Category Archives: Herinneringen

Herfstvakantie 2018

Herfstvakantie 2018

Een vlinder
telt geen maanden
doch momenten
en heeft tijd genoeg

De leuke momenten van mijn herfstvakantie heb ik opgeschreven om te bewaren als fijne herinneringen.
Voor mij begon de herfstvakantie al op donderdag 18 oktober.
’s Morgens reed ik om 10 uur richting Delft om op te gaan passen op klein(e)zoon. Leuk om hem ook eens mee te maken tussen z’n eigen speelgoed en te zien waar hij thuis zoal mee speelt. Hij begint al een beetje het bouwen met Duplo blokken te begrijpen en ook het keukentje -gekregen van onze overburen- is favoriet.  Zo liep hij met in elke hand een grote pan uit de “echte” keuken, naar het fornuisje en zette de pannen er op, waarna hij van alles in de pannen ging stoppen. Een mooi gezicht.

Vrijdagavond ging ik badmintonnen. Het was wel niet “mijn avond”, maar in de vakantie, is het lekker om ook eens op een andere speeldag te badmintonnen. Als bestuurslid is het daarbij ook leuk om eens andere spelers te ontmoeten van onze badmintonclub.

Zondag 21 oktober vond ik het tijd om toch maar mijn zomerkleding om te ruilen voor mijn winterkleding. Aan de lange zomer en nazomer zou nu toch écht wel eens een einde komen? Ik haalde mijn winterkleding uit de koffers en stopte de zomerkleding er in terug. Het uit de koffers halen van de seizoenskleding is altijd leuk, vind ik. Er komen vaak momenten voorbij als: “O ja, dat had ik ook nog”. In de vakantie was het nog een paar dagen aardig weer, maar halverwege werd het dan toch écht winters en had ik het wisselen toch niet voor niets gedaan.

Maandag 22 oktober ging ik gezellig met Linda en Noah naar Monkey Town in Rijswijk. Noah was al vaker in zo’n binnenspeeltuin geweest, dat was goed te zien. Hij klauterde, bouwde en gleed er lustig op los. Tussendoor dronken en aten we wat aan de vele tafels die er stonden. Na twee uur spelen, lopen en klimmen was het tijd om naar huis te gaan. Noah viel in de auto gelijk in slaap. Thuis aangekomen kon ik hem al slapend in zijn bedje leggen, waar hij nog twee uur doorsliep en ik ook even bij kon komen van ons Monkey Town avontuur.

Dinsdagochtend kreeg ik van een badminton speelster stapels prachtig gekleurd papier en bijpassende enveloppen. Ooit maakte ze zelf kaarten, maar inmiddels niet meer en daarom gaf ze alles aan mij. Heel lief. ’s Avonds genoot ik van de voetbalwedstrijd Ajax – Benfica op de televisie. Helemaal geweldig toen Ajax in blessuretijd tóch nog 1-0 wist te scoren.

Woensdag ben ik met Linda naar Ikea geweest. Altijd leuk om daar rond te lopen en ideeën op te doen. Ik kocht er een kleed voor de klas, een wekker voor op mijn werkplek op zolder en een lijstje voor de oude kerstfoto, die ik had gekocht bij de Y-hallen.

Vrijdag ben ik met nicht Irene en haar man naar het Gemeentemuseum in Den Haag geweest, waar we de tentoonstelling “Art Nouveau” bekeken en schilderijen van Alexej von Jawlensky bewonderden. Er was nog veel meer moois te bekijken, maar we wilden ook nog even langs het ernaast gelegen Fotomuseum. Hier bekeken we de tentoonstelling “Generation Wealth” van Lauren Greenfield, die zich al 25 jaar bezig houdt met het thema “rijkdom”. Generaton Wealth is een verslag van het verlangen om rijk te zijn, tegen elke prijs. Ook in Het Fotomuseum zijn nog meer dingen de moeite waard om te bekijken, reden dus om nog een keer die kant op te gaan. ’s Avonds keek ik via Netflix “De Marathon” met Linda. Een mooie film die we allebei nog niet hadden gezien.

En ook de laatste dag van de vakantie ging ik er op uit. Met Febe en Linda bezocht ik het Anne Frank huis in Amsterdam. Het verhaal van Anne maakte op mij als 15- jarige enorme indruk. Ze heeft mij geïnspireerd om ook dagboeken te gaan schrijven en Het Achterhuis heb ik meerdere keren gelezen. Het huis heb ik in het verleden wel eens bezocht, en ook nu was het weer heel indrukwekkend. Anne, geboren in hetzelfde jaar als mijn vader, gestorven onder vreselijke omstandigheden, we werden er stil van. Na dit bezoek gingen we lunchen bij “Bagels en Beans”, waarna we naar de Kalverstraat liepen. Ik wilde graag een jurk voor mijn 60e verjaardag kopen. Leuk om dit met de meiden te doen; zij hielpen mij met keuren. Te kort, te kleurrijk, te zakkerig, te oubollig. Het was nog een hele opgave, maar uiteindelijk was daar dé jurk. Febe wees me er op; een vrolijke jurk met herfstkleuren. De jurk stond me heel leuk en zat goed. De missie was geslaagd. Nadat we gezellig bij Febe op haar kamer een hapje hadden gegeten, reed Linda weer naar huis.

