Ibiza 2017; Dag 6 Cala Vadella

Ibiza 2017; Dag 6 Cala Vadella

Zaterdag 22 juli besloten we naar het strandje te gaan waar we vorig jaar verbleven, omdat we Febe graag de mooie uitzichtpunten wilden laten zien waar we vorig jaar zo van hadden genoten.

We gingen met de bus naar de andere kant van het eiland en stapten één halte voor Cala Vadella uit, bij Blanco Sol, het appartementencomplex waar we vorig jaar zaten. Vanaf hier namen we de weg naar beneden, waar we al gauw het eerste uitzichtpunt op Cala Vadella tegenkwamen. Dit uitzichtpunt zie je hier op de foto.

Daarna liepen we door naar het punt waar we vorig jaar zo prachtig de zon onder hebben zien gaan. Die foto gebruik ik vaak op social media. Nu geen ondergaande zon, maar wel het prachtige weidse uitzicht over de Middellandse zee. Hier maakten we weer foto’s en liepen daarna door naar het laatste uitzichtpunt, voor we naar het strandje zouden afdalen. Op dit punt zagen we heel mooi de baai van boven af en om het hoekje van de rots konden we nog net een stukje van Es Vedra zien.

Nadat we even hadden gekeken waar de bushalte voor de terugreis was, installeerden we ons om 15.00 uur op het kleine, maar knusse strandje. We genoten van het kijken naar de kinderen die er speelden, het uitzicht over het water, het lauwe water mét vissen en haalden Linda en ik herinneringen op aan de vorige zomer.

Toen, opeens, hoorden we een doffe knal. We sloegen er verder geen acht op, maar zagen even later uit een van de boten die in de baai lagen, witte rook omhoog komen. De lifeguard holde er heen en de man die op de boot stond, gooide zijn tas naar de kant en sprong in het water. Even later zagen we de eerste vlammen en gitzwarte rook uit de boot komen. Het was dus echt ernstig! Omdat je niet weet wat er komen gaat, pakten we onze spullen, kochten nog wat te drinken en namen de bus van 18.00 uur terug, richting Eivissa. Het was nog lastig wegrijden voor de buschauffeur, omdat er allerlei auto’s van hulpdiensten in de weg stonden, maar na 20 minuten konden we dan toch echt doorrijden.

In Eivissa namen we weer de bus naar Santa Eulària, waar we na een verfrissende douche, met z’n viertjes uit eten gingen. Voor het eerst deze vakantie op een echte Spaanse tijd; 21.30 uur. Hierna speelden we nog gezellig een kaartspelletje op het balkon van het appartement.

Ibiza 2017; Dag 5 Eivissa

Ibiza 2017; Dag 5 Eivissa

De vijfde dag van onze vakantie, vrijdag 21 juli, begonnen we lekker rustig bij het zwembad en het strand. Ik ging op het strand zitten. Het was nog vroeg, half 11, en daardoor heerlijk rustig. Het grote strand lag er mooi en open bij, ik zag de prachtige zee, de wolken en de zon en kreeg het gevoel dat door Wendy zo mooi in haar “Ibiza” magazine wordt beschreven:

Ik vind Ibiza een magische plek, ervaar er het ultieme geluksgevoel. Geen plek op de wereld waar ik me zó thuis voel. Wakker worden, deuren openslaan, ontbijten in de zon met de fuchsiaroze bougainville, palmen en bergen op de achtergrond, Dan -onverwacht- komt een overweldigend gevoel keihard bij me binnen. Bám: schoonheid. Échte ontroering knalt mijn hart binnen. Een gevoel van rust, verwondering en geluk. Geen arrogantie, snobisme of overdreven mondain gedoe; voor ieder wat wils. In de basis is Ibiza Love, Peace and Happiness. Het échte hippiegevoel. Je ruilt je hoge hakken in voor slippertjes en hoe langer je je haar niet wast, des te beter het gaat zitten. Je kunt er zijn wie je bent.

Af en toe ging ik even de zee in om af te koelen en verder heb ik heerlijk gelezen en gewoon zitten kijken op het strand. Om half twee ging ik weer naar het appartement om te lunchen en om me klaar te maken voor ons bezoek -lekker shóppen- aan Eivissa. We kwamen hier om 16.00 uur aan met de bus.

