Weekendje Kempervennen

Weekendje Kempervennen

Vrijdag 11 januari was het dan zover! Met alle (schoon)kinderen en klein(e)zoon gingen we op pad voor een lang weekend in een huisje van Center Parcs in Noord-Brabant. Dit leuke cadeau hadden Eus en ik gekregen voor onze verjaardagen in november.

Vrijdag 11 januari moest ik eerst nog werken. Na het opruimen van de klas, ging ik een keer vroeg naar huis, waar ik de laatste spullen inpakte en andere kleren aandeed, zodat we om 16.15 uur naar de Kempervennen konden rijden. Het was aardig druk onderweg, en vooral het laatste stuk over de binnenweggetjes erg donker. Rond 18.30 u kwamen we aan bij het huisje. Het was een gelijkvloers huisje voor 8 personen, met vier slaapkamers en twee badkamers. Het huisje was heerlijk ruim en voorzien van een open keuken.

De eerste avond aten we lekkere hapjes, kippetjes, stokbrood, rauwkost, gehaktballetjes en quiche, alles ingekocht en gemaakt door (schoon)zonen Joep en Max. Toen klein(e)zoon op bed lag, speelden we het eerste spelletje van het weekend. Dit was dé activiteit dit weekend; met z’n allen of in kleine groepjes spelletjes spelen als “Ticket to Ride”, “Déja Vu”, “Code name” en “Regenwormen”. Tussendoor werd er ook geschaakt. Klein(e)zoon had dit weekend als favoriete activiteit filmpjes kijken op zijn I-pad. Soms zat hij een hele tijd te kijken, terwijl wij opgingen in ons spel.

Zaterdag 12 januari gingen we na het ontbijt met z’n allen naar het zwembad. Het was een prachtig bad, met een golfslagbad, een wildwaterbaan, glijbanen en leuke peuterbadjes. Je kon ook buiten zwemmen, waar het water 30 graden was en voor de stoere zwemmers onder ons een ijskoud dompelbad. Klein(e)zoon genoot van het zwemmen. Hij sloeg met z’n handjes in het water en hij ging vaak van het glijbaantje af, omhoog geholpen door opa, en opgevangen door mama of papa. Toen hij een keer van een grote glijbaan was afgeweest, wilde hij hier vaker af. Samen met z’n vader, tante of oom gleed hij door de tunnelglijbaan, onderaan opgewacht door de rest van de familie, die een luid applaus gaven, als hij weer tevoorschijn kwam. ’s Middags viel klein(e)zoon uitgeteld in slaap en waren wij ook aardig loom geworden van het zwemavontuur. ’s Avonds aten we nasi, klaargemaakt door Linda en Rowan. De nasi, met “geplukte kip”, bosuitjes, doperwtjes, gebakken ei en “Yellow Label” smaakte heerlijk.

Zondag 13 januari begonnen we rustig aan. Het was nog steeds regenachtig, daarom bleven we binnen en speelden we na het ontbijt, tot 11.30 u spelletjes. Hierna gingen we bowlen. Tegen inlevering van vouchers konden we goedkoop voor twee uur een baan huren, waar we met z’n zevenen twee potjes van 10 ronden speelden. De eerste ronde won Febe met precies 100 punten, de tweede ronde was Joep veruit de beste. We deden allemaal ons best om récht te gooien, maar toch gebeurde het regelmatig dat de bal al vroeg in de goot terecht kwam, of nét op het eind afboog, om alsnog in de goot te belanden. Wie twee keer 0 gooide, kon sóms het geluk hebben, dat het -oude- systeem dit niet herkende en mocht er nogmaals een poging worden gedaan. Tussendoor dronken we gezellig wat en bestelden we een borrelplankje. Na het bowlen liepen we door de regen terug naar het huisje, waar klein(e)zoon net wakker werd. Opa was bij hem gebleven, zodat hij toch een middagslaapje kon doen.

Na twee spelletjes “Ticket to Ride” gingen we om 17.00 uur weer richting het centrum lopen, waar we om 17.30 uur een tafel hadden gereserveerd bij een Italiaans restaurant. De dag sloten we af met een paar spelletjes “Code name”, waarbij dit keer “de oudjes” tegen “de jonkies” speelden. Er werd weer stevig nagedacht, de strijd ging leuk gelijk op. Die avond gingen we op tijd naar bed, omdat we de volgende dag alles nog moesten inpakken en opruimen.

Maandag 14 januari was het om 10 uur tijd om het huisje te verlaten na een gezellig weekend met elkaar. De foto’s die gemaakt zijn, laten ons nog even terug denken aan de mooie momenten van dit heerlijke gezinsweekend.

OBS De Brandaris

OBS De Brandaris

Nu ik op het eind van dit schooljaar 40 jaar voor de klas sta, wordt het hoog tijd dat ik vertel over de tweede school waar ik heb gewerkt.

