Gedeeltelijke lockdown

Gedeeltelijke lockdown

Gedeeltelijke lockdown.
Tijdens de laatste persconferentie, waarna we weer in een -gedeeltelijke- lockdown terechtkwamen, werd gesproken over “de randjes van de regels opzoeken”. Ik was aardig onder de indruk van deze woorden. De randjes opzoeken, ja, dat heb ik de laatste maanden ook af en toe gedaan. Vooral in de setting van ons gezin en tijdens het sporten.

Met ons gezin spraken we soms bij elkaar af, vijf gasten bij ons in huis, dat kon net, maar het was wel op het randje. Nu de coronacijfers nog niet echt dalen bedenken we daarom maar vast hoe we Sinterklaasavond gaan invullen. We zullen onze traditionele avond dit jaar anders moeten organiseren, nu je nog maar drie gasten mag ontvangen. Waarschijnlijk gaan we ons gezin verdelen over twee huizen en zullen dan met elkaar een online spel gaan spelen.

Ook tijdens het badmintonnen zochten we de afgelopen maanden de randjes op. We begonnen het seizoen gelukkig weer als vanouds met dubbelen en mixen, maar anderhalve meter afstand houden tijdens het spelen ging natuurlijk niet. Nu we met de nieuwe maatregelen alleen nog maar mogen singelen, ga ik dit toch niet doen. In elk geval niet tijdens de -gedeeltelijke- lockdown. Deze vier weken kom ik even niet met anderen samen in de sporthal, hoe jammer ik het ook vind. Nu de coronacijfers omhoog blijven gaan, wil ik er zélf alles aan hebben gedaan om het virus in te dammen.

Zo heb ik deze vakantieweek ook allerlei afspraken afgezegd, ook al zou het misschien wel mogen. Ik blijf zoveel mogelijk thuis of ga weer alleen fietsen of wandelen, net zoals een half jaar geleden tijdens de gehele lockdown, ga ik door met nieuwe hobby’s die ik toen ben begonnen en pak ik nu ook oude hobby’s weer op.

En ondertussen hoop ik natuurlijk, net als iedereen, dat we als gezin binnenkort weer allemaal samen kunnen komen en dat ik weer naar de sporthal kan om te badmintonnen.

Het bijzondere schooljaar 2019/2020

Het bijzondere schooljaar 2019/2020

Vorige week hadden we het op school tijdens de lunch over het afgelopen schooljaar. En net als andere jaren zeiden we: “Wat was het een bijzonder jaar”. Elk jaar zijn er wel dingen gebeurd, die het schooljaar voor ons bijzonder maken.

Toch kan ik wel zeggen dat dit schooljaar 2019/2020 écht heel bijzonder was en wel hierom:

In dit schooljaar werd bij ons op school het spelend leren doorgetrokken naar groep 3. Omdat de leerlingen van groep 3 hierdoor dagelijks zouden gaan spelen en werken in de hoeken, werd besloten om groep 3 niet meer aan groep 4 te koppelen. Er werd een groep 2/3 samengesteld, omdat de groep 3 te weinig leerlingen had om als volwaardige groep te draaien. Samen met een collega, waar ik twee jaar geleden ook fijn mee had samengewerkt, ging ik deze uitdaging aan.

Afgelopen jaar was voor mij persoonlijk bijzonder, omdat ik in augustus 2019 40 jaar voor de klas stond. Met het team en de kinderen vierde ik dit jubileum  in november met een mozaïek workshop en een rondgang langs alle klassen. Het originele schilderij, dat groep 8 voor mij maakte, hangt als herinnering bij mij in de klas.

Een bijzondere gebeurtenis voor het team volgde in januari. Net na de kerstvakantie kwam de inspectie weer bij ons langs op school om lessen bij te wonen en van alles te bespreken en zo te bekijken of wij als team nu op de goede weg zitten. ’s Middags kregen we na een stressvol jaar te horen dat we voldoende scoorden. Wat waren we blij en opgelucht. Ons harde werken werd -eindelijk- beloond.

Bijzonder ook waren de stakingsdagen afgelopen schooljaar, waarin aandacht werd gevraagd voor het onderwijs en het enorme leerkrachtentekort. Na een aantal losse stakingsdagen, werd er op 30 en 31 januari een tweedaagse staking afgekondigd. Ik ging naar Den Haag om te demonstreren én benutte de tijd om een blog te schrijven over werkplezier. Ik was best trots dat mijn blog te lezen was als “brief van de dag” in het AD en in het Onderwijsblad van de vakbond.