Terwijl ik met de meiden winkel in, winkel uit ging, ging Eus op zoek naar een cadeautje voor Noah en een poster met de prachtige foto uit 1967 van fotograaf Toni Reira. Toni heeft in de zestiger jaren op Ibiza veel hippies gefotografeerd. Van deze beroemde foto is het beeld gemaakt dat je bij deze blog ziet en in Eivissa bij de haven staat. Toen onze benen toch wel wat moe waren geworden, besloten we een hapje te gaan eten bij Solera 1954. Ik nam Paëlla met allerlei soorten groenten, erg lekker. Ook de Sangria lieten we ons goed smaken.

Toen we richting de bus liepen, kocht ik toch nog de legergroene lange rok met split, die duidelijk op mij hing te wachten bij de Pimkie. Er hing er nog maar één, en dat was precies mijn maat. Inmiddels was het donker geworden en dan merk je echt dat Ibiza dan tot leven komt. Dat merkten we aan de drukte op de weg richting St. Eulària en de levendigheid die hier nog was toen we ’s avonds weer naar ons appartement liepen. Het was weer een mooie dag…

Ibiza 2017; Dag 4 Ushuaïa

Ibiza 2017; Dag 4 Ushuaïa

Donderdag 20 juli, gingen Linda en ik na het ontbijt eerst kaartjes kopen voor ons avondje uit bij de Ushuaïa winkel in het centrum van St. Eulària.

Dat kostte nog enige moeite, omdat we cash moesten betalen. Wij hadden alleen een bankpas meegenomen, dus moesten we op zoek naar een geldautomaat. Bij de derde poging, de eerste twee waren buiten gebruik, konden we geld opnemen en konden we kaartjes kopen voor de show van Martin Garrix. Het uitprinten van de kaartjes lukte ook pas na drie keer, omdat telkens een van de barcodes niet op een van de tickets verscheen.

Weer terug bij het appartement gingen we lekker ontspannen bij het zwembad en het strandje voor de deur. Om 17.00 uur aten we wat bij de bar van het hotel, waarna we ons gingen douchen en ons mooi gingen maken voor het avondje uit. We zagen er inderdaad prachtig uit: Febe in een knalrode jurk, Linda in een zwart gebloemde jumpsuit en ik in mijn nieuwe roze jurk.

Om 19.00 uur namen we de bus richting Eivissa. Hier wilden we overstappen op bus 14 richting Playa d’en Bossa/Ushuaïa, maar de bushalte zagen we niet zo gauw. Daarom namen we een taxi en voelden ons heel “sjiek”, afgezet worden voor de deur, hoe leuk is dat. Voordat we binnen waren bij Ushuaïa, werd drie keer aan de meiden gevraagd hoe oud ze waren, moesten ze hun ID laten zien, werden we gefouilleerd en in onze tassen gekeken. Febe moest helaas haar Tuc afgeven, drinken of eten, niets mocht mee naar binnen.

Het zag er binnen prachtig uit. Wel bijzonder de VIP ruimtes, waar het rustiger was, maar die alleen voor Bobo’s waren bedoeld. Verder grote palmbomen, vijvers en natuurlijk muziek. Toen wij aankwamen was het voorprogramma nog bezig, waarna om 22.00 uur Martin Garrix op het toneel verscheen. Leuk om het eens meegemaakt te hebben. Alle shows zijn voorzien van een enorm lichtspektakel, al die kleuren, geweldig om te zien. Gelukkig hadden we oordopjes in, want de muziek stond kn….. hard!!! Vanaf een bovengedeelte konden we alles goed overzien en als er af en toe een vliegtuig laag overkwam was dat een extra leuk effect.

Omdat Ushaïa geen dak heeft, moest er om 23.59 uur gestopt worden. Prima, want dan konden we nog een beetje redelijk thuis komen. Met de nachtbus gingen we terug naar Eivissa, waar we de volgende nachtbus, bij de haven, namen naar St. Eulària. Hier kwamen we aan om 01.30 uur, na een bijzondere avond.

“We gaan naar Enschede”.

“We gaan naar Enschede”.

