Monthly Archives: december 2016

“De kinderen van juf Kiet”.

“De kinderen van juf Kiet”.

kiet Op Sinterklaasavond ben ik met Linda naar het Filmhuis geweest, naar de documentaire “De kinderen van juf Kiet”. Een prachtige film over een juf die werkt met kinderen die net in Nederland zijn aangekomen en eerst les krijgen in een aparte klas, voordat ze naar een groep op een basisschool doorstromen.

De recensie die Pauline Kleijer schreef in de Volkskrant, vat de film goed samen. Daarom neem ik deze hieronder geheel over:
De kinderen van juf Kiet is een klein monument voor een juf, maar vooral voor haar dappere klas. Een parel van een documentaire: subtiel maar krachtig en met een feilloos gevoel voor wat er in hoofden van gevluchte kinderen kan omgaan.

Jorj hangt als een dweil over zijn schooltafel en is nergens toe te bewegen. ‘Ik heb een hersenstoring’, mompelt hij tegen zichzelf in het Arabisch. In de klas van juf Kiet moet hij eigenlijk Nederlands praten, maar hij is hier nog maar net. Net als zijn broertje Maksem heeft hij dikke wallen onder zijn ogen. De jongens, met hun ouders gevlucht uit Syrië, slapen slecht. Er zitten meer Syrische kinderen in deze internationale instroomklas in het Noord-Brabantse Hapert. Juf Kiet Engels (kordaat, streng waar nodig en altijd betrokken) probeert hen geduldig in het ritme van een Nederlandse basisschool te persen. De meeste kinderen storten zich met overgave op hun taakjes: letters schrijven, rekenen, tekenen. Alleen Jorj lukt het maar niet.

Petra Lataster-Czisch en Peter Lataster mochten een schooljaar lang meekijken in de klas van juf Kiet. Op ooghoogte van de kinderen filmden ze de dagelijkse bezigheden: de ruzies, het gegiechel, de verliefdheden, de kleine drama’s die op die leeftijd zo groot lijken. Zo moet de 6-jarige Leanne opboksen tegen de 8-jarige Haya, die haar betuttelt. De kleine Maksem is overal bang voor, terwijl Branche, afkomstig uit Macedonië, helemaal nergens mee lijkt te zitten.

Het ziet er altijd bedrieglijk eenvoudig uit, wat de Latasters doen. Het regisseursduo maakte eerder prachtige documentaires als Niet zonder jou (2010) en Als we het zouden weten (2007), waarin ze met oneindig veel respect de weerloosheid van de mens toonden: aan het eind, of juist het te vroege begin van het leven. Daarmee vergeleken zijn de kinderen van juf Kiet wonderen van vitaliteit, maar ook kwetsbaar. Haast terloops komt dat tot uiting. Jorj is het meest sprekende voorbeeld. In een gesprek met de juf vertelt hij welke angsten hij heeft uitgestaan in Syrië. ‘Buiten boem boem, niet goed.’ Maar ook in de ogen van Haya, pestkopje in de dop, is te zien hoe ze hunkert naar veiligheid. Het vertrouwen dat juf Kiet in haar toont, is het juiste medicijn.

Met messcherpe zorgvuldigheid leggen de Latasters het vast. De kinderen staan steeds voorop in deze observerende documentaire, waarin, behalve het schoolpersoneel, geen volwassene voorkomt. Een slimme keuze, want juist de onderonsjes tussen de leerlingen zijn het onthullendst, grappigst en aandoenlijkst.

Het vertrouwen dat juf Kiet in de moeilijke kinderen toont, is het juiste medicijn.

Knap is ook hoe de filmmakers de scènes voor zich laten spreken. De uitgekiende montage van Mario Steenbergen, die uit honderden uren filmmateriaal kon putten, is sturend zonder betekenis op te dringen. Dat creëert lucht. Ontroerend wordt het toch wel, met geboren filmsterretjes als de expressieve Leanne en de grapjas Jorj.