Wie had kunnen denken dat nog geen anderhalve maand later, de school voor negen weken zou sluiten in verband met Corona. Het thuiswerken opzetten, leren hoe je het beste contact kunt houden met leerlingen, ouders en teamleden onderling, het was voor ons allemaal een grote uitdaging. Gelukkig kon na de opstart met de halve groepen, begin juni de school weer open voor alle kinderen. In de klas leek Corona ver weg. Alleen het vele handen wassen, de anderhalve meter tussen de leerkrachten onderling en ouders voelde nog als “anders dan anders”.

Aan het begin van dit schooljaar ben ik begonnen met het bijhouden van een Instagram account, waar ik foto’s en verhaaltjes plaats over de groep 23. Afgelopen jaar heb ik een aantal leerkrachten kunnen helpen met tips en op twee momenten zijn er zelfs collega’s van andere scholen komen kijken bij mij in de groep. Ik vond het erg leuk om mijn kennis te delen. Omdat ik komend jaar een enkele groep 3 ga draaien, ben ik na gaan denken hoe ik foto’s, tips en ideeën van de 23 groep kan delen met andere leerkrachten. Ik heb daarom een Yurls gemaakt, waarop al veel informatie te vinden is. Komend schooljaar ga ik hier mee door, maar eerst ga ik genieten van de vakantie en mij opladen voor -hopelijk- een “gewoon” schooljaar.

Instagram: groep23doen
Yurls: groep23doen.yurls.net

De side hustle

De side hustle

Een tijdje geleden kreeg ik het boek “De side hustle” te lezen. Wat is een side hustle? “Een side hustle is een job of een business waar je aan kunt werken naast je full-time baan. Het is een flexibele bijbaan die geld in het laatje brengt, maar typisch iets waar je passie voor hebt en waar je met je vaste baan niet mee bezig kan zijn”.

Toen ik het boek begon te lezen bedacht ik, dat ik eigenlijk al langer bezig ben met een side hustle. Twee jaar geleden ben ik een woensdag minder gaan werken en bedacht toen al wat ik naast de twee dagen lesgeven zou kunnen doen als extra baantje om toch mijn inkomen op peil te houden. Ik ben toen weer blokfluitlessen gaan geven. Niet op school of thuis, maar bij kinderen aan huis. Ook vond ik via mijn dochter een leuk oppasgezin, waar ik af en toe overdag of ’s avonds ging oppassen.

Helaas liggen deze twee side hustles in deze coronatijd stil in verband met het afstand houden en zoveel mogelijk thuis blijven. Al nadenkend kwam ik op een nieuwe side hustle: Foto’s verkopen via Stockfotosites. Ik ben begonnen met het uitzoeken van mijn mooiste foto’s en heb deze als eerste ter beoordeling opgestuurd naar Shutterstock. Heel leuk dat ik werd toegelaten en dat mijn eerste foto’s hier te vinden zijn. Nu ik in deze coronatijd meer vanuit huis wandel en fiets, is foto’s onderweg maken een leuke en creatieve bezigheid.

Om te kunnen worden beoordeeld, moet ik de foto’s die ik ter beoordeling bij Shutterstock plaats een juiste Engelse titel en trefwoorden geven. Het is spannend om te zien welke foto’s worden goedgekeurd en welke niet (meer niet dan wel, maar daar leer ik alleen maar van). Ben je benieuwd welke foto’s ik nu op Shutterstock heb staan? Via onderstaande link kun je ze bekijken.

https://www.shutterstock.com/g/Iris Kaiser-Okkes?rid=265916148&utm_medium=email&utm_source=ctrbreferral-t-link

Binnenkort ga ik de laatste lessen blokfluit geven, hoop ik weer op te kunnen passen bij het oppasgezin en ga ik weer verder met mooie foto’s maken. Het zijn leuke, afwisselende side hustles om naast mijn werk in het onderwijs te doen.

Het nieuwe normaal

Het nieuwe normaal

Nu het alweer vier weken geleden is dat er allemaal maatregelen van kracht werden in verband met het coronavirus, lees je steeds vaker over het nieuwe normaal. Voor iedereen ziet het leven er nu anders uit, voor de een wat meer dan voor de ander. In deze blog vertel ik hoe mijn nieuwe normaal er nu uit ziet.

