Category Archives: Van alles

Wat een dag…

Wat een dag…

Soms heb je wel eens van die dagen, die anders dan anders verlopen en waar veel onverwachte dingen gebeuren… Gisteren, donderdag 1 augustus was zo’n dag. Een dag dat Linda en ik samen op pad gingen.

We hadden ’s morgens als eerste om 10 uur een afspraak bij de tandarts voor onze driekwart jaarlijkse controle. Toen ik aan de beurt was, vertelde ik dat ik nog steeds een gevoelige plek heb, bij mijn achterste kies. Een plek, die vooral gevoelig is als ik ’s morgens wakker word. Heel raadselachtig. Met een heel koud wattenstaafje en een röntgenfoto, kwam de tandarts er achter dat er een zenuw dood is en dat hij binnenkort de wortel schoon zal moeten spoelen, omdat het anders misschien toch weer kan gaan ontsteken. Ik vroeg natuurlijk of dat dan verdooft kan worden, en dat is gelukkig zo. “Het is alleen vervelend dat je dan een uur met je mond open moet liggen”, zei de tandarts. Nou ja, als het geen pijn doet, dan is dat niet erg.

Hierna reden Linda en ik met de Corsa naar Schiedam, waar we de sleutels van loodsen in Dordrecht op gingen halen, omdat Linda hier de binnenkant zou gaan fotograferen als opdracht van een architectenbureau. Afgelopen maandag had ze de buitenkant al vastgelegd. Toen we richting Dordrecht reden voelde ik dat de auto soms wat moeite had om dóór te trekken, alsof er wat haperde. Linda dacht dat het aan mijn rijstijl lag, maar ik zei dat het anders voelde dan anders. Mijn oog viel toen op een oranje lampje, dat af en toe aan ging. We besloten om toch maar te stoppen om te kijken wat er aan de hand was en zochten een benzinepomp op. Heel toevallig zagen we daar een ANWB auto staan, bij een ander pech geval. We belden de ANWB centrale (gelukkig had ik ’s morgens mijn pasje meegenomen) en na een half uur kwam de ANWB auto onze kant op.

We werden ontzettend aardig door Jan-Willem geholpen, die vandaag op pad was met een vrouw, die anders op het kantoor werkt. Met een apparaatje las hij uit wat er aan de hand was en in “Jip en Janneke taal”, wist hij ons dat goed uit te leggen. Het euvel zat in de bobine, waarbij een van de vier cilinders niet optimaal functioneerde en waardoor dus het schokkerige gevoel ontstond. Jan-Willem spoot wat kruipolie op de bougies, die in contact staan met deze cilinders en zei dat we onze weg gewoon konden vervolgen. “Binnenkort even langs de garage kan geen kwaad”, zei hij, “maar het kan ook zijn dat het nu is opgelost”. Dat was inderdaad zo. De rest van de dag heb ik het lampje niet meer zien branden en reed de auto zoals ik gewend was.

Na dit ANWB avontuur vervolgden we onze weg naar Dordrecht. Hier fotografeerde Linda de binnenkant van de drie loodsen. Bij het laatste pand begon het heel hard te regenen. Dit maakte een enorme herrie op het dak van de metalen platen. Na het nemen van alle foto’s, reden we weer terug naar Schiedam om de sleutels terug te brengen. Gelukkig ging het nog steeds goed met de auto en konden we met een gerust hart onze weg vervolgen.

Onze volgende stop was Ikea in Delft, waar ik spullen kocht voor de inrichting van de klas. Grote plastic bakken, een tafeltje en kleerhangers voor de huishoek, een karretje voor de eetbakjes en drinkbekers enzovoort. Leuk dat ik alles van mijn wensenlijstje kon vinden. We dronken er nog wat, omdat onze benen toçh wel wat moe begonnen te worden van de lange dag op pad. Maar nog even, en we zouden rond 18.15 uur thuis zijn. Dáchten we…