Zaterdag 28 juli zaten we weer eens ouderwets met ons bord op schoot voor de tv, omdat de voetbaldames om 18.00 uur de EK kwartfinale tegen Zweden speelden. In de poulefase waren de Leeuwinnen als eerste geëindigd, en nu mochten ze het opnemen tegen Zweden, dat tweede was geworden in poule B. Zweden, dat de laatste negen keer de poulefase op een EK overleefde, was een geduchte tegenstander.

Zus Esther zat in Deventer op de tribune en door haar enthousiaste verhalen, dachten wij: “Misschien kunnen wij ook wel een kaartje zien te bemachtigen voor de vólgende wedstrijd, de halve finale”. Die halve finale kwam steeds meer in zicht. Halverwege de tweede helft namen we eens een kijkje op een ticketsite en in de 88e minuut, toen het nog steeds 2-0 voor Oranje stond, besloten we er voor te gaan: drie tickets bestellen voor de halve finale in Enschede. Inmiddels hoorden we dat ook van de tribunes: “We gaan naar Enschede” en wij, Eus, Linda en ik zouden daar bij zijn.

We zochten van de week onze oranje outfits op, T-shirts en ander “oranje spul” van lang geleden, toen de mánnen nog goed presteerden en de straten oranje kleurden. Gisteren, 3 augustus, gingen we om 15.00 uur met de auto richting het oosten. Via Utrecht, Amersfoort en Apeldoorn, kwamen we om 17.15 uur aan bij de universiteit van Enschede, waar we de auto parkeerden. Daar zagen we de eerste oranje supporters al lopen, met opvallend veel gezinnen met jonge kinderen. Na ongeveer 20 minuten lopen kwamen we aan bij het stadion van FC Twente, waar de wedstrijd om 20.45 uur zou beginnen.

Op het terrein voor het stadion aten we eerst wat, voordat we naar binnen gingen. Ondertussen keken we naar de vrolijke uitgedoste mensen die voorbij kwamen lopen. Rond 19.00 uur liepen we door de tunnel het spoor onderdoor, richting het stadion, waar we eerst muntjes kochten om binnen drinken te kunnen kopen. Daarna zochten we ingang Q op, helemaal aan de andere kant van het stadion. We gooiden onze waterflesjes weg en nadat we ons kaartje hadden gescand en mijn tas was gecontroleerd, klommen we de trappen op naar boven. Halverwege bleven we even kijken naar de spelersbus die in de verte aan kwam rijden; de speelsters komen dus vrij laat aan voor een wedstrijd.

Onze plaatsen hadden we snel gevonden, heel hoog, met een goed uitzicht over het hele veld. Langzamerhand kleurde het stadion oranje, je zag slechts een enkele Engelse supporter met de wit/rode vlag. Tijdens het wachten werden we vermaakt door de stadionspeaker en videobeelden. Zo werden we op de hoogte gehouden van het verloop van de andere halve finale (Denemarken – Oostenrijk) in Breda, werden er beelden getoond van supporters, die elkaar een kus moesten geven, of dit juist níet deden en er werd gezongen en geklapt met de oranje “opblaasstokken”, die onder elke stoel te vinden waren.

Om 20.45 uur begon na het zingen van de volksliederen en het aftellen van 10 naar 0, de wedstrijd. Heel bijzonder om mee te maken. Terwijl je kijkt, luister je ook naar de trom die het publiek opzweept, of de trompet die weer een lied inzet en zing, juich en joel je mee met de andere supporters. En, als Engeland gevaarlijk dichtbij het Nederlands doel was, werd het heel stil, keek iedereen gespannen toe. Waarna heel vaak een OE——— volgde of een applaus als de keepster de bal weer vast had, of de aanval goed was afgeslagen. Twee keer ging er een grote zucht door het stadion, toen een speelster van Engeland op de paal schoot en toen een Nederlandse speelster een bal van de doellijn wegschopte.

Bij de drie doelpunten schóót het publiek omhoog en om de acties van Shanice van de Sanden bij de cornervlag werd hard gelachen. Wat een snelheid heeft deze speelster. Vaak werden haar acties beloond met een ingooi of een corner, waarop natuurlijk weer applaus volgde. De doelpunten heb ik later nog terug gekeken. Het doelpunt van Vivianne Miedema vond ik toch wel de mooiste van deze avond.