Na mijn eerste jaar voor de klas in Rotterdam, kwam ik in augustus 1980 terecht in Hellevoetsluis. Hellevoetsluis was op dat moment een groeigemeente, huizen en scholen schoten er als paddenstoelen uit de grond. Ik kwam te werken op “De Brandaris”, een experimentele basisschool, waar leerkrachten uit het hele land werden aangesteld. Uit Friesland, Drenthe, Zeeland, de Randstad, allen maakten we de stap naar deze groeigemeente, waar we niet alleen een baan vonden, maar ook een woning.

De Brandaris was gevestigd in een gloednieuw schoolgebouw met vloerbedekking en waar elk lokaal een open wand had, die alleen werd gesloten als er bijvoorbeeld een muziekles werd gegeven. De kinderen droegen in het gebouw pantoffels, om de vloerbedekking netjes te houden.

De Brandaris was een experimentele basisschool, waar werd gekeken hoe het best gewerkt kon worden met leerlingen van 4 t/m 12 jaar. In 1980 waren er nog aparte kleuter- en lagere scholen, pas vijf jaar later zou de basisschool officieel worden ingevoerd. Op De Brandaris konden kleuters van groep 2, drie keer per jaar doorstromen naar groep 3. De grootste groep leerlingen ging gewoon na de zomervakantie naar groep 3, maar wie nog iets meer tijd nodig had in groep 2, kon ook na de kerstvakantie doorstromen. Voor leerlingen die al eerder naar groep 3 konden, was het mogelijk om na Pasen door te stromen. Door dit systeem werd in alle groepen op drie niveaus lesgegeven bij lezen, taal, spelling en rekenen. De zaakvakken werden geïntegreerd op een niveau gegeven.

Om dit alles goed te laten verlopen en ook om nieuwe zaken te bespreken, hadden we twee keer per week vergadering in werkgroepen. Ook gaven we zelf gym- en handvaardigheidslessen, “om het in de vingers te houden”. Dit was toen best bijzonder, omdat er op lagere scholen meestal gym- en handvaardigheidsdocenten waren aangesteld.

Omdat muziek als een rode draad door mijn -schoolse- leven loopt, heb ik ook bij deze blog een muziekfoto geplaatst. De foto is gemaakt tijdens een kerstdiner, waar we met alle groepen in de aula zaten. In deze aula verzorgde elke groep om de beurt op vrijdagmiddag een weeksluiting, waarbij alle groepen kwamen kijken. Er werd gedanst, toneel gespeeld en muziek gemaakt. Het was de begintijd van Kinderen voor Kinderen en tijdens vele weeksluitingen waren de liedjes zoals “Ik heb zo waanzinnig gedroomd” of “Op een onbewoond eiland” te horen en werd er meegezongen door de hele school. Dit zijn mooie herinneringen.

Op deze school heb ik veel geleerd van het lesgeven in drie groepen, wat me goed van pas kwam tijdens de vele jaren dat ik combinatiegroepen heb gedraaid. Verder begonnen we hier met team-teaching. Ik gaf muziek aan groep 7, de leerkracht van deze groep nam mijn groep dan over.

In augustus 1985 was er voor mij geen formatie meer en ging ik weer solliciteren. Het was het jaar dat de basisschool werd ingevoerd en er een overschot was aan leerkrachten. Honderd sollicitanten op een vacature was geen uitzondering. Ik werd aangenomen in Poeldijk, waar een openbare school werd opgericht. Toen ik het telefoontje kreeg dat ik was aangenomen, leek het alsof ik zweefde. Zó ontzettend blij was ik dat ik was aangenomen. Over deze derde school, waar ik heb gewerkt van 1985 tot 2002, vertel ik een volgende keer.

60 jaar!

60 jaar!

Maandag 5 november vierde ik mijn 60e verjaardag. 60 jaar! Het voelt als een bijzondere leeftijd. Een leeftijd richting niet meer werken, waarop je in aanmerking komt voor diverse kortingen én natuurlijk weer een kroonjaar. Dit bijzondere kroonjaar vierde ik op drie momenten.

Zondag 4 november begonnen de feestelijkheden. Aan het begin van de middag werd ik even naar zolder verbannen, zodat er beneden van alles voor mij versierd kon worden. Toen ik beneden kwam hingen er slingers en ballonnen en voor het raam hing een enorme zilverkleurige 60. Rond een uur of vier waren alle -schoon-kinderen en klein(e)zoon aanwezig en begonnen we met toasten en taart eten.