Ik wilde nog even langs school rijden om de spullen daar vast neer te zetten. Helaas vertoonde het alarm weer kuren. Ik voerde bij binnenkomst mijn code in en deed daarna de deur naar de gang open, maar op dat moment ging het alarm weer af. Net als vorige keer toen dit gebeurde, voerde ik weer mijn code in en toen bleef het gelukkig stil. Maar inmiddels had wel de beveiligingscentrale een seintje gekregen en belde naar school. De medewerker vroeg naar de code van zes cijfers, die je moet doorgeven als er iets mis gaat. Maar ja, het is vakantie, en de code was nergens te vinden. Ooit natuurlijk wel gekregen, maar het is niet iets dat ik standaard bij me heb. Gelukkig kon ik Nina van de administratie bereiken en zij heeft me kunnen helpen. Ik kreeg van haar het telefoonnummer van de centrale en de zes cijfers die ik door kon geven. Hiermee kon Westvliet beveiliging door hen worden afgebeld en kon ik met Linda de spullen in school zetten.

Om 19.00 uur kwamen we eindelijk thuis. Linda had nog een klein beetje energie om na deze lange dag Chicken Tonight te maken, wat we op schoot opaten. Het was me een dagje wel geweest. Ik heb alle bijzonderheden omtrent het alarm maar in mijn telefoon gezet, zodat ik een volgende keer alles bij de hand heb als ik iets door moet geven. Hoop dat mijn telefoon dan wel goed opgeladen is, want de 2% was wel erg weinig toen ik Nina wilde bellen. Gelukkig had ik wel een schooltelefoon bij de hand en lukte het zelfs het alarm er weer op te zetten met een tip van Nina, want ook daar had het alarm vandaag aanvankelijk geen zin in. Uiteindelijk kwam alles weer goed en waren Linda en ik blij dat we vandaag samen op stap waren.

Vrijwilligerswerk

Vrijwilligerswerk

Naast mijn baan in het basisonderwijs doe ik sinds een paar jaar steeds meer vrijwilligerswerk voor Orbiton, de badmintonclub, waar ik al ongeveer 45 jaar lid van ben.

Wat extra’s doen voor de vereniging begon toen ik een aantal jaar geleden het aanspreekpunt werd van de leden van de dinsdagmorgen 50+ groep. Naast de spelers die de sleutels van de hal beheren, de koffie- en thee verzorgen en de netten ophangen, zorg ik voor de ontvangst van nieuwe leden, ben ik het aanspreekpunt voor de groep, organiseer ik het husselen en houd ik elke week bij wie er is geweest. Is een lid vijf weken niet geweest, dan stuur ik een mailtje om te vragen hoe het gaat. Soms stuur ik kaarten naar leden die ziek of geblesseerd zijn.

Sinds september 2015 ben ik ook lid van het bestuur geworden toen er iemand werd gezocht om de nieuwsbrief te maken. Toen ik begreep dat de vergaderingen altijd op maandagavond gepland werden en niet te lang duurden en vooral heel gezellig waren, besloot ik algemeen bestuurslid te worden. Met name om de nieuwsbrief te maken, wat te doen aan de website en om op te komen voor de dinsdagmorgengroep, die toen nog weleens “het ondergeschoven kindje” was.

In dat jaar stopten een aantal bestuursleden door privé omstandigheden en omdat het voor een aantal tijd werd om het stokje door te geven. Een bestuur heeft echter een voorzitter, een secretaris en een penningmeester nodig om te kunnen bestaan. Daarom werd ik “benoemd” tot secretaris. Langzamerhand doe ik steeds meer zaken van een secretaris. Zo maak ik de agenda voor de bestuursvergadering, die eens in de zes weken plaatsvindt, regel ik de zaalhuur met de beheerder en zorg ik dat berichten via de mail bij de juiste persoon terecht komen.