Helaas was het om 22.30 uur alweer voorbij. De tijd was omgevlogen. Alle 27.093 mensen gingen weer huiswaarts. Gevolg, heel veel auto’s die de stad uit wilden, waardoor alles vast kwam te staan. Wij bleven tot 00.15 uur in de auto op het parkeerterrein zitten en gingen pas rijden toen alles een beetje in beweging kwam. Om 2.15 uur rolden we ons bed in, na een historische avond voor het Nederlandse vrouwenvoetbal: het bereiken van de finale van het EK. En wij waren erbij, tralalalala.

Ibiza 2017; Dag 3 Cala des Jondal

Ibiza 2017; Dag 3 Cala des Jondal

Woensdag 19 juli, onze derde vakantiedag, besloten Febe, Linda en ik naar een klein strandje in het zuiden van Ibiza te gaan. Febe was hier al eens eerder geweest met vriendinnen en vond het leuk om ons dit strandje ook te laten zien. Eerst gingen we met de bus naar Eivissa, vanwaar we een taxi namen naar Cala des Jondal. We werden afgezet bij Blue Marlin.

Cala des Jondal is de meest trendy chill-outbaai van Ibiza. Het strand is 300 meter lang en 20 meter breed. Op het strand liggen voornamelijk gepolijste stenen, maar er is ook een stuk zand. Op het strand vind je onder andere het trendy Blue Marlin met luxe bedden en aan het eind van het strand het knusse Tropicana.

Ter hoogte van Tropicana gingen we op het zand zitten. In het eerste stuk van het water lagen ook veel stenen, daarom was er een bruggetje aangelegd om het water in te komen. Na het bruggetje nam je nog een paar grote stappen en kwam je op een zandbank, waar je tot je middel in het water kon staan. Het water was heerlijk, er werd door veel mensen gezwommen.

`s Middags aten we wat bij Tropicana, lekkere tosti’s en Ceasar salade. Daarna bleven we tot 18.00 uur nog lekker op het strandje zitten en namen toen bij Blue Marlin de taxi weer terug naar Eivissa. Hier hadden we om 19.30 uur afgesproken met Eus. Terwijl wij bij de haven aan het wachten waren, hoorden we een Spaanse moeder roepen om haar kind: “Laslo” “Laslo”. Haar kind was kwijt en er waren al verschillende mensen haar aan het helpen met zoeken. Linda besloot ook mee te gaan helpen en vroeg wat hij aan had. “Oranje kleding”, werd gezegd. En… hoera, Linda vond Leslo een eindje verderop in de haven, aan het huilen achter een gebouwtje. De moeder van Leslo was natuurlijk superblij dat Linda haar zoontje had gevonden.

’s Avonds aten we gezellig Tapas in het gezellige, oude havengebied en namen daarna de bus naar St. Eulària weer terug.

Ibiza 2017; Dag 2 Las Dalias

Ibiza 2017; Dag 2 Las Dalias

Dinsdag 18 juli, deden we overdag rustig aan. ’s Morgens heb ik gelezen bij het zwembad en ’s middags zat ik met de meiden op het strand voor het appartement. ’s Avonds gingen we met de bus naar Sant Carlos om Las Dalias te bezoeken.

Las Dalias is de meest historische hippiemarkt van Ibiza. De markt werd in 1954 voor het eerst gehouden. Er is een mooie binnenplaats waar tussen de wijnplanten de kraampjes zijn opgebouwd. Op deze markt is vooral veel kunstnijverheid te vinden.

De hippiemarkten van Ibiza zijn een overblijfsel uit de jaren 60 en 70, toen jonge drop-outs naar het eiland kwamen. Toen verkochten de hippies handwerk als zelf geknutselde sieraden of kleding die met natuurlijke verfstoffen was gekleurd. Daarmee hielden ze het hoofd boven water. De kraampjes op Las Dalias zijn heel sfeervol. De markt is overdag te bezoeken op zaterdag of op maandag- of dinsdagavond van 19.00 tot 01.00 uur.