Eus werd ook gefeliciteerd, omdat hij ook zijn verjaardag vierde. We kregen als cadeau een enorme kaart, waarin iedereen wat liefs geschreven had voor ons. In de kaart stond vermeld dat we als cadeau een weekendje weg krijgen. Een weekendje met z’n allen naar Center Parcs, heel leuk om naar uit te kijken. Hierna ging Eus even wandelen met klein(e)zoon en speelden de anderen “Kamelenrace”. Om half 6 was het tijd om naar Rose Garden te rijden, waar ik een tafel had gereserveerd. We pasten precies aan de ronde tafel in de hoek bij het raam. Er was een buffet, zo kon iedereen zelf een lekker bord samenstellen.

’s Avonds wilden Linda en ik om 00.00 uur toasten met champagne op mijn 60e verjaardag, een traditie van de laatste jaren. Toen Eus naar bed ging, omdat hij de volgende dag moest werken, verschansten Linda en ik ons gezellig op de bank met een dekentje en wat te drinken en keken we naar een film via Netflix. Om half 12 maakten we de champagne vast open, keken de film af en gingen even over twaalven naar bed.

Maandag 5 november had Linda een verrassingsdag voor mij georganiseerd. Om 11 uur gingen we naar Leidsenhage, waar we bij “De Heren van Beest” gingen ontbijten en koffie drinken. Hierna deden we nog wat kleine boodschappen en bewonderden we het nieuwe gedeelte van Leidsenhage (straks The Mall of the Netherlands), dat er grandioos uitziet. Om 14.00 uur reden we naar Waddinxveen, waar we mijn vader gingen opzoeken. Dat wilde ik graag doen op deze bijzondere verjaardag. Tien jaar geleden, op mijn 50e verjaardag, ging ik op bezoek bij mijn moeder met mijn broer en zus en nú vond ik het leuk als mijn vader mij zou feliciteren. Broer en zus waren er nu niet bij, maar ik zorgde er deze dag wél voor dat ik een afspraak maakte om onze vader weer eens met z’n drieën tegelijk te ontmoeten.

Toen we weer thuis waren ging Linda het verrassingseten klaarmaken; allemaal Tapas hapjes met heerlijke vleeswaren en bijzondere ingrediënten. Ondertussen dekte ik de tafel feestelijk met het “verjaardagskleed”, veel kaarsen en lichtjes. Bij de hapjes, die fantastisch smaakten, dronken we weer van de champagne. Het was een echt feestmaal.

De verrassingsdag werd afgesloten met een bezoek aan het Casino in Scheveningen. Linda was hier al een paar keer eerder geweest met verjaardagen en ik vond het leuk om hier ook eens een kijkje te nemen. We spraken ieder een bedrag af om mee te gokken; ik €60 en Linda de helft. Als dit op was zouden we stoppen en weer naar huis gaan. We wisselden de euro’s in voor muntstukken van 5 euro en gingen hier Roulette mee spelen. Om en om zette we een munt in, een paar ronden op de ene tafel, daarna weer op een andere tafel. Tussendoor dronken we wat en keken we hoe andere mensen speelden. Er heerste een hele gezellige, rustige sfeer. Eerst gokten we rustig aan; op rood of zwart, op even of oneven. Maar toen we 5 euro munten hadden ingewisseld voor €2,50 munten, durfden we ook te gokken op rijen, vlakken en soms een enkel nummer. Dit was eigenlijk veel leuker, de kans is iets kleiner dat je wint, maar valt het balletje goed, dan krijg je er meer munten bij. Na wat winnen en verliezen, had Linda na een paar uur spelen weer haar €30, dat ze ging inwisselen voor geld. Een gezellige avond, die in feite niets heeft gekost, hoe leuk is dat. Ik had nog wat munten over en we spraken een tijd af dat we zouden stoppen. Ondertussen gaf ik steeds wat aan Linda, zodat we allebei nog konden spelen. Tien minuten voordat we wilden stoppen, kregen we “uit het niets” van een man, die achter ons stond ieder een €20 munt. Wow, dachten we, €20! En heel bijzonder, omdat we het kregen, durfden we er meer mee te doen. Ik zette in op een rij, Linda op een blok van vier getallen. En …. wat een geluk! Het balletje rolde goed voor ons, ik had mijn €60 weer terug (en zelfs €5 winst) en Linda ontving maar liefst €185, wat voor haar aanvoelde als de Jackpot. Wat moesten we lachen! Snel gingen we onze munten inwisselen en liepen we nog even langs Mac Donalds voor een ijsje, waarmee we nog even heerlijk nagenoten van ons Casino avontuur.