Het in elkaar zetten van de nieuwsbrief is elke maand een leuk en creatief klusje, vooral ook omdat ik beeld van mijzelf wil gebruiken om de brief op te leuken. De foto’s die ik maak, plaats ik ook in het fotoalbum van de club, zodat -nieuwe- leden kunnen zien wat we allemaal doen als vereniging. Ruim een jaar houd ik ook de website van Orbiton bij; www.orbiton.nl Eerst was dat een lastige klus, omdat we gebruik maakten van een gratis website aanbieder. Sinds kort hebben we een website via WordPress en dat is voor mij veel handiger (en leuker) om mee te werken.

Ook het promoten van de vereniging is een van mijn taken. Af en toe schrijf ik stukjes in Het Krantje (en hoop dat ze geplaatst worden), zorg ik voor kleine advertenties (Snuffeltjes) en doe ik mee met activiteiten om leden te trekken zoals het Heuveltopperfestival en de Sport-in voor de jeugd.

Ik vind het leuk om te zien, dat er voor mij steeds meer ruimte komt om me bezig te houden met het vrijwilligerswerk voor de club. Nu mijn kinderen volwassen zijn en ik op school gebruik kan maken van “duurzame inzetbaarheid” voor werknemers van 57+, waardoor ik minder taken hoef te doen, heb ik meer tijd. Activiteiten die ik eerst voor school deed, doe ik nu voor de club. Zo kan ik toch de dingen blijven doen die ik leuk vind, en help ik ook nog eens de club, waar ik al zo lang lid van ben.

“We gaan naar Enschede”.

“We gaan naar Enschede”.

Zaterdag 28 juli zaten we weer eens ouderwets met ons bord op schoot voor de tv, omdat de voetbaldames om 18.00 uur de EK kwartfinale tegen Zweden speelden. In de poulefase waren de Leeuwinnen als eerste geëindigd, en nu mochten ze het opnemen tegen Zweden, dat tweede was geworden in poule B. Zweden, dat de laatste negen keer de poulefase op een EK overleefde, was een geduchte tegenstander.

Zus Esther zat in Deventer op de tribune en door haar enthousiaste verhalen, dachten wij: “Misschien kunnen wij ook wel een kaartje zien te bemachtigen voor de vólgende wedstrijd, de halve finale”. Die halve finale kwam steeds meer in zicht. Halverwege de tweede helft namen we eens een kijkje op een ticketsite en in de 88e minuut, toen het nog steeds 2-0 voor Oranje stond, besloten we er voor te gaan: drie tickets bestellen voor de halve finale in Enschede. Inmiddels hoorden we dat ook van de tribunes: “We gaan naar Enschede” en wij, Eus, Linda en ik zouden daar bij zijn.

We zochten van de week onze oranje outfits op, T-shirts en ander “oranje spul” van lang geleden, toen de mánnen nog goed presteerden en de straten oranje kleurden. Gisteren, 3 augustus, gingen we om 15.00 uur met de auto richting het oosten. Via Utrecht, Amersfoort en Apeldoorn, kwamen we om 17.15 uur aan bij de universiteit van Enschede, waar we de auto parkeerden. Daar zagen we de eerste oranje supporters al lopen, met opvallend veel gezinnen met jonge kinderen. Na ongeveer 20 minuten lopen kwamen we aan bij het stadion van FC Twente, waar de wedstrijd om 20.45 uur zou beginnen.

Op het terrein voor het stadion aten we eerst wat, voordat we naar binnen gingen. Ondertussen keken we naar de vrolijke uitgedoste mensen die voorbij kwamen lopen. Rond 19.00 uur liepen we door de tunnel het spoor onderdoor, richting het stadion, waar we eerst muntjes kochten om binnen drinken te kunnen kopen. Daarna zochten we ingang Q op, helemaal aan de andere kant van het stadion. We gooiden onze waterflesjes weg en nadat we ons kaartje hadden gescand en mijn tas was gecontroleerd, klommen we de trappen op naar boven. Halverwege bleven we even kijken naar de spelersbus die in de verte aan kwam rijden; de speelsters komen dus vrij laat aan voor een wedstrijd.