Het was een fijne herfstvakantie, met mooie momenten thuis en “op pad”.

“Op kamers”

“Op kamers”

Ruim 40 jaar geleden, in de zomer van 1977, besloot ik “op kamers” te gaan. Ik was 19 jaar en zou na de zomer naar het tweede jaar van de Pedagogische Academie gaan. Tijd om zelfstandig te gaan wonen vond ik. Niet omdat ik het thuis niet meer naar mijn zin had, maar het leek mij gewoon leuk om zélf boodschappen te doen, te koken en bezoek te ontvangen.

Ik kwam terecht in de Paul Gabriëlstraat in Den Haag, waar ik een gemeubileerde kamer kon huren voor 275 gulden per maand. De kamer bevond zich op de tweede etage in het huis van Henk en Marry, een jong stel met een kindje van 9 maanden.

De kamer, van ongeveer 16 vierkante meter, had een houten donkerbruin gebeitste vloer, twee groene muren en paarse gordijnen van batik stof. Op de grond lag een paars kleed en op het bed lag een sprei van dezelfde stof als de gordijnen. Verder was er een vaste wastafel en waren er twee deuren die open konden naar het kleine balkon. Ik kon gebruik maken van de keuken op de eerste etage, had een klein stukje van de koelkast tot mijn beschikking, kon gebruik maken van de douche, die naast mijn kamer lag en van de telefoon, die een extra aansluiting op mijn kamer had.

De kamer huurde ik met de grote meubelstukken zoals een bed, een ronde tafel en een vaste kast voor mijn kleding. De kleine meubels waren van mijzelf: kleine kastjes, stoeltjes en héél veel planten, die echt overal stonden. Mijn kamer lag heerlijk centraal, vlakbij het centrum van Den Haag, waar ik regelmatig alleen naar de bioscoop of het theater ging. Ook het Haagse Bos, Clingendael en het strand lagen op fietsafstand, waar ik regelmatig te vinden was, gezien de vele foto’s die ik hier heb geschoten. De kerkklokken, die op mijn kamer goed te horen waren, gaven mij, vooral in het begin, een vertrouwd gevoel.

Het langst fietsen was voor mij nog Leidschendam, naar het huis van mijn moeder aan de Willem de Rijkelaan. Hier fietste ik elke week meerdere keren heen, omdat ik dan ging badmintonnen in De Fluit. Elke woensdagavond speelde ik met mijn badmintonvrienden en in de weekenden was er competitie. Het was de tijd van lang blijven hangen in de kantine, toernooien en allerlei uitstapjes die we met elkaar maakten. Op mijn kamer kon ik dan weer bijkomen van alle drukte.

Ik vond het heerlijk om achter mijn bureau te schrijven en te luisteren naar muziek van Juliën Clerc, Patti Smith en Fleetwood Mac. Bij de muziek van Saterday Night Fever en Grease kon ik heerlijk dansen en zingen, lekker in mijn uppie, niemand die het zag. Ook luisterde ik regelmatig naar de radio, een TV had ik niet. Ook herinner ik mij nog dat ik dwarsfluit speelde en elke week een paar keer moest oefenen voor de volgende les op vrijdag. De buurjongetjes vonden dat heel bijzonder, ze keken dan om het hoekje van het balkon en maakten rare geluiden om de aandacht te trekken. Daar kon ik me aardig aan ergeren.

In april 1979 kwam ter sprake, dat ik een etage zou kunnen huren in het grote huis van mijn oma in Scheveningen. Wat was ik blij! Een etage…. dus veel meer ruimte en een eigen keukentje en badkamer. Helaas ging dit feest op de valreep niet door, door onenigheid in de familie. Ik huilde uit bij Henk en Marry en zij waren zo lief om te zeggen, dat ik nog bij hen kon blijven wonen.

Maar een jaar later moest ik de kamer dan toch echt verlaten. De reden weet ik niet meer, maar ik denk dat het gezin de kamer zélf nodig had i.v.m. gezinsuitbreiding. Ik zette daarom een advertentie: “Spoed! Jonge onderwijzeres zoekt kamer(s) met kookgelegenheid” en vond een kamer in een luxe villa in de Laan van Leeuwesteyn in Voorburg. Het was een prachtig huis, waar ik een kleine kamer huurde, en gebruik kon maken van de riante badkamer. Ik zou er slechts enkele maanden wonen, omdat ik een baan vond in Hellevoetsluis. Destijds een groeigemeente, waar de woningen en scholen uit de grond werden gestampt. Ik kon er mijn eerste “echte” huis huren. Na drie jaar “op kamers” kreeg ik dan tóch een grotere woonruimte met een eigen keuken en een badkamer. Een heel rijk gevoel, vooral ook door het prachtige uitzicht over het Haringvliet.

Pakjesavond

Pakjesavond

“Wie komt er alle jaren
weer uit Spanje varen?
Over de grote zee, ja ja…
Dat is Sinterklaas, hoera!