Aanvankelijk wilden we een hapje eten in een restaurantje waar we vorig jaar wat hadden gedronken, even buiten het terrein van de markt. Maar de keuken zou pas om 19.30 uur opengaan, dus besloten vast naar de markt te gaan en daar een hapje te eten. Dit was veel leuker. Op het middenterrein was een restaurant in echte hippiestijl. Houten tafels, verschillende stoelen, prachtige gekleurde doeken, mooie vazen op tafel met takken en droogbloemen en verschillende borden. De bediening was erg vriendelijk.

Na het eten lekker geslenterd over de markt, fijn zo ’s avonds. De temperatuur is dan aangenamer en het is minder druk dan overdag. Op het eind lieten Linda en ik bij een kraampje hetzelfde soort armbandje maken met mooie, zelfgekozen kleuren. Om 23.00 uur namen we de laatste bus richting St. Eulària weer terug.

Ibiza 2017; Dag 1 De heenreis

Ibiza 2017; Dag 1 De heenreis

Onze vakantie naar Ibiza begon dit jaar al heel vroeg. Op maandag 17 juli liep om 2 uur ’s nachts onze wekker af, omdat we om 3 uur werden opgehaald door de taxi die ons naar Schiphol zou brengen.

We waren voorbereid op lange wachttijden, maar dat viel gelukkig reuze mee. We waren redelijk snel aan de beurt om onze koffers in te checken en ook door de douane ging alles heel voorspoedig. Zo konden we nog rustig aan wat tijdschriften kopen, koffie drinken en een broodje eten voordat we naar de gate liepen. Net voor het boarden om 6 uur zagen we Ruud Gullit de wachtruimte binnenkomen met waarschijnlijk zijn kinderen, ook óp naar Ibiza. Om half 7 gingen we de lucht in en na een goede vlucht kwamen we om 9.15 uur aan op het vliegveld van Eivissa. Hier namen we bus 24 naar Santa Eulària, waar we tien dagen in appartement Ros zouden verblijven.

Santa Eulària des Ríu is de op een na grootste plaats van Ibiza met stadsstranden en leuke winkels. Meer dan een kwart van de inwoners is geen Spanjaard; de inwoners komen vooral uit Duitsland, Engeland, Roemenïe, Italïe en Frankrijk, maar er wonen ook veel Argentijnen en Marokkanen. Aan de rand van de stad ligt een mooie oude brug, de Pont Vell. Ertegenover ligt de kerkheuvel Puig de Missa. Richting het strand loop je vanaf het busstation over de Rambla (Passeig S’Almera) en kom je uit op de prachtig aangelegde promenade.

Dit jaar hadden we zelf in november de vliegreis geboekt via Transavia en via Booking.com het appartement. Dat ging prima en ook het huren van een appartement in plaats van een hotel is ons weer heel goed bevallen. Bij het busstation van St Eulària vroeg ik een folder met de buslijnen en tijden, handig, omdat we veel met de bus wilden ondernemen.

Eigenlijk zouden we pas na 14.00 uur ons appartement in kunnen, maar alles was al schoongemaakt, dus konden we er al eerder in. De toezegging van “zeezicht” kwam uit, we hadden een prachtige kamer op de derde verdieping. Fijn dat we eerder konden inchecken, zo konden we ons vast installeren en op verkenning uit gaan. Hierna gingen we heerlijk bij het zwembad en op het strand liggen.

’s Avonds gingen we eten bij Restaurant Somiart op de boulevard. Die avond was het FLOWER avond, er werd muziek gedraaid uit de jaren 60 en 70, heel gezellig. Hierna gingen we naar bed, want we waren best moe van het zeer vroege opstaan…

#Werkplezier versus #werkdruk (3)

#Werkplezier versus #werkdruk (3)

#werkplezier
Een van de dingen die mij werkplezier geeft zijn de handvaardigheids- en tekenlessen die ik geef aan mijn groep op de vrijdagmiddag. Fijn, omdat het een les is die ik aan de groep als geheel kan geven en omdat het erg leuk is om te zien, hoe kinderen creatief bezig zijn.

Ik probeer altijd zo min mogelijk een voorbeeld te laten zien, omdat veel kinderen mijn voorbeeld anders gaan na-apen. Het is leuker om te zien met welke ideeën de kinderen zelf komen. De handvaardigheids- en tekenlessen probeer ik af te wisselen, net zoals “op het platte vlak” en “ruimtelijke” werkjes. Ideeën haal ik uit de methode “Moet je doen”, uit andere boekjes of van internet.