Onze plaatsen hadden we snel gevonden, heel hoog, met een goed uitzicht over het hele veld. Langzamerhand kleurde het stadion oranje, je zag slechts een enkele Engelse supporter met de wit/rode vlag. Tijdens het wachten werden we vermaakt door de stadionspeaker en videobeelden. Zo werden we op de hoogte gehouden van het verloop van de andere halve finale (Denemarken – Oostenrijk) in Breda, werden er beelden getoond van supporters, die elkaar een kus moesten geven, of dit juist níet deden en er werd gezongen en geklapt met de oranje “opblaasstokken”, die onder elke stoel te vinden waren.

Om 20.45 uur begon na het zingen van de volksliederen en het aftellen van 10 naar 0, de wedstrijd. Heel bijzonder om mee te maken. Terwijl je kijkt, luister je ook naar de trom die het publiek opzweept, of de trompet die weer een lied inzet en zing, juich en joel je mee met de andere supporters. En, als Engeland gevaarlijk dichtbij het Nederlands doel was, werd het heel stil, keek iedereen gespannen toe. Waarna heel vaak een OE——— volgde of een applaus als de keepster de bal weer vast had, of de aanval goed was afgeslagen. Twee keer ging er een grote zucht door het stadion, toen een speelster van Engeland op de paal schoot en toen een Nederlandse speelster een bal van de doellijn wegschopte.

Bij de drie doelpunten schóót het publiek omhoog en om de acties van Shanice van de Sanden bij de cornervlag werd hard gelachen. Wat een snelheid heeft deze speelster. Vaak werden haar acties beloond met een ingooi of een corner, waarop natuurlijk weer applaus volgde. De doelpunten heb ik later nog terug gekeken. Het doelpunt van Vivianne Miedema vond ik toch wel de mooiste van deze avond.

Helaas was het om 22.30 uur alweer voorbij. De tijd was omgevlogen. Alle 27.093 mensen gingen weer huiswaarts. Gevolg, heel veel auto’s die de stad uit wilden, waardoor alles vast kwam te staan. Wij bleven tot 00.15 uur in de auto op het parkeerterrein zitten en gingen pas rijden toen alles een beetje in beweging kwam. Om 2.15 uur rolden we ons bed in, na een historische avond voor het Nederlandse vrouwenvoetbal: het bereiken van de finale van het EK. En wij waren erbij, tralalalala.

Burenborrel

Burenborrel

emily Een paar dagen nadat ik een blog had geschreven over mijn buren, lag er een uitnodiging in de bus met dezelfde spreuk die ik had gebruikt voor mijn blog:”Beter een goede buur dan een verre vriend”. Ik dacht even:”???”, maar het was heel toevallig dat wij onafhankelijk van elkaar deze tegel hadden gekozen.

De uitnodiging die bij ons in de bus lag, kwam van Emily. Zij woont bij ons in de wijk en nodigde ons uit voor een burenborrel “voor het goede doel”. Binnenkort vertrekt zij namelijk voor twee maanden naar Ghana om daar als vrijwilliger te werken voor Dream Africa Care Foudation (DACF). Emily gaat in de hoofdstad Accra helpen bij verschillende projecten, zoals tuinieren met de jongens van het weeshuis, straatkinderen leren voetballen en lesgeven op een school die is gebouwd door DACF. Emily heeft voor deze organisatie gekozen, omdat de vrijwilligers hier de mogelijkheid krijgen om zelf het ingezamelde geld te beheren.

De burenborrel werd afgelopen zondag, 25 september georganiseerd. Van te voren hadden we een bedrag naar Emily overgemaakt voor de drankjes, hapjes en het avondeten. Het geld dat overbleef investeert Emily in haar project. Ik maakte voor het feest wrap hapjes met zalm en kipfilet en nam een schoolbordje mee met krijt, die Emily misschien goed kan gebruiken in Ghana. Het was gezellig en leuk om eens niet alleen met onze naaste buren te praten, maar ook met andere bewoners van de wijk. Aan het begin van de avond gingen we weer naar huis. Emily zal ons op de hoogte houden van haar belevenissen in Ghana via haar blog. Ik ben benieuwd!