Zaterdag 10 november vierde ik mijn verjaardag in De Bakkerswinkel in Zoetermeer met een High tea voor familie en een paar vrienden. We zaten aan een gezellig gedekte tafel, waar we om half 3, na het uitpakken van de leuke cadeautjes, heerlijke taartjes, stukjes quiche en sandwiches kregen met grote potten thee. Tussendoor liet ik mijn gasten de “wie kent mij” quiz doen, die ik ook zondag 4 november had gedaan. Aan de hand van vragen van theezakjes, had ik mijn vier antwoorden samengesteld en er moest worden geraden welk antwoord op mij van toepassing was. Het was lastig, want bij het nakijken zei ik vaak: “Het zóu kunnen, maar het andere antwoord is beter”. We hebben er erg om gelachen, uiteindelijk had iedereen als score: “Leuk dat je meedeed, je hebt me nu beter leren kennen”.

Mijn broer en zus hadden een leuk ABC over mij gemaakt. De allermooiste letter vond ik de M: de M is van Mooi. Jij ziet  in kleine dingen grote schoonheid. Hoe prachtig is dat. Als afsluiting van de High tea kregen we allemaal nog een glaasje witte wijn of fris met een toastje zalm. Het was een erg gezellige middag, waarvan Linda leuke foto’s heeft gemaakt, zodat ik nog heerlijk kan nagenieten.

60 jaar…. het waren gezellige dagen met veel leuke verrassingen. Ik ben van plan er er een fotoboek van te maken, zodat ik nog heerlijk kan nagenieten van al deze mooie momenten.

Herfstvakantie 2018

Herfstvakantie 2018

Een vlinder
telt geen maanden
doch momenten
en heeft tijd genoeg

De leuke momenten van mijn herfstvakantie heb ik opgeschreven om te bewaren als fijne herinneringen.
Voor mij begon de herfstvakantie al op donderdag 18 oktober.
’s Morgens reed ik om 10 uur richting Delft om op te gaan passen op klein(e)zoon. Leuk om hem ook eens mee te maken tussen z’n eigen speelgoed en te zien waar hij thuis zoal mee speelt. Hij begint al een beetje het bouwen met Duplo blokken te begrijpen en ook het keukentje -gekregen van onze overburen- is favoriet.  Zo liep hij met in elke hand een grote pan uit de “echte” keuken, naar het fornuisje en zette de pannen er op, waarna hij van alles in de pannen ging stoppen. Een mooi gezicht.

Vrijdagavond ging ik badmintonnen. Het was wel niet “mijn avond”, maar in de vakantie, is het lekker om ook eens op een andere speeldag te badmintonnen. Als bestuurslid is het daarbij ook leuk om eens andere spelers te ontmoeten van onze badmintonclub.

Zondag 21 oktober vond ik het tijd om toch maar mijn zomerkleding om te ruilen voor mijn winterkleding. Aan de lange zomer en nazomer zou nu toch écht wel eens een einde komen? Ik haalde mijn winterkleding uit de koffers en stopte de zomerkleding er in terug. Het uit de koffers halen van de seizoenskleding is altijd leuk, vind ik. Er komen vaak momenten voorbij als: “O ja, dat had ik ook nog”. In de vakantie was het nog een paar dagen aardig weer, maar halverwege werd het dan toch écht winters en had ik het wisselen toch niet voor niets gedaan.

Maandag 22 oktober ging ik gezellig met Linda en Noah naar Monkey Town in Rijswijk. Noah was al vaker in zo’n binnenspeeltuin geweest, dat was goed te zien. Hij klauterde, bouwde en gleed er lustig op los. Tussendoor dronken en aten we wat aan de vele tafels die er stonden. Na twee uur spelen, lopen en klimmen was het tijd om naar huis te gaan. Noah viel in de auto gelijk in slaap. Thuis aangekomen kon ik hem al slapend in zijn bedje leggen, waar hij nog twee uur doorsliep en ik ook even bij kon komen van ons Monkey Town avontuur.

Dinsdagochtend kreeg ik van een badminton speelster stapels prachtig gekleurd papier en bijpassende enveloppen. Ooit maakte ze zelf kaarten, maar inmiddels niet meer en daarom gaf ze alles aan mij. Heel lief. ’s Avonds genoot ik van de voetbalwedstrijd Ajax – Benfica op de televisie. Helemaal geweldig toen Ajax in blessuretijd tóch nog 1-0 wist te scoren.

Woensdag ben ik met Linda naar Ikea geweest. Altijd leuk om daar rond te lopen en ideeën op te doen. Ik kocht er een kleed voor de klas, een wekker voor op mijn werkplek op zolder en een lijstje voor de oude kerstfoto, die ik had gekocht bij de Y-hallen.