Tijdens deze lessen vinden de kinderen het fijn om samen te werken. Dat mag regelmatig, maar sommige kinderen vinden het dan erg moeilijk om bij de les te blijven. Zij vinden het vaak een beetje té gezellig. Een van de mooiste lessen van afgelopen schooljaar was het, in tweetallen een dier maken van kosteloos materiaal. Ik had van alles neergezet en de kinderen mochten helemaal zelf bedenken hoe ze het dier gingen maken. Echter… ze mochten van mij geen lijm of plakband gebruiken. Die middag waren de kinderen heel goed bezig en ontstonden er prachtige creaties.

#werkdruk
Het schooljaar 2016/2017 is voorbij… een jaar waarin ik een aantal keer enorme #werkdruk voelde. De eerste keer was in het najaar toen ik door omstandigheden een aantal maanden met een nieuwe -tijdelijke- collega de groep ging draaien. Mijn collega waarmee ik de groep 3/4 het schooljaar begon, ging voor aantal maanden een andere groep draaien. Voor de kinderen en voor mij wennen, een nieuwe juf van buitenaf, maar fijn dát er in elk geval iemand was die de groep met mij kon draaien.

Een tweede moment dat mij veel energie kostte was de studiedag waarop wij te horen kregen dat het gedaan was met de groepsplannen, maar dat we voortaan veel nieuwe -administratieve- dingen moesten gaan doen: van alle Cito’s een uitgebreide analyse invullen, een groepsoverzicht invullen, een nieuw format voor de dagplanning met doelen en differentiatie bijhouden, doelen op het white-board schrijven.
In deze maand kwam ook de actiegroep #POinactie melden dat het 5 voor 12 is … Ik voelde me er door alles wat op me afkwam deze periode erg mee verbonden. Veel mooie opinie stukken voorbij zien komen in de krant, het Onderwijsblad en op Facebook en twee keer meegedaan met acties van #POinactie.

Ben deze maanden ook na gaan denken over alle extra tijd die ik eigenlijk kwijt ben met thuis voorbereiden (elke maandagavond) en taken uitvoeren. Ik probeer de #werkdruk steeds meer bespreekbaar te maken op school. Dat heeft er toe geleid dat ik mijn eigen format kan blijven gebruiken voor mijn dagplanning. Fijn dat ik dat vertrouwen heb gekregen. Verder kijk ik kritischer naar de extra uren die ik maak, probeer ik oplossingen te vinden voor dingen die extra tijd kosten. Zo ga ik komend jaar mijn professionaliserings uren gebruiken voor het leren werken met de nieuwe schoolwebsite en dit overdragen aan een collega die deze taak toebedeeld heeft gekregen.

Dit was voorlopig mijn laatste stuk over #werkplezier versus #werkdruk. Net als #POinactie ga ik nu genieten van de zomer en pak ik half augustus de schoolse draad weer op.

#Werkplezier versus #werkdruk (2)

#Werkplezier versus #werkdruk (2)

#werkplezier
Naast het voorbereiden van lessen, het lesgeven zelf, het nakijken en allerlei andere bezigheden die echt met het werken in de klas te maken hebben, heeft iedere leerkracht taken te doen. Denk bijvoorbeeld aan MR lid zijn, het organiseren van feesten, ICT coördinator zijn, de schoolreis organiseren en voorzitter zijn van de teamvergaderingen.

Elk jaar worden op de laatste studiedag van het schooljaar alle taken verdeeld onder de personeelsleden. Elk personeelslid krijgt dan van de directie een jaarrooster, waarop te zien is op welke niet werkdagen er ook gewerkt moet worden. Denk aan vergaderingen, studiedagen en allerlei feesten. Dit hoort allemaal bij je werkuren. Ook krijgt elk personeelslid een berekening waarop precies staat hoeveel taakuren er nog gemaakt moeten worden. De afgelopen jaren heb ik me vooral bezig gehouden met de PR van de school. Ik heb heel wat foto’s geschoten. Niet alleen van de klas, maar ook algemene foto’s en foto’s van allerlei feesten. Deze foto’s gebruikte ik voor de fotobijlage van de nieuwsbrief, voor de schoolgids, voor stukjes in Het Krantje en voor mijn grootste taak: het bijhouden van de website. Ik vond dit fijne taken, omdat ik het rustig thuis kon doen, op tijd dat het mij uitkwam.