In het nieuwe normaal ga ik op dinsdagochtend niet badmintonnen, maar wandelen of fietsen in de omgeving om toch een soort van sportmoment te hebben. En als ik dan toch op pad ben, oefen ik met foto’s maken met mijn nieuwe camera. Zo vang ik twee vliegen in een klap.

In het nieuwe normaal houd ik mij nauwelijks nog bezig met bestuurszaken voor de badmintonclub, geef ik geen blokfluitles meer en ben ik geen tijd kwijt met lessen voorbereiden voor school. Zelfs mijn lesuren op school zijn verminderd, omdat er maximaal maar drie leerkrachten op school aanwezig mogen zijn voor de opvang van kinderen. In de tijd die ik hierdoor over heb volg ik een online cursus Engels voor beginners en gevorderden.

In het nieuwe normaal ga ik niet naar school om les te geven, maar om een aantal kinderen op te vangen van ouders met vitale beroepen. De kinderen van mijn groep hebben papierwerk meegekregen om thuis te doen, dus hoef ik mij niet bezig te houden met online lessen. Naast oppassen bestaat mijn werk nu uit mailtjes beantwoorden van ouders en de werkpakketten nakijken van de eerste drie weken. Ook zie ik in het nieuwe normaal veel van mijn collega’s niet. We spreken elkaar nu via de mail en Whatsapp en vergaderen sinds kort via Microsoft Teams.

In het nieuwe normaal schrijf ik geen kaarten meer via Postcrossing zoals ik regelmatig deed, maar schrijf ik twee keer per week een brief naar ouderen of anderen in mijn netwerk die een steuntje kunnen gebruiken.

In het nieuwe normaal zijn de bureaus in huis overgenomen door de thuiswerkers, liggen er regelmatig puzzels van 1000 stukjes op de huiskamertafel, kijken we dagelijks gezamenlijk het NOS journaal om 20.00 uur, wassen we heel vaak onze handen, houden we geen spelletjesavonden met ons gezin, maar zien we elkaar via Facetime, kijken we alleen naar onze kleindochter, houden we overal zoveel mogelijk voldoende afstand, hebben we geen vakantie voorpret, blijven we zoveel mogelijk thuis, doen we het met onze herinneringen en vragen we ons regelmatig af: “Hoe lang zal het nog duren voor alles weer NORMAAL is?

Werkplezier

Werkplezier

Gisteren en vandaag staak ik om -weer- aandacht te vragen voor het onderwijs. Hoe kunnen we er voor zorgen dat meer mensen kiezen voor werken in het onderwijs en hoe kunnen we de mensen die er al werken behouden? Wat kan ik daar aan doen?
Gisteren ben ik -weer- naar Den Haag gegaan om te demonstreren, om de politiek -weer- te laten zien dat de nood heel hoog is. Vandaag schrijf ik over mijn werkplezier, om te laten zien dat er ook hele mooie dingen gebeuren in de klas.

Op onze school hebben wij veel leerlingen met Nederlands als tweede taal. Het is heel mooi om te zien, dat je deze kinderen vaak na weken van niets zeggen, plotseling Nederlands hoort praten. Eerst tijdens het spelen en werken, daarna ook voorzichtig in de kring. Leuk om te zien hoe de kinderen stralen als ik ze daar een compliment voor geef.
De kinderen en ik kunnen erg genieten van muziek in de klas. Het zingen van liedjes, bewegen hierbij en spelen op de schoolinstrumenten zorgt voor veel plezier bij iedereen. De liedjes van Kinderen voor Kinderen gebruik al vanaf het begin van mijn schoolcarrière. De eerste jaren werden de liedjes meegezongen en uitgebeeld tijdens weeksluitingen, tegenwoordig zingen we de liedjes bij verschillende activiteiten. Het zingen en dansen hierbij zorgt voor een gezellige sfeer in de klas.
Tijdens het spelen en werken kunnen de kinderen van mijn groep werken aan de weektaak of vrij kiezen. Heel mooi om te zien dat groep 2 leerlingen dan uit zichzelf bezig zijn met sommen opschrijven of woorden naschrijven of dat een leerling van groep 3 meerdere malen het schaakspel pakt en klaar zet en zo laat zien “ik wil leren schaken”.
Naast deze voorbeelden van het werken in de klas, vind ik het creatief bezig zijn ook erg leuk. Bedenken hoe een thema ingevuld kan worden en hier materialen bij bedenken en maken geeft mij ook veel voldoening.