Vrijdag ben ik met nicht Irene en haar man naar het Gemeentemuseum in Den Haag geweest, waar we de tentoonstelling “Art Nouveau” bekeken en schilderijen van Alexej von Jawlensky bewonderden. Er was nog veel meer moois te bekijken, maar we wilden ook nog even langs het ernaast gelegen Fotomuseum. Hier bekeken we de tentoonstelling “Generation Wealth” van Lauren Greenfield, die zich al 25 jaar bezig houdt met het thema “rijkdom”. Generaton Wealth is een verslag van het verlangen om rijk te zijn, tegen elke prijs. Ook in Het Fotomuseum zijn nog meer dingen de moeite waard om te bekijken, reden dus om nog een keer die kant op te gaan. ’s Avonds keek ik via Netflix “De Marathon” met Linda. Een mooie film die we allebei nog niet hadden gezien.

En ook de laatste dag van de vakantie ging ik er op uit. Met Febe en Linda bezocht ik het Anne Frank huis in Amsterdam. Het verhaal van Anne maakte op mij als 15- jarige enorme indruk. Ze heeft mij geïnspireerd om ook dagboeken te gaan schrijven en Het Achterhuis heb ik meerdere keren gelezen. Het huis heb ik in het verleden wel eens bezocht, en ook nu was het weer heel indrukwekkend. Anne, geboren in hetzelfde jaar als mijn vader, gestorven onder vreselijke omstandigheden, we werden er stil van. Na dit bezoek gingen we lunchen bij “Bagels en Beans”, waarna we naar de Kalverstraat liepen. Ik wilde graag een jurk voor mijn 60e verjaardag kopen. Leuk om dit met de meiden te doen; zij hielpen mij met keuren. Te kort, te kleurrijk, te zakkerig, te oubollig. Het was nog een hele opgave, maar uiteindelijk was daar dé jurk. Febe wees me er op; een vrolijke jurk met herfstkleuren. De jurk stond me heel leuk en zat goed. De missie was geslaagd. Nadat we gezellig bij Febe op haar kamer een hapje hadden gegeten, reed Linda weer naar huis.

Het was een fijne herfstvakantie, met mooie momenten thuis en “op pad”.

“Op kamers”

“Op kamers”

Ruim 40 jaar geleden, in de zomer van 1977, besloot ik “op kamers” te gaan. Ik was 19 jaar en zou na de zomer naar het tweede jaar van de Pedagogische Academie gaan. Tijd om zelfstandig te gaan wonen vond ik. Niet omdat ik het thuis niet meer naar mijn zin had, maar het leek mij gewoon leuk om zélf boodschappen te doen, te koken en bezoek te ontvangen.

Ik kwam terecht in de Paul Gabriëlstraat in Den Haag, waar ik een gemeubileerde kamer kon huren voor 275 gulden per maand. De kamer bevond zich op de tweede etage in het huis van Henk en Marry, een jong stel met een kindje van 9 maanden.

De kamer, van ongeveer 16 vierkante meter, had een houten donkerbruin gebeitste vloer, twee groene muren en paarse gordijnen van batik stof. Op de grond lag een paars kleed en op het bed lag een sprei van dezelfde stof als de gordijnen. Verder was er een vaste wastafel en waren er twee deuren die open konden naar het kleine balkon. Ik kon gebruik maken van de keuken op de eerste etage, had een klein stukje van de koelkast tot mijn beschikking, kon gebruik maken van de douche, die naast mijn kamer lag en van de telefoon, die een extra aansluiting op mijn kamer had.

De kamer huurde ik met de grote meubelstukken zoals een bed, een ronde tafel en een vaste kast voor mijn kleding. De kleine meubels waren van mijzelf: kleine kastjes, stoeltjes en héél veel planten, die echt overal stonden. Mijn kamer lag heerlijk centraal, vlakbij het centrum van Den Haag, waar ik regelmatig alleen naar de bioscoop of het theater ging. Ook het Haagse Bos, Clingendael en het strand lagen op fietsafstand, waar ik regelmatig te vinden was, gezien de vele foto’s die ik hier heb geschoten. De kerkklokken, die op mijn kamer goed te horen waren, gaven mij, vooral in het begin, een vertrouwd gevoel.

Het langst fietsen was voor mij nog Leidschendam, naar het huis van mijn moeder aan de Willem de Rijkelaan. Hier fietste ik elke week meerdere keren heen, omdat ik dan ging badmintonnen in De Fluit. Elke woensdagavond speelde ik met mijn badmintonvrienden en in de weekenden was er competitie. Het was de tijd van lang blijven hangen in de kantine, toernooien en allerlei uitstapjes die we met elkaar maakten. Op mijn kamer kon ik dan weer bijkomen van alle drukte.

Ik vond het heerlijk om achter mijn bureau te schrijven en te luisteren naar muziek van Juliën Clerc, Patti Smith en Fleetwood Mac. Bij de muziek van Saterday Night Fever en Grease kon ik heerlijk dansen en zingen, lekker in mijn uppie, niemand die het zag. Ook luisterde ik regelmatig naar de radio, een TV had ik niet. Ook herinner ik mij nog dat ik dwarsfluit speelde en elke week een paar keer moest oefenen voor de volgende les op vrijdag. De buurjongetjes vonden dat heel bijzonder, ze keken dan om het hoekje van het balkon en maakten rare geluiden om de aandacht te trekken. Daar kon ik me aardig aan ergeren.