Wie brengt er veel cadeautjes?
Pakjes en pepernootjes,
letters van fijne chocola…
Dat is Sinterklaas, hoera!”

Dit jaar vierden we pakjesavond op zaterdag 2 december. We waren dit jaar met een grote groep; Eus-Iris, Joep-Nikita en Noah, Febe-Max en Linda-Rowan. De afgelopen weken waren we op pad gegaan om cadeautjes te kopen voor het traditionele dobbelspel. Dit jaar kocht iedereen twee “gewone” cadeautjes van €7,50 en een “eet” cadeautje van €5,- We kochten niet alleen cadeautjes voor het spel, maar dachten ook aan Noah, die voor het eerst Sinterklaas mee zou vieren. Er lagen dan ook heel wat cadeautjes voor hem klaar.

Overdag maakten we de zitkamer “kindproof”, dekten we alvast de tafel en gingen Linda en ik in de keuken aan de slag. voor het avondeten. Linda maakte Surinaamse nasi en ik maakte, net als vorige jaren, tomatensoep met paprika en varkensvlees en een maaltijdsalade met aardappel, ei, komkommer, appel en ui.

Rond half 4 kwam iedereen aan en dronken we eerst gezellig thee met kruidnoten, marsepein en chocola. De salontafel hadden we voor de TV gezet, zodat Noah alle ruimte had om te tijgeren, bíjna te kruipen en staan. Na even wennen en kijken wie er allemaal waren, vond hij alle aandacht prima. De cadeautjes uitpakken begreep hij nog niet zo, daar werd hij mee geholpen. Het mooist van alles vond Noah het gekleurde sinterklaaspapier en de plakbandjes.

Nadat Noah had gegeten en in bed was gelegd, gingen wij eten en het dobbelspel spelen.
Alle 24 cadeautjes werden in het midden op de grond gelegd. Op een speciale dobbelsteen stond wát je moest doen. Alle cadeautjes werden verdeeld door “Kies een cadeautje”. Ondertussen kon het ook zijn dat je een cadeautje moest ruilen of een plaats moest opschuiven. Toen alle cadeautjes verdeeld waren, begon ronde 2. In plaats van een cadeautje te kiezen, moest je een cadeautje uitpakken, zodat langzamerhand zichtbaar werd welke cadeautjes er waren gekocht. Heel leuk om te zien. Bij ronde 3 zette Linda de timer op ongeveer 18 minuten. Dit was de meest hilarische ronde, vooral tegen de tijd dat de timer bíjna af zou gaan. Want dat betekende dat de cadeautjes die voor je lagen voor jou zouden zijn. Na afloop werd nog het een en ander spontaan geruild, zodat iedereen drie cadeautjes had.

We sloten de avond af met het spelen van “30 seconds”, met vier tweetallen. Rowan en ik hobbelde al gauw achteraan, maar de andere tweetallen waren erg aan elkaar gewaagd. Er werden prachtige omschrijvingen gegeven en er werd veel gelachen. Nikita en Linda en Joep en Max stonden tot op het eind gelijk. Maar helaas voor Max, kon hij niet op tijd een goede omschrijving geven van “Ciske de Rat”, waardoor een kostbaar punt verloren ging en de meiden nipt wisten te winnen.

En vandaag, op 5 december? Vanmorgen ging ik met 30 badmintonleden “Sinthusselen” en ben ik na afloop gezellig gaan lunchen met badmintonvriend Fred. Hij verwende me met een prachtig gedicht, erg leuk.


“Dag, Sinterklaasje, dag, dag.
Dag, dag, lieve Piet.

Dag, Sinterklaasje, dag, dag.
Luister naar ons afscheidslied”.

Zomaar een zondag.

Zomaar een zondag.

Voor deze blog was ik aan het bedenken waar ik over zou kunnen schrijven. Er kwam maar geen idee bovendrijven, tot ik opeens bedacht: “Misschien is het leuk om eens te schrijven over zomaar een zondag”. Een zondag waarop ik geen bijzondere dingen onderneem, maar me gewoon thuis vermaak. Vandaar onderstaande blog over “zomaar een zondag”.

Vandaag, zondag 19 maart, stond ik even na 8.15 uur op. Het was nog heerlijk stil in huis, omdat de rest van de familie nog sliep. Nadat ik me had gewogen (doe ik iedere dag als ik vrij ben), ging ik met de wasmand met was voor 60 graden naar beneden. Hier zette ik thee, maakte een croissantje met ham en komkommer klaar, deed de was in de wasmachine en ging ontbijten aan de keukentafel. Tijdens het ontbijt keek ik op mijn mobiel of er nog berichtjes waren binnengekomen, daarna las ik wat in het AD Magazine.

Inmiddels was het half 10 en ging ik “de planten doen”: Water geven, gele blaadjes wegknippen, oude bloemen weggooien en kaarsen die waren opgebrand, vervangen voor nieuwe. Hierna ging ik mijn tas met spullen voor school ordenen. Meestal doe ik dit op zaterdag, maar daar was het gisteren nog niet van gekomen. Een aantal stencils moest ik nog nakijken en daarna maakte ik van alle stencils van de afgelopen weken boekjes voor de kinderen, die ze mee naar huis mogen nemen. Zo kunnen de ouders zien welke stof is aangeboden.

