer naar het appartement om te lunchen en om me klaar te maken voor ons bezoek -lekker shóppen- aan Eivissa. We kwamen hier om 16.00 uur aan met de bus.

Terwijl ik met de meiden winkel in, winkel uit ging, ging Eus op zoek naar een cadeautje voor Noah en een poster met de prachtige foto uit 1967 van fotograaf Toni Reira. Toni heeft in de zestiger jaren op Ibiza veel hippies gefotografeerd. Van deze beroemde foto is het beeld gemaakt dat je bij deze blog ziet en in Eivissa bij de haven staat. Toen onze benen toch wel wat moe waren geworden, besloten we een hapje te gaan eten bij Solera 1954. Ik nam Paëlla met allerlei soorten groenten, erg lekker. Ook de Sangria lieten we ons goed smaken.

Toen we richting de bus liepen, kocht ik toch nog de legergroene lange rok met split, die duidelijk op mij hing te wachten bij de Pimkie. Er hing er nog maar één, en dat was precies mijn maat. Inmiddels was het donker geworden en dan merk je echt dat Ibiza dan tot leven komt. Dat merkten we aan de drukte op de weg richting St. Eulària en de levendigheid die hier nog was toen we ’s avonds weer naar ons appartement liepen. Het was weer een mooie dag…

Ibiza 2017; Dag 4 Ushuaïa

Ibiza 2017; Dag 4 Ushuaïa

Donderdag 20 juli, gingen Linda en ik na het ontbijt eerst kaartjes kopen voor ons avondje uit bij de Ushuaïa winkel in het centrum van St. Eulària.

Dat kostte nog enige moeite, omdat we cash moesten betalen. Wij hadden alleen een bankpas meegenomen, dus moesten we op zoek naar een geldautomaat. Bij de derde poging, de eerste twee waren buiten gebruik, konden we geld opnemen en konden we kaartjes kopen voor de show van Martin Garrix. Het uitprinten van de kaartjes lukte ook pas na drie keer, omdat telkens een van de barcodes niet op een van de tickets verscheen.

Weer terug bij het appartement gingen we lekker ontspannen bij het zwembad en het strandje voor de deur. Om 17.00 uur aten we wat bij de bar van het hotel, waarna we ons gingen douchen en ons mooi gingen maken voor het avondje uit. We zagen er inderdaad prachtig uit: Febe in een knalrode jurk, Linda in een zwart gebloemde jumpsuit en ik in mijn nieuwe roze jurk.

Om 19.00 uur namen we de bus richting Eivissa. Hier wilden we overstappen op bus 14 richting Playa d’en Bossa/Ushuaïa, maar de bushalte zagen we niet zo gauw. Daarom namen we een taxi en voelden ons heel “sjiek”, afgezet worden voor de deur, hoe leuk is dat. Voordat we binnen waren bij Ushuaïa, werd drie keer aan de meiden gevraagd hoe oud ze waren, moesten ze hun ID laten zien, werden we gefouilleerd en in onze tassen gekeken. Febe moest helaas haar Tuc afgeven, drinken of eten, niets mocht mee naar binnen.

Het zag er binnen prachtig uit. Wel bijzonder de VIP ruimtes, waar het rustiger was, maar die alleen voor Bobo’s waren bedoeld. Verder grote palmbomen, vijvers en natuurlijk muziek. Toen wij aankwamen was het voorprogramma nog bezig, waarna om 22.00 uur Martin Garrix op het toneel verscheen. Leuk om het eens meegemaakt te hebben. Alle shows zijn voorzien van een enorm lichtspektakel, al die kleuren, geweldig om te zien. Gelukkig hadden we oordopjes in, want de muziek stond kn….. hard!!! Vanaf een bovengedeelte konden we alles goed overzien en als er af en toe een vliegtuig laag overkwam was dat een extra leuk effect.

Omdat Ushaïa geen dak heeft, moest er om 23.59 uur gestopt worden. Prima, want dan konden we nog een beetje redelijk thuis komen. Met de nachtbus gingen we terug naar Eivissa, waar we de volgende nachtbus, bij de haven, namen naar St. Eulària. Hier kwamen we aan om 01.30 uur, na een bijzondere avond.