In april 1979 kwam ter sprake, dat ik een etage zou kunnen huren in het grote huis van mijn oma in Scheveningen. Wat was ik blij! Een etage…. dus veel meer ruimte en een eigen keukentje en badkamer. Helaas ging dit feest op de valreep niet door, door onenigheid in de familie. Ik huilde uit bij Henk en Marry en zij waren zo lief om te zeggen, dat ik nog bij hen kon blijven wonen.

Maar een jaar later moest ik de kamer dan toch echt verlaten. De reden weet ik niet meer, maar ik denk dat het gezin de kamer zélf nodig had i.v.m. gezinsuitbreiding. Ik zette daarom een advertentie: “Spoed! Jonge onderwijzeres zoekt kamer(s) met kookgelegenheid” en vond een kamer in een luxe villa in de Laan van Leeuwesteyn in Voorburg. Het was een prachtig huis, waar ik een kleine kamer huurde, en gebruik kon maken van de riante badkamer. Ik zou er slechts enkele maanden wonen, omdat ik een baan vond in Hellevoetsluis. Destijds een groeigemeente, waar de woningen en scholen uit de grond werden gestampt. Ik kon er mijn eerste “echte” huis huren. Na drie jaar “op kamers” kreeg ik dan tóch een grotere woonruimte met een eigen keuken en een badkamer. Een heel rijk gevoel, vooral ook door het prachtige uitzicht over het Haringvliet.

Werkplezier

Werkplezier

Na een paar vervelende jaren voor de klas, waarin ik vaak overwoog ander werk te zoeken of gewoon maar helemaal te stoppen met lesgeven, ben ik dit schooljaar tóch weer begonnen om in elk geval “de 40 jaar” vol te maken.

Mijn grootste doel dit schooljaar is, om weer plezier in mijn werk te krijgen. Ik heb daarom eind vorig jaar een aantal stappen genomen om dit doel te bereiken. Zo heb ik 6 uur, de woensdag, ingeleverd. De woensdag telt in het PO voor 6 uur, maar vorig jaar is het geen een keer voorgekomen dat ik om twee uur naar huis kon. Het was altijd drie uur en soms nog later. Dit jaar werk ik alleen nog maar op donderdag en vrijdag. Heerlijk, na één dag is het alweer bijna weekend.

De tweede stap was mijn voorkeur aangeven voor een kleutergroep. Na jaren een combinatiegroep 3/4 draaien, met steeds meer regels moeten volgen van bovenaf, was ik toe aan een nieuwe uitdaging, waarvan ik weer energie zou krijgen. Omdat we op school twee kleutergroepen hebben en een van de kleuterleerkrachten als voorkeur aangaf een groep 3/4 of hoger, kon ik naar een van de kleutergroepen.

Naast deze stappen op schoolniveau, deed ik zelf nog twee dingen om weer energie te krijgen. Op woensdagmiddag ben ik het blokfluitles geven weer op gaan pakken. Jaren heb ik dat gedaan; in de klas, als naschoolse activiteit, bij mij thuis. Maar dit jaar doe ik het anders, ik geef les bij de leerlingen thuis. En dat bevalt goed. Ik geef momenteel les aan vier kinderen en na de herfstvakantie komt er nog een leerling bij.

Naast dit alles ben ik een schrift gaan bijhouden, waarin ik van elke schoolweek leuke dingen opschrijf en inplak. Lieve briefjes, leuke lessen, aardige dingen die leerlingen, ouders of collega’s tegen mij zeggen, leuke uitspraken van kinderen. Het wordt een bont geheel.

Al deze stappen zorgen ervoor dat ik mijn werkplezier weer terug begin te krijgen. De groep die ik dit jaar heb is leuk, fijne kinderen en aardige ouders. Soms, als ik een mailtje krijg, over alles wat we moeten doen “van boven af”, kan ik nog wel een benauwd gevoel krijgen. Maar steeds vaker lukt het mij om dit los te laten en denk ik aan de leuke momenten met de klas. De mooie rekenlessen, de muzieklessen, het buiten zijn met de kinderen, het spelen en werken van de kleuters. De 40 jaar voor de klas ga ik dit schooljaar wel halen en wie weet, hou ik het op déze manier, nog wel langer uit.

Familiedag 2018

Familiedag 2018

Zondag 30 september was het weer zover: ons jaarlijkse familiedagje. Deze twaalfde keer was het de beurt aan “Apeldoorn” om iets leuks te bedenken om met de, steeds groter wordende groep, te doen.