Dit zijn slechts een paar voorbeelden waar ik werkplezier van krijg, op social media heb ik er nog veel meer staan. Naast de werkdruk ervaar ik gelukkig ook veel werkplezier en hoop ik dat ik dit kan overdragen, zodat meer mensen kiezen voor werken in het onderwijs.

De foto is gemaakt door BEELD31

De kerstvakantie

De kerstvakantie

Dit jaar begon de kerstvakantie voor mij op vrijdag 20 december. Na een lange laatste dag op school, was het na alle kerstversieringen opruimen en de klas startklaar maken voor januari om vijf uur eindelijk vakantie. Thuis moest ik nog wel een paar dagen “landen”, ik was nog volop bezig met schoolse zaken. Ik maakte een brievenbus, woordkaartjes en drukte ideeën, liedjes en voorbeelden af voor het nieuwe thema. Na een paar dagen besloot ik de “administratie” en het plannen te bewaren voor het allerlaatste weekend en besloot ik schoolse zaken los te laten.

De eerste vakantieweek, waarin de Kerstdagen vielen, was heel gezellig met een aantal leuke bezoekjes: aan “oude” sportvrienden, die over waren uit Portugal, aan mijn dierbare tante en oom in Noordwijk en aan broer en schoonzus in Utrecht. Eerste Kerstdag was gezellig met de kinderen en klein(e)zoon, we aten traditiegetrouw kaas- en vleesfondue en deden daarna spelletjes.

Op zondag 29 december ben ik een dag naar Rotterdam geweest met Linda. We bezochten eerst het Nederlands Fotomuseum, waar een presentatie werd gehouden met Hugo Borst en de sportfotograaf van het AD, Pim Ras. We bezochten ook de tentoonstelling “Samen sterk”; visuele verhalen met maatschappelijke en alledaagse beelden. Naar aanleiding hiervan, kwam ik op het idee om ook iets met mijn vele foto’s te doen. In mijn albums ga ik steeds twee foto’s zoeken die iets met elkaar te maken hebben. Ze zijn alleen in een andere tijd gemaakt. Ik plaats ze op mijn nieuwe Instagram account “mijnfotoverhalen” en ga later nog iets met de foto’s doen. Een boek, een collage maken, dat bedenk ik nog.

Maandag 30 december kwam klein(e)zoon weer een dagje langs. Omdat er in de vakantie geen gym is, gingen we naar Monkey Town, waar hij weer genoot van alle speelmogelijkheden. Klein(e)zoon rende, klauterde en gleed dat het een lieve lust was. Tijd om te eten of te drinken had hij bijna niet, zo druk was hij bezig. Toen we thuis kwamen, brachten we de kleine man naar het “grote bed”, waar hij sinds kort in slaapt. Hij sliep door, tot we hem wakker maakten om half vier. We speelden nog even met de Duplo, tot hij om 17.00 uur weer werd opgehaald.

Op Oudjaarsdag werd er buiten veel en hard geknald, binnen was het rustig. ’s Avonds keken we televisie, onder andere naar de oudejaarsconference van Claudia de Breij. Op Nieuwjaarsdag lukte het om tot 9.45 uur uit te slapen. Ik keek naar het journaal van 10.00 uur en om 11.15 uur, traditie getrouw, naar het nieuwjaarsconcert vanuit Wenen. Het blijft leuk om te ontbijten en koffie met oliebollen te eten tijdens het luisteren en kijken naar dit beroemde orkest. ’s Avonds bestelde ik ruim 200 fotoafdrukken om mijn fotoalbum van 2019 te kunnen maken.

De laatste dagen van de vakantie speelde ik nog mee met het oliebollentoernooi van Orbiton en ging ik naar de film (La Belle Epoque) in Den Haag. De gezellige kerstperiode sluit ik morgen af met het opruimen van de kerstboom, pak ik schoolse zaken weer op en maak ik mij op voor de eerste bestuursvergadering in het nieuwe jaar.

Familiedag 2019

Familiedag 2019

Op de laatste dag van september was het zover: onze jaarlijkse familiedag stond weer gepland. Deze dertiende keer was het de beurt van “Leidschendam” om een activiteit te bedenken.

Na zoeken op internet, prijzen vergelijken en overleggen, kwamen we uit op sporten bij TRIXS in Leidschendam. Aanvankelijk wilden we zandsculpturen maken in Scheveningen, maar gelukkig waren we van dit idee afgestapt. Het stormde en regende op de familiedag, we waren dus blij dat we iets  hadden bedacht dat we binnen konden doen.