Inmiddels was de was klaar. Deze ging ik eerst ophangen op zolder, voordat ik een stuk fruit ging eten en koffie ging drinken. Tijdens de koffie zat ik in mijn favoriete stoel, vlakbij de verwarming en met uitzicht op de achtertuin. Ik las verder in de spannende triller “Ik hou je in de gaten” van Joy Fielding. Na dit eerste kopje koffie ging ik de bedden opmaken en begon ik op zolder met het inpakken van allerlei “uitzet” spullen van Linda. Bij Ikea had ik laatst verhuisdozen gekocht, zodat alles wat Linda inmiddels verzameld heeft goed ingepakt kon worden. Rond 12.45 uur was het tijd voor de tweede koffieronde. Ik las weer verder in het boek en ging daarna weer naar zolder om door te gaan met de dozen. Na het inpakken gaf ik ze een plekje onder het schuine dak.

Inmiddels was het 14.00 uur. Voordat ik mijn lunch klaarmaakte, zette ik runderlappen op, die 2 1/2 uur moesten sudderen. Deze zondag at ik een lekker broodje haring en een restje salade van gisteravond. Hierna ging ik weer naar zolder om het laatste op te ruimen: De wieg die toch niet nodig was en een ventilator die er nog stond sinds de zomer. Eerst de plek leeggehaald waar alles moest komen, er gestoft en gezogen en daarna alles weer ingeruimd. Het ziet er weer ruim en netjes uit op zolder, vooral ook omdat ik nu dan toch maar de zeer grote lidcactus heb weggegooid, die daar stond te verstoffen.

Na al het opruimen, stoffen en zuigen ging ik me dan -eindelijk- wassen en aankleden. Tegen half 5 zette ik thee en schreef ik het eerste deel van deze blog. Verder hielp ik Linda nog even met haar afstudeervoorstel en toen was het alweer tijd om te gaan koken: aardappelen, snijbonen en rundvlees met jus. Een van onze favoriete zondagsgerechten. Na het eten keek ik nog een stukje Studio Sport en het NOS Journaal. Daarna heb ik alvast voorbereid voor de komende schoolweek. Meestal doe ik dit op maandagavond, maar morgen wil ik op tijd naar bed, omdat ik dinsdagochtend naar Utrecht ga voor de cursus “Automatiseren kun je leren”. Meestal ben ik de hele avond bezig met voorbereiden, maar vandaag ging het vlot, omdat komende vrijdag uitvalt als lesdag.

Dit was “zomaar een zondag”, een hele gewone “thuisblijfdag”. Toch was dit ook wel een bijzondere dag; 19 maart. Precies 101 jaar geleden werd op 19 maart pa Kaiser geboren. 101 jaar geleden, 1916… hoe zou “zomaar een zondag” er toen hebben uitgezien???

Herinneringen 2016

Herinneringen 2016

Op onze Kerst- en Nieuwjaarskaart stond:
Wie van zijn
herinneringen
kan genieten,
leeft tweemaal.
Een spreuk die ik gelezen heb in de Flow en heb gebruikt, omdat ik dit heel sterk voel als ik bezig ben met het inplakken van foto’s, kaartjes, stukjes uit de krant enz. Het is net of je alles dan nog een keer beleeft, heel leuk.

Er zijn herinneringen die elke jaar weer terugkomen, omdat ze traditie zijn geworden. Een aantal herinneringen van afgelopen jaar heb ik hieronder beschreven, iedere maand heb ik één herinnering uitgekozen:

Januari 2016: Deze maand begon ik weer met het luisteren en kijken naar het Nieuwjaarsconcert. Deze traditie heb ik overgenomen van mijn moeder, met wie ik vroeger samen deze uitzending bekeek.

Februari 2016: Op de vrijdag in de voorjaarsvakantie gingen we naar Schiphol voor de “Schiphol behind the scenes” tour. Het was een leuke, leerzame tocht waarbij we met een bus langs delen van Schiphol reden, waar je anders niet mag komen.

Maart 2016, Deze maand werd Jacques 65 jaar. Hij vierde dit met een feest op tennispark Overdam. We spraken weer met familieleden en vrienden die we al veel te lang niet meer hadden gezien.

April 2016: Koningsdag vieren is inmiddels ook een terugkomende traditie. In 2016 gingen Eus en ik weer naar de vrijmarkt op de Julianabaan in Voorburg. Déze Koningsdag bezochten we niet meerdere vrijmarkten, omdat het die dag wel herfst leek. Regen (in sommige delen van het land zelfs sneeuw), wind en kou, we hebben meestal beter weer op deze feestdag.

Mei 2016: Begin mei ging ik met Linda naar Ibiza. We hadden de pech dat in Nedeland “de mussen van het dak vielen” en dat het op Ibiza bewolkt en aan de frisse kant was. Maar toch hebben we er een heerlijke week gehad, met overnachten in een nieuw hotel, een bezoek aan het strand van Beneiras (met de trommelaars) en weer een bezoek aan het eiland Formentera.