Happy Postcrossing!

Happy Postcrossing!

_DSC0032 Sinds september 2013 doe ik aan Postcrossing, een leuke hobby als je het leuk vindt om kaarten te versturen en te ontvangen.

Wat is Postcrossing?
Postcrossing is een internationaal briefkaart-uitwisselingsproject. Het werd op 13 juli 2005 opgezet door de uit Portugal afkomstige Paulo Magalhães. Postcrossing is uitgegroeid tot een uitwisselingsproject met ruim 612.000 gebruikers uit 211 verschillende landen. Hoe werkt het?
Nadat je op de website van Postcrossing een account hebt aangemaakt, kun je als deelnemer een adres aanvragen waarnaartoe je een ansichtkaart moet sturen. Bij het aanvragen van een adres krijg je ook een Postcard ID te zien. Dit is een code bestaande uit twee letters (de landcode, in het geval van bijvoorbeeld Nederland dus NL) en enkele cijfers. Deze code moet je op de kaart schrijven, zodat de ontvanger de kaart kan registreren. Wanneer een kaart is geregistreerd, krijgt een andere persoon het adres van de verzender, waardoor elke deelnemer één kaart krijgt voor elke kaart die hij verstuurt.

Inmiddels heb ik 100 kaarten verstuurd en heb ik er 100 ontvangen, deze kaarten zie je op bijgaande foto. De bloemenkaart heb ik verstuurd naar Sheila uit de Verenigde Staten en toevallig kwam mijn 100e kaart ook uit de VS, van Ketzia uit New York. Ik heb onder andere al kaarten verstuurd naar Belarus, China, Duitsland en Rusland en ontvangen uit onder andere Canada, Finland, Mexico en Taiwan. Mijn mooiste kaart ontving ik twee jaar geleden uit Australië, waarop de afzender leuke tekeningetjes had gemaakt. Het leuke is ook dat je alle kaarten op je account kunt bekijken en de mooiste kaarten die je hebt ontvangen kunt aanvinken. De ontvanger van jouw kaart kan jouw kaart ook aanvinken als “favoriet”, altijd leuk om te zien dat je een goede keus hebt gemaakt.

Veel deelnemers schrijven op hun profiel welke kaarten ze leuk vinden om te ontvangen. Inmiddels heb ik een heleboel ongeschreven kaarten (her en der gekregen en verzameld), waaruit ik kan kiezen om te versturen.
Allerlei mensen doen mee aan Postcrossing. Mannen, vrouwen, studenten, gepensioneerden, mensen die nét zijn begonnen met Postcrossing, maar ook die al heel veel hebben geschreven (sommigen meer dan 1000 kaarten!).

Postcrossing blijft zo leuk, omdat je steeds kleine “geluksmomentjes” hebt:
– Je ontvangt een kaart, die iemand speciaal voor jou heeft uitgezocht.
– Je schrijft/maakt iets leuks voor een ander.
– Als jouw kaart ontvangen is, ontvang je vaak een persoonlijk berichtje via je mailadres dat je kaart is ontvangen en geregistreerd.

Ik ga óp naar de 150 kaarten. De eerstvolgende kaart, is er een naar Sabine, van 29 jaar in Duitsland. Het maakt voor haar niet uit wat voor een kaart ik stuur. Ze vindt het leuk als ik iets schrijf over mijn land of de plaats waar ik woon. Dat gaat wel lukken, ik ga er weer iets moois van maken …

Van sms naar Whattsapp.

Van sms naar Whattsapp.

20160621_204450 En ja hoor, ook ik kan dan -eindelijk- met familieleden, collega’s en sportvrienden Whatsappen!

Na vijf jaar heb ik mijn mobiel, waarmee ik alleen smsjes verstuurde en heel af en toe belde omgeruild voor een up-to-date exemplaar, waarmee ik kan internetten, bellen, sms-en én Whatsappen!