Uit alle hoeken van het land kwamen we om 12.30 uur samen in het huis (tuin) van Esther en Bob. We aten eerst broodjes, die van te voren waren klaargemaakt, waarna Esther en Bob vertelden wat we zouden gaan doen.

We zouden in vier groepen uiteengaan en met elektrische fietsen een puzzeltocht doen in het stadse deel van Apeldoorn en in de bossen rondom de stad. Sinds juni was Esther bezig geweest om de tocht uit te zoeken en de vragen er bij te bedenken. Bob had de route een aantal keer gefietst, om te checken of alles klopte wat Esther had bedacht.

Nadat we groepjes hadden geformeerd, gingen we om de 10 minuten van start. De eerste groep begon rechtsom, de volgende linksom enzovoort. Mijn groepje begon met de route door de bossen. Heerlijk om dan een elektrische fiets te hebben. Heuvel óp ging heel soepeltjes en ook bij tegenwind was kracht zetten niet nodig. Ik fietste steeds achteraan het groepje en liet de jongelui, Emma, Febe en Vincent de route en vragen oplezen en invullen. Ik maakte bij verschillende stops foto’s van ons groepje en de groepjes die we onderweg tegen kwamen. Onderweg maakten we twee keer een grote stop, om de huizen van Marco en Vincent te bekijken. Heel leuk om te zien hoe mijn neven nu wonen.

Rond 16.00 uur waren we terug op de Jachtlaan, waar we nog een paar laatste vragen moesten beantwoorden. O.a. “Hoeveel ballen zitten er in deze bak?” Altijd lastig, maar ons groepje had het op twee ballen na goed: 123. Tijdens het napraten over de fietstocht, mocht Noah de vissen uit de vijver eten geven. Met z’n kleine vingertjes gooide hij een voor een de gekleurde korreltjes in het water. Na een tijdje zette Bob de grote bak met voer weg, maar Noah wist het voor elkaar te krijgen nóg een handje met voer te krijgen voor de vissen.

Omdat Bob van de cijfertjes is, zocht hij uit, welk groepje uiteindelijk de meeste punten had behaald. Dat was het groepje van Linda, Max, Menno en Romy. Zij kregen elk een gouden beker. De zilveren beker ging naar mijn groepje en de rest kreeg een bronzen beker als herinnering. Na het maken van de groepsfoto met de zelfontspanner, gingen we heerlijk BBQ-en met vlees, vis, salade, stokbrood en lekkere sausjes. Ondertussen werd er heel wat afgekletst en gelachen. De BBQ sloten we af met een ijsje en na een kopje koffie gingen we allemaal weer huiswaarts.

“Apeldoorn”, bedankt voor de organisatie, het was een gezellige middag. En wat hadden we een geluk met het weer.
Inmiddels staat de volgende familiedag al in de planning: zondag 29 september 2019!

In het fotoalbum “Familiedag 2018” staan nog meer leuke foto’s van deze gezellige dag.

Ibiza 2018; Dag 9 en 10 De laatste dagen

Ibiza 2018; Dag 9 en 10 De laatste dagen

Dinsdag 31 juli, onze laatste echte vakantiedag, sloten we af op ons favoriete stukje strand van Santa Eulària.

Rond 17.30 uur namen we de bus naar Eivissa, om onze vakantie gezellig af te sluiten. We kochten nog wat cadeautjes en hadden helemaal niet door dat het al 19.30 uur was. Het was dat Linda even op haar mobiel keek, voor ons gevoel was het veel vroeger. Omdat we het deze laatste avond niet te laat wilden maken, stopten we met winkelen en zochten we een restaurantje op. We kwamen uit bij een restaurantje waar we vorig jaar zo leuk hadden gegeten: La Solera, bij de haven. We namen weer een starter en een hoofdgerecht, die we samen deelden.

Daarna liepen we nog even langs de sieradenkraampjes, waar we een zelfde armbandje kochten. Dit hadden we een week geleden ook al gedaan, maar die armbandjes waren na een paar dagen al los gegaan bij de sluiting. Daarom nu maar een armbandje gekocht dat vastgeknoopt moest worden, zo weten we zeker dat het voorlopig goed blijft zitten.

In het voetgangersgebied bij de haven maakten we nog even foto’s bij het beeld van de beroemde foto van Toni Riera. Ook deze avond stond de bus weer voor ons klaar en kwamen we rond 23.00 uur aan in Santa Eulària, waar we onze koffers alvast inpakten. Voor de vakantie had ik voor twee euro een handweger gekocht om de koffers te wegen. Ideaal, want zo konden we alles zó rangschikken dat het gewicht precies klopte (10 kg voor de handbagage koffer en 20 kg voor de grote koffer). De volgende dag zagen we op het het vliegveld dat we het inderdaad keurig hadden gewogen. De twee koffers wogen samen precies 30 kg.