Juni 2016: In juni organiseerde de tennisclub van Febe een familietoernooi. Ik, al jaren geen tennisracket vastgehouden, deed ook mee. Samen met Febe en Linda ging het best aardig en was het die dag vooral leuk om eens te zien waar Febe zoveel -gezellige- uren doorbrengt.

Juli 2016: Ook in juli zijn we naar Ibiza geweest. Dit keer naar de ándere kant van het eiland, waar we hebben genoten van de leuke strandjes en de prachtige zonsondergangen. Zo langzamerhand wordt “naar Ibiza gaan” ook een traditie. Komende zomer gaan we wéér…

Augustus 2016: Nog net in mijn zomervakantie had ik een gezellige zussendag in Apeldoorn, waar we fietsten over de Hoge Veluwe en het Jachthuis Sint Hubertus bezochten. Het was die dag heerlijk zomerweer, zodat we aan het eind van de middag ook lekker buiten konden eten. In de trein, terug naar huis, zag ik op mijn mobiel dat Sanne Wevers olympisch kampioen werd op de balk. Een mooi moment.

September 2016: September was al bijna voorbij, toen we het jubileum vierde van onze familiedagen. Voor deze tiende keer hadden we twee achtpersoons huisjes gehuurd voor een weekend. We speelden met elkaar spelletjes, aten gezellig in het huisje en het restaurant en probeerden binnen het uur te ontsnappen uit een escape room.

Oktober 2016: In de herfstvakantie ging ik weer op pad met de meiden. Een dagje Amsterdam en naar de film. Altijd gezellig om samen ergens een hapje te eten en te shoppen.

November 2016: De maand waarin we beiden jarig zijn. Op mijn verjaardag haalden we eten en speelden we ’s avonds gezellig Catan. Een dag later, de verjaardag van Eus, gingen we ’s middags naar een documentaire over The Beatles in Buitenhof. Daarna gingen we samen uit eten bij een Thais restaurant in Voorburg.

December 2016: In deze maand liggen natuurlijk heel veel  herinneringen, met alle feestdagen. De leukste herinnering van afgelopen december is toch wel Lissabon, waar ik tussen Kerst en Oud- en Nieuwjaar hele gezellige dagen heb gehad met Febe en Linda.

Gebeurtenissen die vaker terugkomen worden tradities. Dan is niet alleen het moment zélf en de napret leuk, maar kun je ook al genieten van de vóórpret.
Ik wens iedereen, beter laat dan nooit, een jaar met mooie herinneringen.

“Heerlijk avondje”

“Heerlijk avondje”

sint-3 “Zie de maan schijnt door de bomen.
Makkers, staakt uw wild geraas.
Het heerlijk avondje is gekomen,
’t avondje van Sinterklaas.

Vol verwachting klopt ons hart.
’t Grote feest gaat weer van start.
Vol verwachting klopt ons hart.
’t grote feest gaat weer van start”.

Bij ons zondag 4 december geen groot feest, maar wel een gezellige middag met spelen van “het dobbelspel” en lekker snoepen en eten.

Sinds vorig jaar spelen we “het dobbelspel”, waarvoor we dit jaar allemaal drie cadeautjes van €7,50 moesten kopen. Een van de cadeautjes moest een “eet-cadeautje” zijn. Dat mocht van alles zijn, als het maar met eten (of snoepen) te maken had.

Terwijl we bezig waren met de voorbereidingen, zagen we de overburen, druk in de weer met “de zakken”. Terwijl hun kinderen binnen aan het spelen waren, bracht moeder de zakken naar de auto, die voor het huis stond. Váder ging een paar uur later de zakken weer uit de auto halen en neerleggen voor de achterdeur. Een mooi gezicht om dit zo van een afstandje te bekijken.

“De zak van Sinterklaas
Sinterklaas, Sinterklaas.
De zak van Sinterklaas,
o jongens, jongens, ’t is te dwaas.
Daar stopt hij, daar stopt hij,
daar stopt hij met veel zin,
de hele, de hele,
de hele wereld in…”

Om 16.00 uur waren we compleet en dronken we eerst wat, met lekkers er bij: Banketletter, kruidnoten, chocolade en marsepein. Hierna speelden we het dobbelspel met onze aparte dobbelsteen, waarop o.a. staat “Kies een cadeautje“, “Ruil een cadeautje” en “Schuif alle cadeautjes naar links“. Vooral deze laatste is heel hilarisch. Eerst schuiven we nog echt alle cadeautjes naar links, tot iemand zegt:”We kunnen ook gewoon de pakjes laten liggen en allemaal een plek naar rechts opschuiven”. Zo wissel je tijdens het spel heel vaak van plaats, heb je steeds andere cadeautjes voor je neus en vooral tijdens de laatste ronde, die op tijd gaat, is het heel grappig als je nét denkt:”Hé, ik zit nu bij leuke cadeautjes”, dat je dan tóch weer met z’n allen een plek moet opschuiven.