Mijn oude mobiel, in 2011 gekocht voor ruim €100,- vond ik vooral heerlijk goedkoop. Eens in het half jaar waardeerde ik mijn tegoed op met een Prepaid kaart van €20,- en dat was dat. Via mijn tablet stuurde ik wel kattebelletjes via WordFeud of Facebook en via Facebook maakte ik groepen aan, maar ik had natuurlijk alleen maar bereik met gebruikers van Facebook.

So wie so loop ik vaak met zulk soort “nieuwigheid” achter. Ik hoef niet zo snel het nieuwste van het nieuwste te hebben, als het op de oude manier ook nog oké gaat. Zo kregen we begin het jaar 2000 “pas” onze eerste computer. Het was een krijgertje, van een kennis die er eentje over had, omdat hij al aan een vólgende computer toe was. Al gauw bleek dat deze computer niet zo snel was en daarom kochten we ook een nieuwe computer via het werk. Ik weet nog goed dat een collega zei: “Als je internet gaat gebruiken, gaat er een nieuwe wereld voor je open”. Inderdaad, inmiddels al vele computers en laptops verder heb ik heel veel leuke dingen gedaan “op het net”.

Met mijn fototoestel ging het precies hetzelfde. Toen ik nog foto’s maakte met mijn “gewone” compactcamera, was mijn zus al lang overgestapt op een digitale versie.
En nu dan mijn eerste smartphone. Samen met Linda op vakantie, zag ik hoe leuk het was om het thuisfront op de hoogte te houden van onze belevenissen met tekst, foto’s en emoticons. Daarnaast kon zij handig dingen opzoeken als we onderweg waren. Langzamerhand besloot ik dat het tijd werd om over te stappen. En nu is het dan zover. Heel leuk om uit te zoeken  wat er allemaal mogelijk is met mijn nieuwe aanwinst:)

Chip & Charge Familietoernooi 2016

Chip & Charge Familietoernooi 2016

_DSC0009 Vanmiddag reed ik met Linda naar Amsterdam om mee te spelen met het familietoernooi van Chip & Charge.

Chip & Charge is een Amsterdamse Studenten Tennis Vereniging voor alle (ex-) studenten die sport en gezelligheid willen combineren. Het is een vereniging voor tennissers van alle speelsterktes, van beginner tot gevorderde.

Febe is hier nu een paar jaar lid en zit inmiddels ook in de toernooicommissie, waarvoor ze leuke activiteiten regelt het jaar door. Zo organiseerde ze vandaag met andere leden het familietoernooi. Er hadden 36 teams ingeschreven, die verdeelt werden over zes poules. Er werden wedstrijden gespeeld op de buitenbanen, maar ook op de vier binnenbanen.

We speelden drie keer een half uur tegen andere gezinnen. Je kon zelf bepalen hoe je wisselde in je team. Febe, Linda en ik wisselden steeds na twee games. Linda had al een tijd niet meer getennist en ik had al zo’n 8 jaar geen bal meer geslagen. Maar toch ging het nog best aardig. Ik kreeg zowaar de service over het net en héél af en toe sloeg ik een prachtige passeer bal. Het was leuk om de meiden weer te zien spelen, er zaten heel mooie rally’s bij.

Tussendoor maakte ik wat sfeerfoto’s voor Febe/de club. Het familietoernooi werd afgesloten met een BBQ. We kregen drie lekkere stukken vlees, er was stokbrood, kruidenboter en pindasaus en er stonden heerlijke salades klaar. Om acht uur liepen Linda en ik weer richting de auto, na een gezellige, sportieve middag. Leuk ook, om te hebben gezien waar Febe door de week zo vaak te vinden is.

Wil je meer weten over Chip & Charge?
Bekijk dan eens de website: www.chipencharge.nl

Meer foto’s van vandaag bekijken?
Die zijn te vinden in het fotoalbum Familietoernooi 2016.

Koningsdag 2016

Koningsdag 2016

_DSC0001 (1) De weersvooruitzichten waren dit jaar voor Koningsdag ronduit slecht, zoals te lezen is op bijgaande foto. Gelukkig viel het achteraf in Leidschendam heel erg mee, zoals ook al gisteravond op het journaal werd verteld. Het zou wel heel koud worden, voor de tijd van het jaar, maar “de scherpe randjes” zouden er af zijn.