De kinderen van juf Kiet is een parel van een documentaire: subtiel maar krachtig en met een feilloos gevoel voor wat er in kinderhoofden kan omgaan. Een klein monument voor een juf, maar vooral voor haar dappere klas.

Kortom: een aanrader om te gaan bekijken.

“Heerlijk avondje”

“Heerlijk avondje”

sint-3 “Zie de maan schijnt door de bomen.
Makkers, staakt uw wild geraas.
Het heerlijk avondje is gekomen,
’t avondje van Sinterklaas.

Vol verwachting klopt ons hart.
’t Grote feest gaat weer van start.
Vol verwachting klopt ons hart.
’t grote feest gaat weer van start”.

Bij ons zondag 4 december geen groot feest, maar wel een gezellige middag met spelen van “het dobbelspel” en lekker snoepen en eten.

Sinds vorig jaar spelen we “het dobbelspel”, waarvoor we dit jaar allemaal drie cadeautjes van €7,50 moesten kopen. Een van de cadeautjes moest een “eet-cadeautje” zijn. Dat mocht van alles zijn, als het maar met eten (of snoepen) te maken had.

Terwijl we bezig waren met de voorbereidingen, zagen we de overburen, druk in de weer met “de zakken”. Terwijl hun kinderen binnen aan het spelen waren, bracht moeder de zakken naar de auto, die voor het huis stond. Váder ging een paar uur later de zakken weer uit de auto halen en neerleggen voor de achterdeur. Een mooi gezicht om dit zo van een afstandje te bekijken.

“De zak van Sinterklaas
Sinterklaas, Sinterklaas.
De zak van Sinterklaas,
o jongens, jongens, ’t is te dwaas.
Daar stopt hij, daar stopt hij,
daar stopt hij met veel zin,
de hele, de hele,
de hele wereld in…”

Om 16.00 uur waren we compleet en dronken we eerst wat, met lekkers er bij: Banketletter, kruidnoten, chocolade en marsepein. Hierna speelden we het dobbelspel met onze aparte dobbelsteen, waarop o.a. staat “Kies een cadeautje“, “Ruil een cadeautje” en “Schuif alle cadeautjes naar links“. Vooral deze laatste is heel hilarisch. Eerst schuiven we nog echt alle cadeautjes naar links, tot iemand zegt:”We kunnen ook gewoon de pakjes laten liggen en allemaal een plek naar rechts opschuiven”. Zo wissel je tijdens het spel heel vaak van plaats, heb je steeds andere cadeautjes voor je neus en vooral tijdens de laatste ronde, die op tijd gaat, is het heel grappig als je nét denkt:”Hé, ik zit nu bij leuke cadeautjes”, dat je dan tóch weer met z’n allen een plek moet opschuiven.

Bij de eerste ronde mocht je een cadeautje van de tafel pakken als je “Kies een cadeautje” had gerold. Zo werden alle cadeautjes verdeeld. Bij ronde 2, werd “Kies een cadeautje“, “Pak een cadeautje uit“, zodat je zag wát je weggaf of ruilde met een ander. Ronde 3 was het spannendst. De wekker werd op 10 minuten gezet. Als deze afging, waren de cadeautjes, die je voor je had liggen voor jou. Het was een vrolijke boel. Op het eind hadden we allemaal leuke cadeautjes en genoten we van de traditionele zelfgemaakte maaltijdsalade en tomatensoep. Als toetje namen we nog een stukje kruidnoot cheesecake, die Febe en Linda ’s middags hadden gemaakt.

En op 5 december? Toen heb ik nog heerlijk gesnoept van de restjes die over waren en ben ik ’s avonds gezellig met Linda naar het Filmhuis geweest.

“Dag Sinterklaasje, dag, dag.
Dag, dag, lieve Piet.

Dag, Sinterklaasje, dag, dag.
Luister naar ons afscheidslied”.

De teksten van de bovenstaande liedjes komen uit het boekje “Sinterklaasje kom maar binnen met je Piet”
(De sinterklaasliedjes van nu) van Paul Passchier en Thedo Keizer.