Bij de eerste ronde mocht je een cadeautje van de tafel pakken als je “Kies een cadeautje” had gerold. Zo werden alle cadeautjes verdeeld. Bij ronde 2, werd “Kies een cadeautje“, “Pak een cadeautje uit“, zodat je zag wát je weggaf of ruilde met een ander. Ronde 3 was het spannendst. De wekker werd op 10 minuten gezet. Als deze afging, waren de cadeautjes, die je voor je had liggen voor jou. Het was een vrolijke boel. Op het eind hadden we allemaal leuke cadeautjes en genoten we van de traditionele zelfgemaakte maaltijdsalade en tomatensoep. Als toetje namen we nog een stukje kruidnoot cheesecake, die Febe en Linda ’s middags hadden gemaakt.

En op 5 december? Toen heb ik nog heerlijk gesnoept van de restjes die over waren en ben ik ’s avonds gezellig met Linda naar het Filmhuis geweest.

“Dag Sinterklaasje, dag, dag.
Dag, dag, lieve Piet.

Dag, Sinterklaasje, dag, dag.
Luister naar ons afscheidslied”.

De teksten van de bovenstaande liedjes komen uit het boekje “Sinterklaasje kom maar binnen met je Piet”
(De sinterklaasliedjes van nu) van Paul Passchier en Thedo Keizer.

1958

1958

proost-58-jaar

Voor mijn verjaardag kreeg ik een leuke kaart met een CD met muziek uit mijn geboortejaar. In boekjes over 1958 heb ik opgezocht welke gebeurtenissen er plaatsvonden 58 jaar geleden. Leuk om te lezen! Hieronder een selectie.

1958 Het wereldnieuws
– Cuba wordt communistisch, tot grote schrik van alles wat Amerikaans is. Het is Fidel Castro die in april van 1958 de oorlog verklaart aan dictator Batista.
– In Frankrijk is Charles de Gaulle terug op het politieke toneel van Europa.
De atoomonderzeeër “Nautilus” maakt in augustus 1958 een tocht onder het ijs van de Noordpool door.
– Van 17 april tot 19 oktober wordt in Brussel de Wereldtentoonstelling Expo ’58 gehouden. Grootste attractie is het Atomium, de gigantische uitbeelding van een ijzerkristal-molecuul die net als de Eiffeltoren in Parijs het stadsbeeld zal blijven bepalen.
– De Zweedse chirurg Ake Senning implanteert als eerste arts een pacemaker.

1958 Nederlands nieuws
– Nederland is “hoelahoepgek“. De rage is begonnen in de VS en waait in het najaar van 1958 over naar ons land. Overal worden hoelahoepwedstrijden gehouden.
– Op 2 februari 1958 ondertekenen vertegenwoordigers van Nederland, België en Luxemburg het Benelux-verdrag, waarmee de Economische Unie een feit wordt.
– De populaire radioserie “Familie Doorsnee” van Annie M.G. Schmidt is in april voor de 91e en laatste keer op de VARA-radio te horen. Zeven seizoenen lang zaten miljoenen luisteraars om de twee weken aan de radio gekluisterd. Steeds meer Nederlanders laten de radio uit, om meer te kijken naar de televisie die in opkomst is.
– In december valt het vierde kabinet-Drees, na een conflict tussen de PvdA en de andere partijen. Het conflict ging over de tijdelijke verhoging van enkele indirecte belastingen.
– Tijdens de 39e RAI-automobieltentoonstelling in Amsterdam, op 13 februari, presenteert DAF zijn eerste Nederlandse personenauto. In het najaar van 1958 is de auto te koop.
– Op 7 januari wordt de laatste stoomlocomotief uit bedrijf genomen en eindigt bij de NS het stoomtijdperk.
– Per 30 juli hoeven onderwijzeressen die in het huwelijk treden, niet langer op ontslag te rekenen. Aan dit verplichte ontslag wordt door het kabinet-Drees een einde gemaakt.

1958 Sportieve hoogtepunten
– Het Wereldkampioenschap voetbal wordt in 1958 in Zweden gehouden. Oranje weet zich niet te plaatsen, ondanks dat er vijf van de zeven gespeelde interlands worden gewonnen. Het Braziliaanse team met de 17-jarige Pelé wint de wereldtitel. In de finale wordt met 5-2 gewonnen van gastland Zweden.
– Het Utrechtse DOS wordt landskampioen in de voetbalcompetitie, na een beslissingswedstrijd met 1-0 te hebben gewonnen van SC Enschede.
De nationale schaaktitel wordt gewonnen door Hein Donner. Meer dan dertig jaar was Max Euwe Nederlands kampioen, maar in 1958 deed hij niet mee. Euwe was van 1935 tot 1937 zelfs de beste schaker van de wereld.

Bekende personen, die ook geboren zijn in 1958
Sharon Stone        10 maart
Astrid Joosten       22 maart
Prince                     7 juni
Eric Heiden           14 juni
Kate Bush             30 juli
Madonna              16 augustus
Michael Jackson   29 augustus

Een middagje Herenstraat.

Een middagje Herenstraat.

14958108_1010051825771005_1452829349_o Afgelopen zaterdag 29 oktober was ik weer aan de beurt om iets te bedenken om te ondernemen met nicht Irene.