Vandaag inderdaad maar een paar kleine regenbuitjes geteld, anders dus dan de zware regen- en hagelbuien van gisteren.

Wat hebben wij vandaag op Koningsdag gedaan? Na het ontbijt natuurlijk eerst de vlag en wimpel opgehangen, net als andere mensen in de straat. De kinderen van de overburen vonden het prachtig, al die vlaggen in de straat. Zij gingen -traditiegetrouw- oranje tompoucen halen met hun vader, wij gingen – traditiegetrouw- vrijmarkten in de gemeente langs.

Dit jaar gingen we eerst naar de Damsigtstraat, omdat we daar het door ons bestelde boek “Damsigt, een wijk apart” konden ophalen. Gelijk even doorgelopen naar het stukje Damsigtstraat waar we zoveel herinneringen hebben liggen. Leuk dat er nu een boek is verschenen over “ons” oude buurtje. Hierna reden we naar de Julianabaan in Voorburg, waar beduidend minder mensen zaten dan vorige jaren. Alleen onder de overdekte wandelpromenade zaten mensen met koopwaar. Druk met kijkers en kopers was het wel, dus hopelijk hebben de diehards die het vandaag aandurfden uren in de kou te zitten, wel goede zaken gedaan. Wij kochten een wit plantentafeltje, tóch nog een giraf, twee vrolijke schilderijen voor school, een kanten loper én een grote doos met ruim 30 fototoestellen voor Linda.

Na deze twee vrijmarkten vonden we het wel goed zo. Als het weer beter was geweest waren we vast nog even langs de Damlaan en de Venestraat gelopen, net als andere jaren, maar dit jaar vonden we het daar iets te koud voor. Thuis heb ik de fototoestellen uitgezocht en schoongemaakt en in de vitrinekast op Linda’s kamer gezet. Alle tennisprijzen die hier in stonden verhuizen voorlopig naar zolder.

Sinds de kinderen zélf  Koningsdag vieren, gaan wij op 27 april, naast het bezoeken van de vrijmarkten, ’s avonds lekker uit eten met z’n tweeën. Meestal bij Thai Fresh, maar die zijn gesloten op woensdag, dus dit jaar werd het Kreta op de Parkweg. We waren net op tijd om zeker te zijn van een tafel, het was al aardig druk om kwart over zes. Het zag er binnen heel gezellig uit; vlaggenlijnen, rood-wit-blauwe corsages en haarlinten bij de bediening en een grote vlag met de afbeelding van Willem-Alexander en Máxima. Kortom, een restaurant om te onthouden voor Koningsdag 2017.

Linda Kaiser Fotografie

Linda Kaiser Fotografie

Klaar voor de start

Hou eens op met dat gepest “Hou eens op met dat gepest” MasterchefNaar aanleiding van een vraag over de blog van gisteren, waarin ik vertel wat er allemaal komt kijken bij het maken van een fotoshoot, plaats ik ook de andere drie foto’s die die dag gemaakt zijn door Linda.

Wil je nog meer foto’s bekijken van haar, neem dan eens kijkje op haar website: www.lindakaiser.nl

Achter de schermen bij een fotoshoot.

Achter de schermen bij een fotoshoot.

12999660_10204366255435344_1887175618_oAls eindopdracht van het eerste blok van de Fotovakschool moet Linda sfeerfoto’s maken bij een CD. In deze blog zal ik vertellen wat daar allemaal bij komt kijken.

Als eerste moest Linda bedenken bij welke muziek ze foto’s wilde maken. De bedoeling is dat de foto’s die gemaakt worden, passen bij de sfeer die op de CD te horen is. Na een aantal CD’s te hebben bekeken, zag ze het meest in het ontwerpen van een CD hoes voor “Kinderen voor Kinderen”.