De laatste twee jaar heb ik heel wat minder taakuren te vervullen, omdat ik gebruik kan maken van de regeling “duurzame inzetbaarheid”, die er is sinds de nieuwe CAO en bedoeld is voor werknemers vanaf 57 jaar. Zo heb ik voor komend jaar alle taken die ik altijd deed af moeten staan, gewoon omdat ik er de uren niet meer voor heb. Komend schooljaar ga ik twee nieuwe taken doen: het lustrum organiseren en mij oriënteren op een nieuwe leesmethode voor groep 3 en een nieuwe schrijfmethode voor groep 3 t/m 8. Nieuwe uitdagingen dus.
En het bezig zijn met foto’s? Misschien vind ik wel nieuwe uitdagingen thuis, samen met Linda. Momenteel zijn we aan het nadenken wat we allemaal met ons -mooie- beeldmateriaal kunnen doen.

#werkdruk
In de periode dat de Cito toetsen worden afgenomen, ervaar ik #werkdruk, omdat er dan veel extra moet worden gedaan. Twee keer per jaar worden er verschillende toetsen afgenomen: Technisch lezen, Begrijpend lezen, Woordenschat, Spelling en Rekenen.

Technisch lezen wordt individueel in de klas afgenomen, terwijl de kinderen zelfstandig aan het werk zijn. Maar ook de andere toetsen worden in mijn combinatiegroep 3/4 gedaan met de ene groep, terwijl de andere groep zelfstandig aan het werk is. Van te voren moet ik werk hebben bedacht dat de kinderen zelf kunnen maken, omdat ik natuurlijk niet kan helpen, als ik een Cito afneem. Dit voorbereidende werk heb ik natuurlijk ook als ik gewone lessen moet geven.

Het grootste werk zit in het nakijken van de toetsen en daarna invoeren in ons digitale registratiesysteem. Alle fouten die de leerlingen hebben gemaakt moeten worden aangevinkt, waarna er een score te zien is. Hier kan dan het verschil worden bekeken tussen de M toets van het midden van het jaar en de E toets aan het eind van het jaar. Het gaat dan vooral om de groei. Laat een kind zien dat het voldoende is gegroeid? Of is het niet voldoende gegroeid of misschien zelfs achteruit gegaan? Allemaal vragen waar je je mee bezig moet houden en moet noteren in een analyse formulier. Verder moet je bedenken waarom het ene kind wel vooruit is gegaan en het ander niet en wat er gedaan gaat worden om het kind meer te laten groeien. Wel allemaal interessant en nuttig, maar je bent er erg veel tijd mee kwijt.

Het is niet zo dat je hier extra tijd voor krijgt, “het hoort er allemaal bij”. Zoals zo mooi wordt gezegd “bij je opslagfactor”. Het invullen van de analyseformulieren doe ik thuis, omdat ik er op school geen tijd en rust voor heb. Nadat alle formulieren zijn ingevuld moeten ze op de server van school worden geplaatst. Heel onhandig, want daar kan ik hier thuis niet bij. Maar goed, wie weet komt daar komend schooljaar een oplossing voor. Daarnaast is er nog overleg met de IB-er om alle resultaten van de groep te bespreken. Kortom, ik zal blij zijn als alles weer is gemaakt, nagekeken, ingevuld en besproken.