Met medewerkers van TRIXS had ik mailcontact over de verschillende banen die we wilden huren, de tijden, de lunch en de drankjes. Linda en ik hadden het idee om vier teams te maken, die allen een gekleurde bandana kregen als herkenning. Ons idee was dat de vier teams als team zouden beach-volleyballen, beach-tennissen, springen op de trampoline en spelletjes spelen. Maar al gauw zagen we dat het leuker was om vier tegen vier te volleyballen en speelden we beach-tennis twee tegen twee.

Ondertussen vermaakte Noah zich prima in het zand en met de ballen en was hij gezellig met die en gene aan het spelen. Er werden door de vriendelijke medewerkers van TRIXS heerlijke Tapas hapjes en Turks brood geserveerd, waarvan we voorafgaand aan het sporten en tussendoor lekker van konden eten. Met de muziek op de achtergrond heerste er een gezellig zomers sfeertje. Op het eind van de middag gingen een paar mensen nog springen op de trampoline. Zo sloten we onze “Familiespelen” af en reden we hierna richting de sluisjes, waar we een tafel hadden gereserveerd bij Pannenkoe.

Aan een kleine en lange tafel aten we heerlijke pannenkoeken of broodjes hamburger en namen we ijs of koffie toe. Helaas waren Lianne en Roos er deze editie niet bij. Hopelijk volgend jaar wel, als de familiedag door “Utrecht” wordt georganiseerd en er inmiddels nóg een klein telgje bij is gekomen.

Ibiza 2019 Dag 5 en dag 6

Ibiza 2019 Dag 5 en dag 6

Dag 5 Esther ophalen
Zondag 18 augustus ging ik Esther ophalen bij het vliegveld.
Om half 12 nam ik de bus, die lekker door kon rijden, omdat het rustig was op de weg. Ik moest een klein uur wachten op het vliegveld, tot Esther de aankomsthal binnenkwam en we samen bij Hertz de gereserveerde auto konden ophalen. Ze hadden bedacht om Esther een “stoere” gróte auto te geven, maar daar was Esther toch niet echt blij mee. Daarom een kleinere auto aangevraagd, en dat was beter.

’s Middags hebben we heerlijk op het strand van St. Eularia gezeten en ’s avonds liet ik Esther de boulevard zien. Daarna zochten we een eettentje vlakbij Ebusus op. We kwamen via Tripadvisor uit bij een Italiaans restaurant, waar ik een heerlijke Lasagne met groenten heb gegeten. We sloten de dag af met een lekker ijsje bij Laolao.

 

 

Dag 6 Es Vedra en Cala Vadella
Omdat Esther een auto had gehuurd, kon ik op plaatsen komen, die met de bus niet te bereiken zijn.
Zo reden we op maandag 19 augustus naar een prachtig uitzichtpunt, waar we Es Vedra, het “magische punt van Ibiza”, prachtig konden zien liggen. We hadden geluk met het laatste parkeerplekje, vanwaar het nog 17 minuten lopen was naar de rotskust met het geweldige uitzicht. Heel apart was de grijze lucht, die overging in het grijs van de zee.

Hierna reden we naar Cala Vadella, waar ik mooie herinneringen heb met Febe en Linda. Leuk om er weer eens te komen. Op de plek, bovenaan het strand, waar je een heel mooi uitzicht hebt over de Middellandse Zee, zijn nu parkeerplaatsen gemaakt. Hier hebben we de auto neergezet en zijn toen naar beneden gelopen over het nieuw aangelegde fiets- en wandelpad. Het was erg druk op het kleine strandje, maar toch vonden we een plekje voor onze handdoeken en parasolletje. We gingen ’s avonds op tijd eten, omdat we bij de parkeerplaats graag de zonsondergang wilden zien. Zo zaten we om 19.00 uur al achter een heerlijke zalmsalade. Omdat het eettentje wat hoger gelegen lag, hadden we een mooi uitzicht over de baai.

Na de klim naar de auto, klommen we over het hek om naar het rotsgedeelte te lopen, waar je prachtig de weidse horizon kon zien en de zon die langzaam onder ging. Dit keer was de zonsondergang weer anders; de zon schoof op een gegeven moment door een dunne laag wolken en had toen een soort ring, waarbij het iets weg had van Saturnus. Daarna verdween de zon in een laag wolken en was er weer een mooie dag voorbij.