Ik was nog nooit in museum Swaensteyn, in de Herenstraat geweest, dus dat leek me wel eens leuk om te gaan bekijken. Irene, in het bezit van een museumkaart, mocht gratis naar binnen, ik moest € 6,- betalen. We hadden het er weer over, dat een museumkaart toch wel heel leuk is, omdat je dan makkelijke een museum binnenstapt.

Museum Swaensteyn is hét huis voor de geschiedenis, kunst en cultuur van Voorburg en Leidschendam. Het museum is gevestigd in het Notarishuis in de Herenstraat, een van de oudste gebouwen in het Huygenskwartier van Voorburg. Het museum presenteert tenminste vier tijdelijke tentoonstellingen per jaar. Daarnaast is er in Museum Swaensteyn aandacht voor de Romeinen en Forum Hadriani en het bijzondere leven van Oranje prinses Marianne.

De Romeinen in Voorburg
Tweeduizend jaar geleden, in de Romeinse tijd, bevond zich op het huidige gebied van Voorburg de plaats Forum Hadriani. Deze plaats werd bewoond tussen het einde van de eerste eeuw en het einde van de derde eeuw. Forum Hadriani was een bloeiend bestuurs- en handelscentrum. Het was de enige stad van enige omvang in Noordwest Nederland en de meest westelijke stad van het Romeinse rijk.

Prinses Marianne
Prinses Marianne der Nederlanden (1810-1883) heeft in Museum Swaensteyn een kamer. Deze is sfeervol ingericht met persoonlijke bezittingen en schilderijen uit haar beroemde kunstcollectie. Ze vertellen het verhaal van een rijk maar ook turbulent leven, het verhaal van een negentiende-eeuwse prinses die tevens een onafhankelijke vrouw wilde zijn.

In het museum bevindt zich ook een toeristisch informatiepunt. Hier deden we nog wat leuke ideeën op om binnenkort te ondernemen. Na de bezichtiging van het museum liepen we de Herenstraat door. De winkeliers hadden een Halloween activiteit georganiseerd, waardoor er veel heksjes, spoken en andere mooi uitgedoste kinderen én volwassenen rondliepen. Omdat het prachtig najaarsweer was, zaten er ook veel mensen buiten op de terrasjes. Het was al met al een heel gezellig gezicht. We bekeken de vele bijzondere woon-, kleding- en vintagewinkels. Het zijn toch weer heel andere winkels die je tegenkomt in de grote winkelgebieden. Iedere keer dat ik in de Herenstraat kom, zeg ik dat ik hier vaker heen moet, omdat het er zo gezellig winkelen is.

Na onze wandeling gingen we eten bij Kreta, het Griekse restaurant op de Parkweg, waar ik zoveel herinneringen heb liggen. We werden heel hartelijk ontvangen en hebben er heerlijk gegeten, gezellig gekletst en nieuwe ideeën opgedaan voor leuke uitjes.

En de museumkaart? Die heb ik inmiddels aangevraagd. Op naar volgende leuke, mooie tentoonstellingen. Of gewoon even terug naar museum Swaensteyn als er weer een nieuwe -tijdelijke- tentoonstelling is. Heb ik gelijk m’n rondje Herenstraat weer te pakken. Léuk!

Tennis herinneringen

Tennis herinneringen

1001004011515643 Afgelopen week heb ik het boek “Rafa” uitgelezen. Een prachtig boek waarin hij vertelt over zijn jeugd, zijn ontwikkeling als speler en het verloop van zijn bijzondere carrière.

Bij het lezen van dit boek dacht ik vaak terug aan de vele herinneringen die wij op de tennisbaan hebben liggen. Natuurlijk heel andere herinneringen dan deze sterspeler, maar vanaf het moment dat ook Joep ging tennissen, waren wij vaak op de tennisbaan te vinden.

Het begon met Eus, die na zijn badmintoncarrière, startte met tennis. Dat was vooral vanuit een praktisch oogpunt. Toen Joep een baby was konden we hem tijdens onze badmintonwedstrijden nog wel in de maxi-cosi naast de baan zetten of een oppas zoeken, maar dat werd lastiger toen hij ouder werd. Daarom bleef ik badminton spelen, met competitie in het najaar en ging Eus tennissen. De tenniscompetitie begon in het voorjaar, dus zo konden we elkaar mooi aflossen.

Eus speelde eerst op Mariahoeve, waar ik met Joep vaak ging kijken. Toen Joep een jaar of vier was kreeg hij een kindertennisracket en al gauw zagen we dat hij het spelletje ook leuk vond. Zelfs in de huiskamer werd er getennist tegen de deur, die als oefenwandje werd gebruikt. Nadat Joep als zesjarige zijn A en B zwemdiploma had gehaald, werd hij lid van TCO op Overdam in Leidschendam, waar Eus ook inmiddels lid geworden was. Het tennispark lag op loopafstand van ons huis, zodat we hier vaak te vinden waren. Twee keer per week trainen, de woensdagmiddagcompetitie, daarna competitie op de zaterdag en later de zondag, het was een gezellige tijd met een leuke groep jongens en meiden.