#Werkplezier versus #werkdruk (1)

#Werkplezier versus #werkdruk (1)

De #POactie spreekt over “minder werkdruk” in het onderwijs. Maar wat voel ik dan als werkdruk? We moeten met voorbeelden komen zei een collega laatst, en zo is het. Om duidelijk te maken, wáár het dan in zit. Daarom zal ik zal schrijven over wat ik ervaar als werkdruk, maar ook over werkplezier, want er zijn ook heel veel fijne momenten. Momenten, in het onderwijs, die je werkplezier geven. Ook hier zal ik over schrijven. Mijn mini blogs zijn ook te lezen op https://www.facebook.com/mijnwoordclusters/

#werkplezier
Woensdag 17 mei was het een stralende dag. Precies op die prachtige dag stond het FEEST gepland voor alle leerkrachten van onze school. ’s Morgens werden we toegezongen door de 108 leerlingen en de ouders die deze dag kwamen helpen. Daarna gingen we naar binnen, waar de kinderen hun eigen juf konden feliciteren en eventueel een cadeautje of mooie tekening konden geven. Hierna trakteerden we de kinderen op limonade en cake, die ze mochten versieren met hagelslag, M&M’s en (heel veel) slagroom.

Om 9.45 uur was het tijd om weer naar buiten te gaan. Hier werden de kinderen verdeeld in groepjes en werd onder begeleiding van ouders een grappig spel gespeeld. In een uur tijd moesten zoveel mogelijk opdrachten worden uitgevoerd. Na het spel konden de kinderen nog even buiten spelen en werd bekeken welk groepje had gewonnen. Op het eind van de ochtend kreeg het winnende groepje een prijsje en kregen alle kinderen nog een ijsje. Dit was zo’n dag die je #werkplezier geeft.
Een dag waarbij er genoeg ouders zijn die willen helpen en kinderen laten zien dat ze goed samen kunnen werken. Een dag waarop ik ’s middags geen nakijkwerk had en daarom tijd had om de nieuwe aardrijkskunde methode te bekijken en een oefenles voor te bereiden.

#werkdruk
Inmiddels draai ik al bijna 25 jaar combinatieklassen en ondanks dat ik dit al zoveel jaar doe, kost dit veel energie en voorbereidingstijd. Om een combinatiegroep goed te kunnen draaien is een goede voorbereiding heel belangrijk. Elke maandagavond ben ik bezig met de puzzel op te lossen: wat ga ik de ene groep laten doen, als de andere groep instructie krijgt over de zelfstandig werken les? Je kunt niet altijd zeggen: “Ga maar even lezen, ik kom over een kwartiertje bij jullie”. Begin groep 3 kan dat al helemaal niet, terwijl groep 4 dan toch ook nog de nodige uitleg nodig heeft. Daarom heb ik inmiddels heel veel nuttige werkbladen gemaakt, die ik kan inzetten.

Verder is het belangrijk om de groep die een zelfstandig werken les moet gaan doen, ook te vertellen wat er gedaan moet worden als iets niet wordt begrepen, of wat te doen als het werk af is. Als ik immers bij de ene groep een instructieles geef, kan ik niet de kinderen helpen in de andere groep. Tussendoor loop ik, als het mogelijk is, wel langs bij de kinderen om ze complimenten te geven of kleine aanwijzingen te geven.

Als leerkracht ben je bij een combinatiegroep net een jojo, zeg ik altijd. Je bent constant aan het switchen tussen de twee groepen en dat is wat veel energie kost. Vooral als je tussendoor kinderen aan het werk moet zetten “die geen zin hebben”, tig keer naar de wc lopen of juist veel te snel werken, omdat ze graag als eerste klaar willen zijn.
Gelukkig zijn er ook vakken, waarbij de groep als een geheel bezig is, zoals hoofdrekenen, aardrijkskunde en tekenen. Ook heb ik een keer in de week “Zelfstandig werken” ingepland, waarbij de kinderen zelf in tweetallen moeten lezen, een schrijfopdracht doen of werk verbeteren. Op dat moment heb ik tijd om leerlingen extra te helpen.

Nakijken doe ik altijd na schooltijd. Een kwartiertje tussen de middag, de rest na 15.15 uur, als alle kinderen zijn opgehaald en de klas weer is opgeruimd. Na het nakijken, leg ik alles klaar voor de volgende dag en probeer ik op woensdag om 15.00 uur en op de andere dagen om 17.00 uur naar huis te gaan. Werkbladen kijk ik meestal thuis na, waarna ik er boekjes van maak, zodat de ouders kunnen zien wat de kinderen hebben geoefend op school. Op vrijdag mail ik mijn duo-collega voor de overdracht, waarna het weekend is en ik vier dagen de tijd heb om me weer op te laden voor mijn werkdagen.