Buren

Buren

th (4) “Beter een goede buur dan een verre vriend” luidt het spreekwoord. Van de week ging ik  thee drinken bij buurvrouw Petra en daarom vind ik het leuk om een blog te schrijven over een aantal buren die ik me nog kan herinneren.

De eerste buren die ik me herinner is de familie Toussaint, die naast ons woonden op de Haverkamp in Mariahoeve/Den Haag. We woonden daar in de zestiger jaren en hadden allebei een zandbak in de tuin. Die van de buren was echter groter en had een prachtige houten rand, waar je lekker op kon zitten. Vooral buurjongen Bert herinner ik mij nog goed, met wie ik ook in de klas zat en die op onze verjaardagsfeestjes kwam. Verderop in de straat woonde Hansje. Hansje herinner ik mij nog goed, omdat hij thuis de eerste TV van de buurt had! De buurtkinderen vonden dat geweldig en zaten er regelmatig met een hele groep te kijken op woensdagmiddag.

Toen we eind jaren zestig verhuisden naar een nieuwbouwwijk in Leidschendam, kwamen we naast twee heel verschillende buren te wonen. Met de familie Pieters, ook met drie kinderen, hadden we een heel goed contact. Vooral mijn zus, die veel samen deed met buurmeisje Jacqueline. Ze deelden de liefde voor paarden en nog steeds hebben ze contact met elkaar. Aan de andere kant woonde een buurman die er een sport van maakte om zijn grasveld zo mooi mogelijk te maken, waardoor het meer een gazon leek, dan een grasveld waarop je lekker kon spelen. Deze buurman, herinner ik mij, klaagde veel over ons piano spelen. Volgens mij sprak hij met mijn moeder tijden af waarop we “mochten spelen” (of na welke tijd we níet meer mochten spelen:)

In 1980 ging ik in een maisonette wonen in Hellevoetsluis. Ik woonde daar in een hoekhuis en had dus maar aan een kant buren. Dat waren oudere mensen waar ik geen contact mee had. Ik zie alleen nog het hoofd van de buurman voor me, als hij weer eens om de balkonrailing mijn huiskamer binnen keek om te kijken naar ….. ja, waarnaar eigenlijk? Vreemd was het wel, vooral als ik toevallig zíjn kant op keek.

Ook herinner ik mij de buren in de Damsigstraat. Eind jaren tachtig kwamen wij er naast oudere buren te wonen. Zo langzamerhand verjongde de buurt en zo kregen wij aan de ene kant Michel en Eri te wonen en aan de andere kant Gijs en Astrid. We spraken regelmatig over huis, tuin en kinderdingen. Het was een gezellig tijd met leuke herinneringen.

In de wijk waar we nu wonen, wonen ook veel mensen met oudere kinderen, die nog thuis wonen of de deur al uit zijn. Aan de ene kant hebben we Arie en Tineke wonen, aan de andere kant Paul en Petra. Met onze overburen Peter en Nienke hebben we nog het meeste contact. We passen af en toe op, op hun kleine kinderen of op hun huis, als ze op vakantie zijn.

Soms zie je TV programma’s waarin burenruzies gesust moeten worden. Gelukkig heb ik dit nooit mee hoeven maken en heb ik juist aan veel buren fijne herinneringen …

One Response »

  1. Helaas zijn deze tv programma’s maar al te echt. Gelukkig zijn er dan vaak nog mediators die ervoor kunnen zorgen dat de buren alsnog door één deur kunnen samen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.