Ook Febe en Linda kozen na het behalen van hun zwemdiploma’s voor tennis. Naast alle trainingen en competitiewedstrijden werd er regelmatig deelgenomen aan toernooien. Clubtoernooien, jeugdtoernooien op sterkte in de regio, waar de meiden vaak samen uitkwamen in de dubbel, elke vakantie werd er wel voor iets ingeschreven. Aan het Herfsttoernooi van Delftse Hout bewaren we de beste herinneringen. Hier hebben Joep, Febe en Linda jaren aan meegedaan, het was altijd een sportieve en gezellige week. Toen Joep 18 was en voor het laatst had meegedaan, werd hij door de wedstrijdleiding in het zonnetje gezet, omdat hij zoveel jaar van de partij was geweest. Het was mede een fijn toernooi, omdat er op tijd werd gespeeld. Zo wist je als ouder precies wanneer je kind de baan op moest. Handig als je er drie hebt die meespelen met verschillende onderdelen!

De tennisgroep op Overdam viel uit elkaar toen er door velen werd begonnen met studeren en “op kamers” gaan. Toch is het leuk om te zien, dat Febe weer tennist in Amsterdam, Joep allerlei andere racketsporten aan het uitproberen is en Linda ook nog regelmatig een balletje slaat met vrienden en vriendinnen.

Ik hou het bij badminton. Toen de meiden begonnen met tennis, ben ik kort lid geweest van TCO om met hen te oefenen. Maar het snelle spel van badminton trok me meer. Tennis vind ik wel erg leuk om naar te kijken. De wedstrijden van de kinderen waren altijd heel leuk om te volgen, maar ook “the greatest match ever played” tussen Nadal en Federer op Wimbledon in 2008, die ik volgde op de TV kan ik me nog goed herinneren. Deze wedstrijd wordt prachtig beschreven in het boek van Rafa. Dit boek en het boek over Serena Williams, dat ik een paar jaar geleden heb gelezen, zijn aanraders voor wie van tennis spelen of kijken houdt.

Buren

Buren

th (4) “Beter een goede buur dan een verre vriend” luidt het spreekwoord. Van de week ging ik  thee drinken bij buurvrouw Petra en daarom vind ik het leuk om een blog te schrijven over een aantal buren die ik me nog kan herinneren.

De eerste buren die ik me herinner is de familie Toussaint, die naast ons woonden op de Haverkamp in Mariahoeve/Den Haag. We woonden daar in de zestiger jaren en hadden allebei een zandbak in de tuin. Die van de buren was echter groter en had een prachtige houten rand, waar je lekker op kon zitten. Vooral buurjongen Bert herinner ik mij nog goed, met wie ik ook in de klas zat en die op onze verjaardagsfeestjes kwam. Verderop in de straat woonde Hansje. Hansje herinner ik mij nog goed, omdat hij thuis de eerste TV van de buurt had! De buurtkinderen vonden dat geweldig en zaten er regelmatig met een hele groep te kijken op woensdagmiddag.

Toen we eind jaren zestig verhuisden naar een nieuwbouwwijk in Leidschendam, kwamen we naast twee heel verschillende buren te wonen. Met de familie Pieters, ook met drie kinderen, hadden we een heel goed contact. Vooral mijn zus, die veel samen deed met buurmeisje Jacqueline. Ze deelden de liefde voor paarden en nog steeds hebben ze contact met elkaar. Aan de andere kant woonde een buurman die er een sport van maakte om zijn grasveld zo mooi mogelijk te maken, waardoor het meer een gazon leek, dan een grasveld waarop je lekker kon spelen. Deze buurman, herinner ik mij, klaagde veel over ons piano spelen. Volgens mij sprak hij met mijn moeder tijden af waarop we “mochten spelen” (of na welke tijd we níet meer mochten spelen:)

In 1980 ging ik in een maisonette wonen in Hellevoetsluis. Ik woonde daar in een hoekhuis en had dus maar aan een kant buren. Dat waren oudere mensen waar ik geen contact mee had. Ik zie alleen nog het hoofd van de buurman voor me, als hij weer eens om de balkonrailing mijn huiskamer binnen keek om te kijken naar ….. ja, waarnaar eigenlijk? Vreemd was het wel, vooral als ik toevallig zíjn kant op keek.

Ook herinner ik mij de buren in de Damsigstraat. Eind jaren tachtig kwamen wij er naast oudere buren te wonen. Zo langzamerhand verjongde de buurt en zo kregen wij aan de ene kant Michel en Eri te wonen en aan de andere kant Gijs en Astrid. We spraken regelmatig over huis, tuin en kinderdingen. Het was een gezellig tijd met leuke herinneringen.

In de wijk waar we nu wonen, wonen ook veel mensen met oudere kinderen, die nog thuis wonen of de deur al uit zijn. Aan de ene kant hebben we Arie en Tineke wonen, aan de andere kant Paul en Petra. Met onze overburen Peter en Nienke hebben we nog het meeste contact. We passen af en toe op, op hun kleine kinderen of op hun huis, als ze op vakantie zijn.

Soms zie je TV programma’s waarin burenruzies gesust moeten worden. Gelukkig heb ik dit nooit mee hoeven maken en heb ik juist aan veel buren fijne herinneringen …