Eerst moest er goedkeuring worden gevraagd aan de docent. Van de vier liedjes die Linda had uitgekozen maakte ze een beschrijving. In zo’n beschrijving staat op welke locatie de fotoshoot wordt genomen, wie er op staan, hóe ze staan, wat ze aan hebben en hoe er gekeken moet worden. Naast de beschrijvingen moesten schetsen worden ingeleverd, waarop te zien hoe de indeling van de foto waarschijnlijk zal worden.

Na de goedkeuring ging Linda vorige week druk aan het regelen. Allereerst moesten er kinderen worden geregeld. Gelukkig wilde haar twee oppaskinderen meedoen en ook twee kinderen van “De Margriet” (handig een moeder in het onderwijs) wilden wel meewerken. Omdat het vier verschillende nummers waren, moest er ook allerlei kleding worden geregeld. Linda ging zelf winkels langs, struinde internet af voor kokspakjes en maakte een lijst voor de kinderen, wát ze precies mee moesten nemen van kleding. Voor de foto van de band was een drumstel nodig. Heel fijn dat er nog een drumstel op De Margriet stond. Ook het keyboard van school kon mooi voor de foto worden gebruikt. De gekleurde paraplu’s, die het team toevallig afgelopen week kreeg, kon ze goed gebruiken voor het decor. Ook maakte Linda nog snoepzakjes voor de kinderen als bedankje, kocht ze wat te eten en drinken voor tijdens de fotoshoots en werd er een grote bos worteltjes gekocht voor de foto van “Masterchef”.

Zondag om 9.15 uur reden Linda en ik richting school, waar we alles klaar gingen zetten voor de fotoshoot in het speellokaal. De paraplus werden opgehangen, de instrumenten werden uit het extra lokaal gehaald en de fotolampen werden opgezet. Na een uurtje ging Linda haar oppaskinderen halen met de fiets en wachtte ik op school op de andere kinderen. Als eerste begon Linda met de fotoshoot “Klaar voor de start“. De kinderen kregen mooie gekleurde shirtjes en broekjes aan en haarbanden in. Achter de school staan drie oranje vlaggen, dus dat was een mooie achtergrond voor de sportfoto. De containers, die in de weg stonden reden we aan de kant en toen was het tijd voor de eerste sessie. Een kind speelde de starter, de andere drie zaten “klaar voor de start”. Na ruim 40 foto’s, omkleden, wat eten en naar buiten voor de tweede fotoshoot: “Hou eens op met dat gepest“. Om de beurt speelden de kinderen het gepeste kind, waarbij ze zelf ook met ideeën kwamen. Staand voor het klimrek, zittend op een steen, terwijl de andere drie kinderen wijzen en lachen naar het gepeste kind. Het ging heel goed. Linda gaf goede aanwijzingen en de kinderen begrepen wat ze moesten doen en hoe ze moesten kijken. Na deze twee sessies lagen we mooi op schema.

Voor de laatste fotoshoot op school moesten de kinderen stoere rockkleding aan voor de foto van “Ik wil in een band“. Ook nu werden er heel wat foto’s geschoten, waarbij het leek alsof er écht werd gemusiceerd. Hierna konden we alles samen opruimen en reden we naar het huis van de oppaskinderen voor de laatste fotoshoot: “Masterchef“. De jongens trokken leuke kokspakjes aan en de meisjes deden een gekleurd schort om. In de keuken werden er dingen weggehaald en tevoorschijn gehaald; alles om een zo mooi mogelijke foto te kunnen maken. De kinderen moesten met z’n vieren achter het kookeiland staan en doen alsof ze hard bezig waren. Leuk om te zien dat de kinderen bij deze sessie al zo “ervaren” waren, dat ze al bijna gelijk in de goede houding gingen staan.

Om half 2 waren we klaar. Moe, maar voldaan gingen we allemaal naar huis. Voor Linda was dit pas het eerste deel. Na het schieten van de foto’s komt het bewerken in Photoshop. Een tijdrovend -uren durend- werkje, maar met prachtige foto’s als eindresultaat.