Ibiza 2019 Dag 4 Dalt Vila

Ibiza 2019 Dag 4 Dalt Vila

Dalt Vila is het oudste gedeelte van Ibiza-stad. De oude en historische stadsmuren die het oude stadsgedeelte omringen, stammen uit de 16e eeuw, en zijn goed bewaard gebleven. Via de ophaalbrug en heel oude straatjes kun je de stadsheuvel beklimmen, waar je op het plein voor de kathedraal een prachtig uitzicht hebt over het eiland.

Op de vierde dag, 17 augustus, vond ik het leuk om hier foto’s te gaan maken met mijn camera. Omdat het die dag érg warm was, liep ik in een rustig tempo naar boven en pauzeerde ik regelmatig om foto’s te maken of om even te rusten. Met mijn pet en zonnebril op en water bij de hand, was het te doen. Boven aangekomen brandde ik weer een kaarsje in de kathedraal en kwam ik even op adem. Daarna volgde de weg naar beneden, waarbij ik mij goed moest concentreren, omdat de ronde steentjes aardig glad waren. Met mijn camera in de ene hand en mijn andere hand vrij om soms een muur of railing vast te pakken, kwam ik veilig beneden aan.

Hier zocht ik in de haven de City Boat naar Figueretas, het deel van Ibiza-stad waar we zes jaar geleden onze Ibiza avonturen begonnen. Na 10 minuten varen, waar ik Dalt Vila vanaf het het water prachtig zag liggen, kwam ik om 14.15 uur aan bij het strandje. Hotel Figueretas zag er nog precies hetzelfde uit. Het is een van de weinige lage hotels, dat maakt het gebouw zo bijzonder. Alleen het plein ervoor was helemaal aangepast en gemoderniseerd met zelfs een prachtig mini speeltuintje voor de allerkleinsten. Bij Homeloos, een bar die door Nederlanders wordt gerund, at ik een heerlijke sorbet. Daarna nog even energie verzameld met een bak fruit en vers water, en toen op pad gegaan naar het busstation, waar ik na 20 minuten lopen, tegen 16.00 uur de bus terug nam naar St. Eularia.

Na de ruim 10.000 stappen was ik toch wel moe en ging ik lekker op bed zitten om wat foto’s te appen en te lezen in het mooie boek “Samen sterk” over de Oranje Leeuwinnen. Om 20.30 uur ging ik een hapje eten bij Restaurant Panda in het gezellige straatje van het appartement.

Ibiza 2019 Dag 3 Zonsondergang

Ibiza 2019 Dag 3 Zonsondergang

Vandaag wilde ik weer heel graag de zonsondergang zien aan de andere kant van het eiland. Ik kwam toch weer op St. Antoni uit, omdat dat de enigste plaats was, waar ik ’s avonds weer terug kon met het openbaar vervoer. Vanaf de kleine plaatsen lukt dit alleen maar tot het begin van de avond.

Omdat de zon pas om 20.50 uur onder zou gaan, ging ik toch weer naar de schreeuwerige stad St. Antoni. Wat een verschil met het rustige St. Eularia. Gelukkig weet ik inmiddels aardig de weg van het busstation naar de zonsondergang plek, zodat ik in een rechte weg door kan lopen. Ik was er mooi op tijd, om 19.00 uur, zodat ik nog genoeg tijd had voor een wandeling over het mooi aangelegde fiets- wandelpad, voorbij de beroemde “Sunset tenten” La Mambo en Café del Mar. Ik liep wat verder dan de vorige jaren en kwam daar ook nog veel vertier tegen.

Toen ik even op een bord van de Sunsetbar keek, werd ik gelijk aangesproken door een medewerker. Dat zie je veel: eventuele klanten aanspreken, in de hoop dat deze er wat komen drinken of eten. Ik kreeg een 10% korting kaart, die ik kon inwisselen als ik terug zou komen. De bar lag wat hoger op de boulevard en zag er gezellig uit, met witte rieten stoelen en uitzicht op het water. Nadat ik verderop mijn meegenomen broodjes had gegeten, besloot ik een uur voor de zonsondergang bij de Sunsetbar wat te gaan drinken. Ik bestelde een water en een Sangria en genoot van de zon, die steeds verder naar de horizon zakte. Ondertussen maakte ik foto’s met mijn fotocamera en mobiel. Het was weer een prachtig gezicht toen de zon als een oranje bal op de horizon stond.

De reis terug naar St. Eularia was een hele onderneming, maar dat had ik er graag voor over. De zonsondergang op Ibiza heeft toch iets magisch; “Weer een mooie dag voorbij, op naar meer mooie herinneringen”.