Na een voorspoedige reis met eerst de bus en daarna het vliegtuig, kwamen we woensdag 1 augustus om 18.00 uur aan op Schiphol. Daar stond Eus ons al op te wachten en gingen we gezellig even een hapje eten. Rond 21.00 uur kwamen we weer thuis, na een heerlijke, zonnige, rustige vakantie. Wie weet gaan we over twee jaar weer naar Ibiza, er zijn nog genoeg dingen die we willen ontdekken of nogmaals willen doen. “Ebusus” is in elk geval een appartement om te onthouden.

Ibiza 2018; Dag 8 Zonsondergang

Ibiza 2018; Dag 8 Zonsondergang

Wie naar Ibiza op vakantie gaat, moet echt de zonsondergang meemaken. Bij Cala Vadella is dit prachtig te zien, twee jaar geleden hebben we hier super foto’s gemaakt. Echter… deze plek is met de bus onbereikbaar.

Sant Antoni, ook gelegen aan de westkust, is wel prima te bereiken met het OV en ook hier is de zonsondergang prima te bewonderen. De plaats zelf is voor ons niet aantrekkelijk, er zijn veel luidruchtige jongeren en drukke café’s. Maar voor de zonsondergang komen we hier graag.

Maandag 29 juli namen we om 17.30 uur een rechtstreekse bus naar Sant Antoni, waar we eerst een patatje haalden bij de KFC. Daarna liepen we rustig aan de weg op naar boven, waar we langs het beroemde Café del Mar, naar het mooie pad liepen, vanwaar je goed de zonsondergang kunt zien. We gingen zitten op een van de bankjes, want het zou nog anderhalf uur duren voor de zon onder zou gaan. We genoten van de rust die er nog heerste, de boten met toeristen die waren gekomen om het schouwspel te bekijken en de chips die we ondertussen opaten.

Een klein uur voor de zon onder zou gaan, maakten we nog wat mooie foto’s van elkaar bij de rotsen naast het pad. Het was leuk, dat de zon heel mooi te zien was in de zonnebril glazen van Linda. Ik probeerde de foto zó te maken, dat de zon in beide glazen te zien was. Ondertussen kwam de zon steeds dichter bij de horizon en kleurde de lucht steeds meer oranje. Het was een prachtig gezicht. Inmiddels waren er honderden toeschouwers bij gekomen.

De zon ging lager en lager en stond uiteindelijk óp de horizon, waarna hij langzaam verdween. Toen ook de laatste streep zon verdween, toeterde een grote boot en werd er geklapt. Wat was het weer mooi om dit spektakel te zien. Elke zonsondergang is anders, maar déze was wel heel mooi, door de prachtige tinten van licht- tot diep oranje.

Ibiza 2018; Dag 6 en 7 Santa Eulària

Ibiza 2018; Dag 6 en 7 Santa Eulària

We besloten het weekend van 28 en 29 juli in Santa Eulària te blijven. Inmiddels kwam ons ritme steeds meer “in de Spaanse stand (ofwel vakantie stand)”.

Na wat boodschappen doen, ontbeten we pas om een uur of 10. Lunchen deden we op het strand met vooraf klaargemaakte broodjes en we bleven hier dan tot een uur of 18.00, waarna we ons afspoelden op de kamer en even op bed gingen zitten om te lezen of appjes te beantwoorden.

Rond 20.30 uur gingen we dan op zoek naar een restaurantje voor het avond eten. Zaterdag aten we Pizza bij Sal Marina op de boulevard en zondag aten we Tapas bij Kalissol. Daar bestelden we eerst drie Tapas; een mini Paella met kip (maar ook met mijn favoriet: lever), caprese en gehaktballetjes in tomatensaus. Hierna hadden we nog wat trek, en namen daarom nog een Taps: brood met Serano ham.

Zaterdagochtend hebben we gezellig gewinkeld in de wijk waar ons appartement staat. Hier zijn veel schoenenwinkels en leuke boetiekjes te vinden, waar de prijzen heel redelijk zijn. Linda vond er eindelijke sandaaltjes die er leuk uitzagen, lekker liepen en niet al te duur waren en ik kocht er bruine Birkenstocks en een gehaakt vestje, om aan te doen als het nét even te koud wordt.

Santa Eulària heeft twee stranden; een bij de haven, die het kortst lopen is vanaf “Ebusus” en een strand voorbij de fontein, die in het deel ligt waar we vorig jaar ons appartement hadden. Zaterdag, na het winkelen, gingen we bij de haven op het strand zitten. Zondag hadden we de hele dag en liepen we naar het “verre” strand. Beide dagen stond er een aangenaam windje en hebben we weer genoten van alles wat er op het strand gebeurde en het dobberen in de zee.